Ετοιμαστείτε για…ευχές- Καλοκαιρινή “βροχή” από πεφταστέρια

Για ακόμη μία φορά μέσα στην καρδιά του καλο­και­ριού, αργά το βράδυ της Τετάρ­της 12 Αυγού­στου προς ξημε­ρώ­ματα Πέμπτης 13 Αυγού­στου, στον νυχτε­ρινό ουρανό του βορείου ημι­σφαι­ρίου -και της Ελλάδας- θα κορυ­φω­θεί η πιο εντυ­πω­σιακή βροχή από πεφτα­στέ­ρια, διάτ­το­ντες Περ­σεί­δες. Τόσο το βράδυ της προη­γού­με­νης μέρας (Τρίτη), όσο και της επό­με­νης (Πέμπτη) θα πρέπει, επίσης, να ανα­μέ­νε­ται αυξη­μένη πτώση μετε­ώ­ρων.

Όσοι ξενυ­χτή­σουν, θα έχουν την ευκαι­ρία -εφόσον ο κατά τόπους ουρανός είναι καθαρός από σύννεφα- να δουν το θεα­μα­τικό αστρο­νο­μικό φαι­νό­μενο, που μπορεί να φθάσει τα 60 έως 100 μετέωρα ανά ώρα. Με δεδο­μένο ότι το φεγγάρι δεν είναι «γεμάτο» (στις 14 Αυγού­στου θα υπάρχει «νέα σελήνη»), ο ουρανός θα είναι σκο­τει­νός και κατάλ­λη­λος για τις παρα­τη­ρή­σεις των μετε­ώ­ρων.

Οι Περ­σεί­δες θεω­ρού­νται μία από τις πιο εντυ­πω­σια­κές βροχές διατ­τό­ντων του έτους, καθώς τα «πεφτα­στέ­ρια» τους είναι κατ’ εξοχήν γρήγορα και φωτεινά, συχνά με μακριές πύρινες «ουρές». Μία ανάλυση της NASA για τα έτη 2008-2013 δείχνει πως οι Περ­σεί­δες παρά­γουν περισ­σό­τερα φωτεινά μετέωρα από κάθε άλλη βροχή διατ­τό­ντων. Εμφα­νί­ζο­νται σε σχεδόν όλα τα σημεία του ουρανού και όχι σε ένα συγκε­κρι­μένο, μολο­νότι αρχικά φαί­νο­νταν να προ­έρ­χο­νται από την περιοχή του αστε­ρι­σμού του Περσέα, από όπου πήραν και το όνομά τους.

Τα συγκε­κρι­μένα μετέωρα αρχί­ζουν να πέφτουν σε αραιή μορφή στα μέσα Ιουλίου, πυκνώ­νουν στα­διακά και διαρ­κούν σχεδόν έως το τέλος του Αυγού­στου. Όσο πιο κοντά στην ώρα που χαράζει, τόσο πιθα­νό­τερο είναι να δει κανείς με γυμνά μάτια τα συγκε­κρι­μένα «πεφτα­στέ­ρια» οπου­δή­ποτε στον ουρανό.

Οι Περ­σεί­δες προ­κα­λού­νται από τα σωμα­τί­δια σκόνης που αφήνει πίσω της η τερά­στια ουρά, μήκους δεκάδων εκα­τομ­μυ­ρίων χιλιο­μέ­τρων, του κομήτη 109Ρ/Σουίφτ-Τατλ, που δια­σταυ­ρώ­νε­ται με την τροχιά της Γης. Ο κομήτης, ο οποίος ανα­κα­λύ­φθηκε το 1862 από τους αστρο­νό­μους Λιούις Σουίφτ και Χόρας Τατλ (των οποίων φέρει το όνομα), δια­θέ­τει έναν τερά­στιο πυρήνα δια­μέ­τρου δέκα χιλιο­μέ­τρων, μεγάλο όσο ο αστε­ροει­δής που έπεσε στη Γη πριν από 66 εκατ. χρόνια και εξα­φά­νισε τους δει­νό­σαυ­ρους. Για τελευ­ταία φορά εισήλθε στην εσω­τε­ρική περιοχή του ηλιακού μας συστή­μα­τος τον Δεκέμ­βριο του 1992, ενώ χρειά­ζε­ται γύρω στα 130 χρόνια για να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει μία πλήρη περι­φορά γύρω από τον Ήλιο. Σήμερα, βρί­σκε­ται σε από­σταση περίπου πέντε δισε­κα­τομ­μυ­ρίων χιλο­μέ­τρων και το επόμενο κοντινό πέρασμά του από τη Γη ανα­μέ­νε­ται το 2126, ενώ δεν φαί­νε­ται να απο­τε­λεί απειλή για τον πλανήτη μας στο προ­βλέ­ψιμο μέλλον.

Τα μετέωρα, τα οποία, συνήθως, έχουν βάρος μικρό­τερο από ένα γραμ­μά­ριο, εισέρ­χο­νται στη γήινη ατμό­σφαιρα και ανα­φλέ­γο­νται σε ύψος περίπου 100 χλμ., οπότε και αρχί­ζουν να γίνο­νται ορατά από τους παρα­τη­ρη­τές. Καθώς πλη­σιά­ζουν προς το έδαφος με μεγάλη ταχύ­τητα, δια­λύ­ο­νται από την τριβή και την υπερ­θέρ­μανση (1.650 βαθμοί Κελσίου), αφή­νο­ντας πίσω τους φωτεινά ίχνη.

ΑΠΕ-ΜΠΕ