Η χώρα κινδυνεύει και πάλι από τους δοσίλογους

Τους τελευταίους μήνες η κρίση απέκτησε δραματικούς τόνους. Βασική αιτία; η διαχειρισιμότητα του χρέους. Αυτό όμως ήταν γνωστό!! χρωστούσαμε 250 δις και προκειμένου να μη πτωχεύσουμε δανειστήκαμε άλλα 110 δις για να ικανοποιήσουμε ταμειακές ανάγκες. Συνεπώς και οι μαθητές του δημοτικού κατάλαβαν ότι το χρέος θα πηγαίνει στα 360 δις.
Γνωστό αυτό και επίσης απαραίτητο να μειωθεί το έλλειμμα μέχρι να μηδενιστεί και να περάσουμε σε ανάπτυξη για να εξυπηρετήσουμε το χρέος.
Δημοσιονομική πολιτική μείωσης ενός τέτοιου ελλείμματος μιας χρεοκοπημένης οικονομίας με ταυτόχρονη ανάπτυξη μέσα σε 2 χρόνια δεν υπάρχει ούτε στα παραμύθια.
Ενώ όλα εξελίσσονταν μ’ αυτή τη προδιαγεγραμμένη πορεία και ορισμένοι εξωτερικοί θεσμικοί και μη παράγοντες ποντάριζαν στην χρεοκοπία της Ελλάδας φτάσαμε με τη πάροδο του χρόνου να πρέπει να πληρώσουν γι’ αυτές τις “προβλέψεις” τους.
Αυτό τους έκανε επιθετικότερους και ήταν αναμενόμενο.
Αυτό που δε περιμέναμε και γι’ αυτό είμαστε αδικαιολόγητοι ήταν η αλλαγή στάσης της εθνικής μας αστικής τάξης, του ντόπιου δηλαδή κεφαλαίου.
Αυτή η τάξη πάντα μεταπρατική, δεν είχε στην πλειοψηφία της ποτέ εθνική συνείδηση. Σ’ αυτή τη συγκυρία βρέθηκε και σε δυσχερή οικονομική κατάσταση και έβαλε, όπως πάντα έκανε, το συμφέρον της και των πατρόνων της πάνω απ’ την πατρίδα.
Μάζεψε λοιπόν τα όποια δις της είχαν απομείνει και τα έβγαλε στο εξωτερικό και τώρα ποντάρει λυσσαλέα στη χρεοκοπία της χώρας.
Έτσι, με αυτά τα λίγα προσδοκά να επαναγοράσει ξανά την πτωχευμένη χώρα επανακτώντας αίγλη και κύρος που εσχάτως απώλεσε.
Τα χειραγωγημένα Μ.Μ.Ε λοιπόν τα δίνουν όλα για να μηδενίσουν την όποια εθνική προσπάθεια, να μεγιστοποιήσουν την όποιες δυσκολίες και να οδηγήσουν την χώρα σε μια χαοτική κατάσταση που θα προκαλέσει την οριστική χρεοκοπία. Αυτός είναι ο λόγος που παρατηρούνται στρεβλώσεις του τύπου Μ.Μ.Ε συμπολιτευόμενα αλλά υπαγόμενα σε αυτή την κατηγορία των επιχειρηματιών να λυσσομανούν στην κριτική τους ενώ πριν λίγους μήνες ευλογούσαν, ενώ αντιπολιτευόμενα ή ουδέτερα μέσα, δυστυχώς λίγα, να έχουν μία κριτική εποικοδομητική στάση για τον απλούστατο λόγο ότι οι ιδιοκτήτες τους έχουν εθνική συνείδηση.
Νομίζουμε ότι περιττεύει η απαρίθμηση ονοματεπωνύμων για την πρώτη κατηγορία και τους λίγους που εξαιρούμενοι επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Πολλά από τα δεινά μας προέρχονται από αυτή τη διαχρονική αλήθεια ότι ποτέ δεν είχαμε μια εθνική αστική τάξη.
Ελπίδα μας: Αυτά που διαδίδονται, ότι μέρος του πολιτικού προσωπικού της κεντρικής πολιτικής σκηνής είναι εξαρτώμενο από αυτή τη τάξη μάλιστα με υπαλληλική σχέση να αποδειχθούν συκοφαντικά και οι πολιτικοί μας να πάρουν το κόστος της σωτηρίας της πατρίδας όποιο και αν είναι αυτό, σε προσωπικό, πολιτικό η κομματικό επίπεδο.
Εν τέλει ο πατριωτισμός σήμερα δεν είναι αφηρημένη έννοια, έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και θέλει ξεκάθαρες τοποθετήσεις και διαυγείς συνειδήσεις για να μη ζήσει η Ελλάδα για μια ακόμη φορά τις ζοφερές στιγμές που οι δοσίλογοι διαχρονικά της έχουν επιφυλάξει.
Γράφει
ο Τάσος Αλιφέρης