Κώστας Σαρρής: Άξιον Εστί

Τις λιγο­στές φορές που έχω επι­σκε­φτεί το Άγιον Όρος γύρισα έμπλεος σκέψεων και συναι­σθη­μά­των τα οποία όμως δεν σκέ­φτηκα να τα εκφράσω δημόσια. Κατά την πρό­σφατη όμως επί­σκεψη μου με αγαπητό φίλο και συνά­δελφο με τον οποίο είχαμε κάνει μερικές και πολύ­ω­ρες συζη­τή­σεις σχετικά με θρη­σκευ­τικά ζητή­ματα, απο­φά­σισα να γράψω τις λιγο­στές αυτές γραμμές μέσα από τις οποίες θα προ­σπα­θήσω να δώσω μία έστω και μικρή εικόνα περί του Όρους. Πιστεύω απόλυτα σ’αυτό που λέγεται ότι το Όρος είναι η κιβωτός της Χρι­στια­νο­σύ­νης, αφού επί 1200 περίπου χρόνια τηρεί απα­ρέ­γκλιτα το τελε­τουρ­γικό μέρος της Χρι­στια­νι­κής θρη­σκείας όπως αυτό είχε δια­μορ­φω­θεί.

Εκεί δεν γίνεται απο­δε­κτή η οποια­δή­ποτε προ­σαρ­μογή στις εξε­λισ­σό­με­νες συν­θή­κες της κοι­νω­νι­κής ζωής, αλλά σταθερά και χωρίς εκπτώ­σεις ακο­λου­θεί­ται το τυπικό της Εκκλη­σίας όπως πριν από περίπου 1200 χρόνια οι καλό­γη­ροι το παρέ­λα­βαν.

Πιστεύω ότι δεν μπορώ να αποδώσω απόλυτα τι είναι αυτό που βρίσκει στο Όρος ο προ­σκυ­νη­τής. Είναι την πίστη στην Υπέρ­τατη Δύναμη του Δημιουρ­γού, αν βέβαια θέλει κανείς να την βρει. Είναι τόση η μαγεία την οποία προ­κα­λεί το Όρος όχι μόνο το φυσικό του περι­βάλ­λον και τα ανθρώ­πινα δημιουρ­γή­ματα του οι Μονές πολλές φορές σε από­κρη­μνες βου­νο­πλ­γιές, αλλά και η μελω­δική ψαλ­μω­δία απ’άκρον σε άκρον και οι ύμνοι προς την Υπε­ρα­γίαν Θεοτόκο, που πιστεύω ότι δεν μπορούν να αφήσουν ασυ­γκί­νητη την οποια­δή­ποτε ανθρώ­πινη ψυχή. Νοιώ­θεις ένα δέος στον δημιουργό που δεν είδες, όμως αισθά­νε­σαι, νοιώ­θεις, αγγί­ζεις την ύπαρξη του μέσα από τα δημιουρ­γή­ματα του, άθελα σου οδη­γεί­σαι σε μία Θεία Μυστα­γω­γία προ­σπα­θώ­ντας να κατα­νο­ή­σεις το ακα­τα­νό­ητο, το ασύλ­λη­πτο. Βλέπεις και αισθά­νε­σαι ζωντανή την παρου­σία της Υπε­ρα­γίας Θεο­τό­κου, αφού η επί­κληση της σε κάθε γωνία του Όρους να πρε­σβεύει για μας, είναι αυτό που κυρίως κυριαρ­χεί. Και βέβαια δεν μπορώ να απο­κρύψω το δέος που αισθά­νε­ται κανείς να στέ­κε­ται απέ­να­ντι από την Παναγία του «Άξιον Εστί» αρκεί να θέλεις να ανα­γνώ­σεις τα μηνύ­ματα τα οποία λαμ­βά­νεις εκείνη την στιγμή με ανοικτά όμως τα μάτια και καθαρό το μυαλό.

Είναι δε πολύς ο κόσμος ο οποίος κατά τους θερι­νούς μήνες συρρέει στο Όρος και δεν είναι μόνο των δογ­μά­των της Χρι­στια­νι­κής Θρη­σκείας είναι και άλλων θρη­σκειών και δεν είναι μόνο η περιέρ­γεια τους, είναι πρώ­τι­στα αυτό που θέλουν να νοιώ­σουν από κοντά, τι είναι αυτό που προ­σφέ­ρει και δεν είναι άλλο από την ανα­κού­φιση, αλλά και την διδαχή για μια ζωή που να υπη­ρε­τεί κυρίως τις ηθικές αξίες.

Για να λει­τουρ­γή­σει το όρος είναι περίπου δύο χιλιά­δες άνθρω­ποι που προ­σφέ­ρουν τη ζωή τους για τον σκοπό αυτό, ηλικίας από 18 ετών μέχρι και το βαθύ γήρας. Και η απο­στολή τους πιστεύω ότι δεν είναι απλή, δεν είναι η φυγο­μα­χία, όπως συνήθως λέγεται από τα προ­βλή­ματα της ζωής. Το έργο τους είναι επίπονο και δύσκολο, αφού όλο σχεδόν το εικο­σι­τε­τρά­ωρο βρί­σκο­νται σε εγρή­γορση. Είναι η θέληση τους, η απόφαση τους να υπη­ρε­τή­σουν το Θεό και τα Θεία. Είναι αυτό που καθένας από εμάς που βρί­σκε­ται εκτός του Όρους  δεν μπορεί να κάνει κι επο­μέ­νως αυτούς που μπορούν αν δεν τους επαι­νούμε του­λά­χι­στον δεν πρέπει να τους επι­κρί­νουμε επι­τε­λούν μία απο­στολή που είναι ασυ­γκρί­τως δυσκο­λό­τερη από την οποιαν­δή­ποτε δική μας.

Τέλος να επι­ση­μάνω ότι με εντυ­πω­σί­ασε η θρη­σκευ­τι­κό­τητα και η πίστη των προ­σκυ­νη­τών που κυρίως συρ­ρέ­ουν από τη Ρωσία, αλλά και από την Ρου­μα­νία και Βουλ­γα­ρία άνθρω­ποι που γεν­νή­θη­καν και μεγά­λω­σαν κάτω από τις διδαχές και τις απα­γο­ρεύ­σεις του άλλοτε υπαρ­κτού σοσια­λι­σμού. Βλέ­πο­ντας κανείς όλα αυτά κατα­λή­γει στο συμπέ­ρα­σμα ότι η πίστη είναι θέση ζωής, είναι κατά­φαση, δεν είναι άρνηση στην συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των ανθρώ­πων ολό­κλη­ρου του πλανήτη και δεν εκρι­ζώ­νε­ται με τίποτα από την ψυχή των ανθρώ­πων όσες απα­γο­ρεύ­σεις και αν τεθούν.

Το Άγιο Όρος το απο­δει­κνύει, είναι η Κιβωτός, είναι ο Φάρος  είναι  η Παρα­κα­τα­θήκη της Χρι­στια­νο­σύ­νης και δεν ανα­φέ­ρο­μαι στα ανε­κτί­μη­της αξίας κει­μή­λια του Χρι­στια­νι­σμού τα οποία δια­τη­ρεί, αλλά στα παντο­τινά μηνύ­ματα τα οποία εκπέ­μπει και τα οποία έχουν ανάγκη οι άνθρω­ποι στην πλειο­ψη­φία τους.

Κων­στα­ντί­νος Σαρρής

Δικη­γό­ρος