Βενιζέλος: Ο Τσίπρας είναι θρασύδειλος, χυδαίος και μικρός συκοφάντης

Τον χαρα­κτή­ρισε «θρα­σύ­δειλο, χυδαίο και μικρό συκο­φά­ντη», ενώ σημεί­ωσε ότι «κάλυψε τον Βαρου­φάκη γιατί προ­φα­νώς τον φοβάται ως συνεργό του».

Ολό­κληρη η δήλωση του Ευάγ­γε­λου Βενι­ζέ­λου:

Ο μοι­ραίος και θρα­σύ­δει­λος κ. Τσίπρας δεν τόλμησε να εμφα­νι­σθεί ποτέ στη Βουλή να απα­ντή­σει σε ερώτηση μου. Και εν τη απουσία μου όμως στη Βουλή, εμένα έχει πάντα στο μυαλό του και ορθά. Γιατί τον ενοχλεί οποίος απο­δει­κνύει  τεκ­μη­ριω­μένα  ότι  «ο βασι­λιάς είναι  γυμνός». Φτάσαμε δυστυ­χώς να θεω­ρεί­ται κυρί­αρ­χος του πολι­τι­κού παι­χνι­διού ο άνθρω­πος που κατα­χρά­ται της εντολής των εκλογών του Ιανουα­ρίου και υπο­δύ­ε­ται τον πανί­σχυρο πρω­θυ­πουργό με 110 βου­λευ­τές του ΣΥΡΙΖΑ και 13 των ΑΝΕΛ, στις πλάτες της αντι­πο­λί­τευ­σης.

Φτάσαμε να ακούμε μαθή­ματα δημο­κρα­τίας από αυτόν που εξευ­τέ­λισε τη δια­δι­κα­σία του δημο­ψη­φί­σμα­τος και υπε­ξαί­ρεσε πολι­τικά το αντι­φα­τικό και αυτο­α­κυ­ρω­μένο 61,3% του «Όχι».

Κατα­ντή­σαμε ως χώρα να περι­μέ­νουμε να κριθεί η μοίρα μας στην κεντρική επι­τροπή ή το συνέ­δριο ενός κόμ­μα­τος, όταν απαι­τεί­ται εθνική ενότητα και συστρά­τευση.

Αυτός, λοιπόν, ο πάντα ίδιος κ. Τσίπρας, χυδαίος και μικρός συκο­φά­ντης, πήγε στη Βουλή να καλύψει τον κ. Βαρου­φάκη, γιατί προ­φα­νώς τον φοβάται ως συνεργό του.

Και ορθώς ανα­λαμ­βά­νει αυτός την ευθύνη, που ούτως ή άλλως έχει προ­σω­πικά, για τη ζημία που υφί­στα­ται η χώρα μένο­ντας άλλα του­λά­χι­στον τρία χρόνια σε σκληρό μνη­μό­νιο, πηγαί­νο­ντας από πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα σε πρω­το­γε­νές έλλειμμα, από θετικό ρυθμό ανά­πτυ­ξης σε ύφεση 4% το 2015. Έχοντας την ευθύνη για τη δρα­μα­τική επι­δεί­νωση της δυνα­μι­κής του χρέους και την νέα ανα­κε­φα­λαιο­ποί­ηση των ουσια­στικά κλει­στών τρά­πε­ζων για να σωθούν όσες κατα­θέ­σεις έχουν απο­μεί­νει.

Και ακόμη δεν συνυ­πο­λο­γί­σθη­καν  τα παι­χνί­δια της δραχμής αυτούς τους έξι μήνες. Όλες οι διε­θνείς κινή­σεις νομι­σμα­τι­κής κερ­δο­σκο­πίας που εξ αντι­κει­μέ­νου του­λά­χι­στον συν­δέ­ο­νται με την ελλη­νική υπόθεση.

Αντί λοιπόν να απα­ντή­σει για τις τρέ­χου­σες, τερά­στιες, προ­σω­πι­κές και μετρή­σι­μες ευθύνες του, ο κ. Τσίπρας, επα­νέ­λαβε  για πολ­λο­στή φορά:

– Την επίθεση στο PSI, δηλαδή στο κούρεμα και την ανα­διάρ­θρωση του δημο­σίου χρέους που μείωσε το εθνικό βάρος κατά 180 δις, δηλαδή κατά 100% του ΑΕΠ. Αντι­λαμ­βά­νε­ται ο δύστυ­χος  τι υπέ­γραψε στις 12.7 για το χρέος; Κατα­λα­βαί­νει ότι τώρα θα γλείψει εκεί που ανοήτως εξα­κο­λου­θεί και φτύνει; Έχει συνεί­δηση ότι ζητά τώρα κάτι πολύ λίγο σε σχέση με αυτό που πήρε η χώρα το 2012 για το χρέος;

– Τις γελοιό­τη­τες περί υπο­βρυ­χίων, όταν ξέρει ότι το δια­χρο­νικό σκάν­δαλο των υπο­βρυ­χίων αντι­με­τω­πί­στηκε με υπο­δειγ­μα­τικό τρόπο το 2010 για να δια­σώ­σει το δημόσιο δύο δις ευρώ που είχε κατα­βά­λει χωρίς αντάλ­λαγμα και να πάρει την κυριό­τητα τεσ­σά­ρων σύγ­χρο­νων υπο­βρυ­χίων που ήσαν πετα­μένα. Τώρα ας ρωτήσει δυο στενούς του  συνερ­γά­τες, την κα Κατσέλη και τον κ. Σαγιά, ας ζητήσει συγνώμη και ας υπε­ρα­σπι­στεί τα συμ­φέ­ρο­ντα του δημο­σίου στις εκκρε­μείς διε­θνείς διαι­τη­τι­κές δίκες.

-Την πατα­γω­δώς απο­τυ­χη­μένη συνω­μο­σία που πήγε να στήσει το 2012, μαζί με γνωστά κυκλώ­ματα, στην υπόθεση της λεγό­με­νης λίστας Λαγκάρντ, ενα­ντίον του μόνου ανθρώ­που που απο­δε­δειγ­μένα δεν είχε καμία  συμ­με­τοχή  και ευθύνη, αλλά  μερί­μνησε να απο­κα­λυ­φθεί η αλήθεια που απέ­δει­ξαν  τα μηχα­νή­ματα, δια­ψεύ­δο­ντας γελοί­ους ψευ­δό­με­νους σκευω­ρούς  που έθεσε υπό την πολι­τική του αιγίδα ο κ. Τσίπρας, αλλά βρέ­θη­καν ενώπιον της δικαιο­σύ­νης.

Οπότε θέλει να έρθει να μιλή­σουμε στη Βουλή για αυτά και άλλα πολλά. Πρω­τί­στως  όμως να έρθει ως αυτό που είναι, ως επι­κε­φα­λής μιας ανί­κα­νης κυβέρ­νη­σης μειο­ψη­φίας και να παρά­σχει τις θεσμι­κές εγγυ­ή­σεις που απαι­τού­νται προ­κει­μέ­νου να πορευ­τεί η χώρα και όχι το διχα­σμένο κόμμα του. Τέρμα ο αυτο­διο­ρι­σμέ­νος μεσ­σια­νι­σμός της «πρώτη φορά αρι­στε­ράς» που δεν έχει ούτε πολι­τικό ούτε ηθικό πλε­ο­νέ­κτημα. Απλώς έκανε τυχο­διω­κτική πολι­τική καριέρα λέγο­ντας αντι­μνη­μο­νιακά  ψέμματα στις πλάτες της δικής μας ειλι­κρί­νειας και του δικού μας αγώνα.