«Αν η σημερινή κοινωνική αναταραχή συνεχιστεί τον επόμενο χρόνο, τότε για να κυβερνηθεί η χώρα, θα χρειαστεί η κυβέρνηση να στηριχθεί σε ευρύτερη πλειοψηφία. Τα ίδια τα κόμματα θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Εισηγούμαι ένα άλλον δρόμο ο οποίος θα συνενώσει όλους κάτω από μία ενιαία σημαία που λέγεται Σωτηρία της Χώρας».
Αυτό τόνισε ο βουλευτής Δωδεκανήσου, καθηγητής κ. Δημήτρης Κρεμαστινός, στη διάρκεια της ομιλίας του στη Βουλή, για τον προϋπολογισμό 2011, όπου περιέγραψε με μελανά χρώματα την κρισιμότητα της συγκυρίας την οποία διέρχεται η χώρα.
«Ο μέσος Έλληνας που σήμερα πλήττεται από τα οικονομικά μέτρα, έχει βγει στους δρόμους γιατί δεν έχει πιστέψει ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο, έναν πόλεμο ζωής και θανάτου για αυτήν» τόνισε μεταξύ άλλων. «Το 1940 που η Ελλάδα αντιμετώπισε το ίδιο πρόβλημα επιβίωσης, τότε σύσσωμος ο λαός πρόσφερε τα πάντα, ακόμα και την ίδια του τη ζωή. Γιατί τότε πίστευε στον αγώνα. Σήμερα, κανένας δεν βοηθά».
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας του κ. Κρεμαστινού:
Κύριε Πρόεδρε,
Κυρίες και κύριοι Συνάδελφοι,
Αυτός ο προϋπολογισμός δεν είναι ένας συνήθης προϋπολογισμός. Είναι ένας προϋπολογισμός έκτακτης ανάγκης. Είναι ένας προϋπολογισμός που ένας βουλευτής oποιουδήποτε κόμματος δεν θα ήταν ιδιαίτερα ευτυχής να τον υποστήριζε, υπό ομαλές συνθήκες. Πολύ περισσότερο ένας βουλευτής σοσιαλιστικού κόμματος, θα ήταν ευτυχής να στηρίξει έναν προϋπολογισμό στον οποίο η κύρια επένδυση θα αφορούσε την Παιδεία, και γενικότερα το κοινωνικό κράτος.
Ακούσαμε τον εισηγητή της πλειοψηφίας να λέει ότι το Ισραήλ αύξησε τις δαπάνες για την έρευνα από 0,3% σε 4,5% του ΑΕΠ και το τι πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια. Η μικρή αυτή χώρα κατάφερε να ανεβάσει κατακόρυφα την παραγωγικότητά της, να έχει μεγάλες εξαγωγές σε όλο τον κόσμο και μάλιστα εξαγωγές που ενσωματώνουν καινοτομία και πατέντες, που ήταν αποτέλεσμα της έρευνας.
Oμως μπορούν όλα αυτά να γίνουν σήμερα στη χώρα μας, που είναι πρώτη παγκόσμια στο χρέος και πρώτη στο έλλειμμα;
Καταθέτω στα πρακτικά σχετικό άρθρο από την ιστοσελίδα του BBC. Στο άρθρο αυτό η χώρα μας κατατάσσεται από τους πιστωτικοοικονομικούς οργανισμούς στο επίπεδο junk, που με απλά λόγια σημαίνει ότι είναι επικίνδυνη για επενδύσεις. Ποιοι, κατά συνέπεια, επενδυτές θα επενδύσουν στη χώρα μας, όταν μάλιστα δίπλα μας υπάρχουν αγορές με φτηνότερα εργατικά χέρια και μηδαμινή φορολογία για τους επιχειρηματίες; Και εννοώ όλες τις βαλκανικές χώρες και την Τουρκία.
Σε αυτό το σημείο η δική μας χώρα, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να είχε επιστήσει την προσοχή των χωρών του Βορρά, στο ότι με τη διεύρυνση της Ε.Ε. προς τον Νότο, η χώρα που κατ’ εξοχήν θα πληττόταν θα ήταν η δική μας, και για τον λόγο αυτό να ζητήσουμε ειδική οικονομική μεταχείριση.
Σήμερα η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο. Πρόκειται για οικονομικό πόλεμο. Ο οικονομικός πόλεμος έχει αποδειχτεί ότι είναι ιστορικά ο χειρότερος πόλεμος. Η Σοβιετική Ένωση δεν έχασε κανένα πόλεμο ούτε καμιά επανάσταση ανέτρεψε το καθεστώς της. Διαλύθηκε όμως στα εξ ων συνετέθη όταν κατέρρευσε οικονομικά. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν τι θα συμβεί με τη χώρα μας η οποία σήμερα βρίσκεται πρώτη κατά σειρά στα πρόθυρα της χρεοκοπίας αν ο μη γένοιτο τελικά χρεοκοπήσει;
Πώς όμως θα ξεπεράσουμε αυτή την κρίση;
Εκσυγχρονισμό υποσχέθηκαν οι κυβερνήσεις Σημίτη, επανίδρυση του κράτους το 2004, οι κυβερνήσεις Καραμανλή, με στόχο την αντιμετώπιση της καταρρέουσας οικονομίας μας. Αυτό ακριβώς επιδιώκει σήμερα η σημερινή κυβέρνηση, με τις ρηξικέλευθες κοινωνικές μεταβολές που επιχειρεί. Σε ευαίσθητους τομείς όπως είναι η Υγεία, η Παιδεία, η Οικονομία, οι ΔΕΚΟ, τα Ταμεία και οι Ασφαλιστικοί Οργανισμοί. Θα το επιτύχει; Αυτό θα εξαρτηθεί από το ποιοι άνθρωποι, με ποια εμπειρία και με ποιο κοινωνικό status θα επιχειρήσουν αυτές τις αλλαγές.
Είναι πράγματι μεγάλη η ευθύνη του Πρωθυπουργού που τώρα επιχειρεί αυτό στο οποίο οι προηγούμενοι απέτυχαν, δηλαδή την ανασυγκρότηση του κράτους. Όμως ποια ανασυγκρότηση; Ανασυγκρότηση με καθημερινές απεργίες, διαδηλώσεις και πάσης φύσεως έκτροπα;
Ο μέσος Έλληνας που σήμερα πλήττεται από τα οικονομικά μέτρα, έχει βγει στους δρόμους γιατί δεν έχει πιστέψει ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο, έναν πόλεμο ζωής και θανάτου για αυτήν.
Το 1940 που η Ελλάδα αντιμετώπισε το ίδιο πρόβλημα επιβίωσης, τότε σύσσωμος ο λαός πρόσφερε τα πάντα, ακόμα και την ίδια του τη ζωή. Γιατί τότε πίστευε στον αγώνα.
Σήμερα, κανένας δεν βοηθά. Με πρώτα και καλύτερα τα Μέσα Ενημέρωσης. Κάθε μέρα περνούν ένα διαφορετικό μήνυμα. Ένα μήνυμα ιδιαίτερα επικίνδυνο. Δεν κρίνουν τους πολιτικούς ως πρόσωπα – γιατί αυτός είναι ο ρόλος τους – επικρίνουν τη Βουλή ως σύνολο, επικρίνουν τον κοινοβουλευτισμό και τους βουλευτές, επικρίνουν δηλαδή την ίδια τη Δημοκρατία. Πράγμα που δυστυχώς περνά στον κόσμο και εκείνος απλοϊκά, χωρίς να το σκέφτεσαι, φωνάζει έξω από τη Βουλή: «Να καεί, να καεί το……………. η Βουλή».
Και από τι θα αντικατασταθεί η Βουλή;
Ανησυχώ αληθινά για το πού πάμε. Αν η σημερινή κοινωνική αναταραχή συνεχιστεί τον επόμενο χρόνο, και οι εργάτες, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και οι φοιτητές βρίσκονται κάθε μέρα στους δρόμους, τότε για να κυβερνηθεί η χώρα θα χρειαστεί η κυβέρνηση να στηριχθεί σε ευρύτερη πλειοψηφία. Γιατί τότε και μόνο τότε θα καταφέρει να περάσει ένα σύνθημα ανάλογο του ’40, ότι δηλαδή η χώρα κινδυνεύει και ότι καλούνται όλοι οι πολίτες, για να χρησιμοποιήσω μια λαϊκή έκφραση, «να βάλουν πλάτη». Το τι θα προκύψει από τη συναίνεση των κομμάτων δεν θα το υποδείξω βέβαια εγώ με την ολιγόλεπτη ομιλία μου. Τα ίδια τα κόμματα θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Οι έντιμοι, οι έμπειροι, οι ικανοί είναι αυτοί που η κοινωνία αποδέχεται να πρωτοστατήσουν.
Oμως, θα πρέπει να λεχθεί κάτι ακόμα ξεκάθαρα. Ότι η κυβέρνηση και η Βουλή πρέπει να δείξουν ιδιαίτερη ευαισθησία στα αιτήματα του κόσμου που φωνάζει στους δρόμους. Δικαίως, για την κάθαρση. Ο κόσμος ζητά κάθαρση σε όλα τα επίπεδα.
Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια αλλά και να φαίνεται.
Παράδειγμα: Oταν ένα κόμμα, το οποιοδήποτε κόμμα, υποδεικνύει στην Εξεταστική Επιτροπή ονόματα πολιτικών που πρέπει να διερευνηθούν, δεν θα πρέπει να γίνονται διακρίσεις, πρέπει κατευθείαν στο σύνολό της τόσο η Εξεταστική Επιτροπή όσο και η Βουλή να παραπέμπει στο Δικαστικό Συμβούλιο όλα τα ονόματα, ούτως ώστε η Δικαιοσύνη να απονέμει τυφλά δικαιοσύνη και όχι να δικάζει η Βουλή. Εάν χρειαστεί, η Βουλή θα πρέπει ακόμα και να νομοθετήσει ώστε να υποχρεωθούν οι δικαστικοί κατά προτεραιότητα να κρίνουν όλες τις υποθέσεις που σχετίζονται με τη διαφάνεια του δημόσιου βίου.
Ένα δεύτερο παράδειγμα: Ο ΣΔΟΕ κατά προτεραιότητα θα πρέπει να ερευνά το πραγματικό πόθεν έσχες όλων εκείνων που, αντί να στηρίξουν την οικονομική προσπάθεια της χώρας να επιβιώσει σήμερα, αποσύρουν τις καταθέσεις τους και τις στέλνουν σε τράπεζες του εξωτερικού. Εάν έχουν νόμιμα αποκτηθεί και αν έχουν νόμιμα φορολογηθεί.
Oλα αυτά, παράλληλα με μία διακομματική συγκεκριμένη δέσμευση προσεχούς αναθεώρησης του Συντάγματος, με στόχο τη διαφάνεια σε όλο τον δημόσιο βίο, θα συνέβαλαν στην άρση των αμφιβολιών που υπάρχουν σήμερα ως προς τα πολιτικά πρόσωπα και την πολιτική.
Τέλος, τα ΜΜΕ και όσοι βρίσκονται πίσω από αυτά, θα πρέπει να καταλάβουν ότι οφείλουν να βοηθήσουν με σωστή κριτική και υπευθυνότητα και όχι με λαϊκισμούς για τηλεθέαση. Να βοηθήσουν σε αυτό που όλοι επιδιώκουμε σήμερα: την επιβίωση της χώρας και όχι την αναγκαστική υποδούλωσή της στους δανειστές της.
Με λίγα λόγια, αν ο σημερινός αναβρασμός της κοινωνίας συνεχιστεί, εισηγούμαι ένα άλλον δρόμο ο οποίος θα συνενώσει όλους κάτω από μία ενιαία σημαία που λέγεται Σωτηρία της Χώρας.
