H οδύσσεια μιας «αποκρατικοποίησης» που ξεκίνησε πριν 50 χρόνια και το όραμα του 74χρονου “Μάικ”

Χαμένη επί σχεδόν μισό αιώνα στον κυκεώνα του χαο­τι­κού Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, η αξιο­ποί­ηση της πανέ­μορ­φης παρα­λίας στην ανα­το­λική Ρόδο έμοιαζε κατα­δι­κα­σμένη σε αιώνια ματαί­ωση. Σήμερα όλα αλλά­ζουν…

Τα κτίρια-πειστήρια αυτού που επι­χει­ρή­θηκε πριν από περίπου μισό αιώνα «στ’ Αφάντου» -όπως ονο­μά­ζουν οι ντόπιοι την υπέροχη, αχανή ροδί­τικη παραλία- στέκουν σαν σκιά­χτρα από οπλι­σμένο σκυ­ρό­δεμα, σαν απο­μει­νά­ρια ενός πάλαι ποτέ μεγα­λε­πή­βο­λου σχεδίου.

Κατα­φα­νώς χου­ντι­κής έμπνευ­σης και -ημιτελούς- εκτέ­λε­σης, το όραμα για την του­ρι­στική αξιο­ποί­ηση της περιο­χής κάποτε προ­έ­βλεπε ότι αυτά που σήμερα δεν φαντά­ζουν παρά σαν μίζερα, θλιβερά, τσι­με­ντέ­νια κουτιά δια­φό­ρων σχη­μά­των και δια­στά­σεων, θα γίνο­νταν κοσμο­πο­λί­τικα και πολυ­σύ­χνα­στα, με εκλε­κτούς φιλο­ξε­νού­με­νους να περι­δια­βαί­νουν στο «club house», στα εστια­τό­ρια, στις καφε­τέ­ριες, στους αθλη­τι­κούς χώρους με τις πισίνες ολυ­μπια­κών δια­στά­σεων κ.λπ.

Η μοίρα της περιο­χής προ­σέλ­κυσε τον αυτο­δη­μιούρ­γητο Ελλη­νο­α­με­ρι­κανό εκα­τομ­μυ­ριούχο Μερ­κού­ριο Αγγε­λιάδη, ο οποίος είχε όνειρο ζωής να δημιουρ­γή­σει κάτι μεγάλο και σημα­ντικό, κάτι σαν τη Ριβιέρα της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου

Μαζί με τις εγκα­τα­στά­σεις του γκολφ, που επί του παρό­ντος λει­τουρ­γούν κανο­νικά για όσους τυχαί­νει να γνω­ρί­ζουν την ύπαρξή τους, αυτά τα οικο­δο­μή­ματα της επτα­ε­τίας συν­θέ­τουν τη σημε­ρινή πραγ­μα­τι­κό­τητα των Αφάντου – η οποία, όμως, δεν είναι η μόνη. Μια άλλη όψη της ίδιας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας συνιστά το γεγονός ότι η παρα­δεί­σια ακτή στην ανα­το­λική πλευρά της Ρόδου φιλε­το­ποι­ή­θηκε, διχο­το­μή­θηκε και, μέσω ΤΑΙΠΕΔ, εκποι­ή­θηκε. Υπάρχει, λοιπόν, πολύ σοβαρή πιθα­νό­τητα ένας ευλο­γη­μέ­νος από τη φύση τόπος, όπως των Αφάντου, να ξεφύγει από μια κατάρα δεκα­ε­τιών που τον κατα­τρύ­χει. Η μοίρα της περιο­χής ήταν η κατα­δίκη σε μια αέναη απορία: «Κάτι πρέπει να κάνουμε τ’ Αφάντου, αλλά τι; Και πώς;» Οποια­δή­ποτε αρχή γινόταν από οποιον­δή­ποτε, κρατικό ή ιδιω­τικό, φορέα έμενε ιδέα θνη­σι­γε­νής, πνι­γό­ταν στη γρα­φειο­κρα­τική ανευ­θυ­νό­τητα ή ακόμη και στην ιδε­ο­λο­γική καχυ­πο­ψία απέ­να­ντι «στους ξένους που θέλουν να κάνουν τους Ελληνες γκαρ­σό­νια της Δύσης». Κατά καιρούς παρέ­λα­σαν πολι­τι­κοί και επί­δο­ξοι επεν­δυ­τές, αλλά η πρόοδος παρέ­μενε στην πράξη πάντα στη σφαίρα του «αφάντου» – λες και η ονο­μα­σία της περιο­χής φώναζε από μόνη της την κατάρα της στα­σι­μό­τη­τας.

Αγκυ­λώ­σεις δεκα­ε­τιών

Σήμερα και παρά την, αν μη τι άλλο, επι­φυ­λα­κτική στάση της νυν κυβέρ­νη­σης απέ­να­ντι στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, μοιάζει εφικτό να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η βούληση προ­σω­πι­κο­τή­των όπως του Κων­στα­ντί­νου Καρα­μανλή, ο οποίος είχε εκδη­λώ­σει ενδια­φέ­ρον από τα πρώτα χρόνια της Μετα­πο­λί­τευ­σης, πιθανώς λόγω και της προ­σω­πι­κής του συμπά­θειας στο άθλημα του γκολφ. Μετά από μια αγκύ­λωση δεκα­ε­τιών που έμοιαζε ανίατη, ό,τι δεν κατόρ­θωσε η κρατική μέριμνα από τη δεκα­ε­τία του ’60 ως σήμερα σκο­πεύ­ουν να πετύ­χουν οι αγο­ρα­στές γης – και ιδιαί­τερα ένας Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νός αυτο­δη­μιούρ­γη­τος εκα­τομ­μυ­ριού­χος, ο κ. Μερ­κού­ριος Αγγε­λιά­δης, ο οποίος απέ­κτησε το Βόρειο Αφάντου. Πρό­κει­ται για το τμήμα της παρά­λιας ζώνης με τις μεγα­λύ­τε­ρες δυνα­τό­τη­τες ανά­πτυ­ξης, συνο­λι­κής έκτασης 1.360 στρεμ­μά­των (πεντα­πλά­σια από αυτήν του Νότιου), στο οποίο περι­λαμ­βά­νε­ται και το υπάρχον Γκολφ Κλαμπ. Ο κ. Αγγε­λιά­δης φιλο­δο­ξεί να προ­χω­ρή­σει στη δημιουρ­γία ενός του­ρι­στι­κού παρα­δεί­σου, επεν­δύ­ο­ντας περίπου 400-500 εκατ. ευρώ.

Ο 74χρονος «Μάικ» Αγγε­λιά­δης μοι­ρά­ζε­ται με κάθε προ­κά­τοχό του τα μεγάλα σχέδια για τα Αφάντου. Αντί­θετα όμως από κάθε προη­γού­μενο, ο κ. Αγγε­λιά­δης, ο οποίος κατά­γε­ται από τη γει­το­νική Σύμη, δια­θέ­τει τίτλους ιδιο­κτη­σίας (εκτός από το Γκολφ που παρα­χω­ρεί­ται για 50 χρόνια). Κυρίως, όμως, προ­τάσ­σει μια ηθική υπο­χρέ­ωση: «Για μένα τα Αφάντου δεν είναι επέν­δυση, δεν είναι μια επι­χεί­ρηση που δημιουργώ όσο καλύ­τερα μπορώ, φρο­ντί­ζο­ντας να προ­στα­τεύσω τα δικαιώ­ματά μου με τη βοήθεια ειδικών συνερ­γα­τών και εξαί­ρε­των νομικών όπως οι κύριοι Θεό­δω­ρος Φορ­τσά­κης, Γιώργος Μυλω­νο­γιάν­νης και Δημή­τρης Δια­κό­που­λος. Το έργο στα Αφάντου είναι για εμένα κάτι πολύ περισ­σό­τερο, είναι ένα όνειρο που είχα από πολύ παλιά, από τότε που δεν είχα ακόμη τα απα­ραί­τητα χρήματα για να το απο­κτήσω. Ερχομαι ανελ­λι­πώς στη Ρόδο, μία ή δύο φορές τον χρόνο, από το 1969. Θα χαρα­κτή­ριζα αυτό που ετοι­μά­ζουμε “έργο ψυχής”. Αν δεν κατα­φέρω να κάνω αυτή την παραλία Ριβιέρα της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου, δεν θα έχω μούτρα να ξανα­πα­τήσω στο νησί. Και αυτό για μένα θα ήταν πολύ βαρύ χτύπημα, δεν θα το άντεχα».

Μισό δισ. ευρώ από τον «Μάικ»

Αν πιστέ­ψουμε ότι η περιοχή Αφάντου είχε το δικό της πεπρω­μένο, ο κ. Αγγε­λιά­δης δια­θέ­τει όλα τα προ­σό­ντα κάποιου που ετοι­μά­ζε­ται να αντι­τα­χθεί σε οποια­δή­ποτε μοίρα μοιάζει προ­δια­γε­γραμ­μένη. Εξάλλου, όταν εκείνος τελεί­ωνε το γυμνά­σιο στη Σύμη, τη δεκα­ε­τία του ’50, κυκλο­φο­ρώ­ντας κυριο­λε­κτικά ξυπό­λη­τος, όταν διάβαζε τα βράδια με γκα­ζό­λα­μπες και κεριά επειδή στο νησί δεν υπήρχε καν ηλε­κτρο­δό­τηση, όταν μπάρ­καρε για να μην επι­βα­ρύ­νει τον ξυλουργό πατέρα του με τα έξοδα των σπουδών του στην Παι­δα­γω­γική Ακα­δη­μία, κανείς δεν θα μπο­ρούσε να περι­μέ­νει ότι μερικές δεκα­ε­τίες αργό­τερα θα εκτα­μί­ευε 26,9 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ για να απο­κτή­σει ένα από τα κτη­μα­τικά δια­μά­ντια της Ρόδου – αν όχι της Μεσο­γείου.

Μετα­να­στεύ­ο­ντας στις ΗΠΑ το 1960, έκανε κάθε είδους δουλειά: ανει­δί­κευ­τος εργάτης, ελαιο­χρω­μα­τι­στής κρε­μα­σμέ­νος από τις κολοσ­σιαίες γέφυρες της Νέας Υόρκης, έχοντας ως μόνιμη συντρο­φιά του τον θανά­σιμο κίνδυνο του συγκε­κρι­μέ­νου επαγ­γέλ­μα­τος, καθώς και ένα σινάφι ξεγραμ­μέ­νων εργατών εκ των οποίων, όπως λέει ο κ. Αγγε­λιά­δης σήμερα, «ο καλύ­τε­ρος είχε σκο­τώ­σει τη μάνα του». Χωρίς να σπου­δά­σει ποτέ κάτι άλλο εκτός από την «επι­στήμη του μερο­κά­μα­του, στο πεζο­δρό­μιο της δου­λειάς», όπως ο ίδιος λέει, ο κ. Αγγε­λιά­δης ανα­μεί­χθηκε με τις επι­σκευές κτιρίων ως προ­θά­λαμο για τις κατα­σκευές. Τελικά, αφού κατα­σκεύ­ασε 182 εστια­τό­ρια, κυρίως για Ελληνες που ανα­ζη­τού­σαν την τύχη τους στη Νέα Υόρκη, βρέθηκε επι­κε­φα­λής μιας από τις μεγα­λύ­τε­ρες κατα­σκευα­στι­κές εται­ρείες της Νέας Υόρκης, την M.A. Angeliades Inc., με ετήσιο κύκλο εργα­σιών εκα­το­ντά­δες εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια, ανα­λή­ψεις μεγάλων δημό­σιων έργων κ.λπ. Ο κ. Αγγε­λιά­δης κατα­τάσ­σε­ται πλέον σταθερά ανάμεσα στους πιο εύπο­ρους Ελληνες της αμε­ρι­κα­νι­κής ομο­γέ­νειας, στους κύκλους της οποίας απο­λαμ­βά­νει σεβασμό και εκτί­μηση. Παράλ­ληλα με την επαγ­γελ­μα­τική και κοι­νω­νική του κατα­ξί­ωση, ο κ. Αγγε­λιά­δης δημιούρ­γησε μια μεγάλη οικο­γέ­νεια, με τέσ­σε­ρις κόρες και εγγόνια που διαρκώς πλη­θύ­νο­νται.

Η ιστορία του Μερ­κού­ριου Αγγε­λιάδη, της διαρ­κούς ανέ­λι­ξης και προόδου, είναι αντί­στροφη αυτής των Αφάντου. Παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχει ένας ξεχω­ρι­στός δεσμός ανάμεσά τους – όπως υπάρχει, κατά κάποιον τρόπο και με τη δια­χεί­ριση των τρε­χό­ντων οικο­νο­μι­κών δεινών. Στον πίνακα με τα προσ­δο­κώ­μενα έσοδα από τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις που προ ολίγων ημερών η ελλη­νική κυβέρ­νηση υπέβαλε στους δανει­στές και την, ακα­το­νό­μα­στη πλέον, τρόικα περι­λαμ­βά­νε­ται και το «Afantou». Ασχέτως αν εκα­τομ­μύ­ρια Ελληνες δεν έχει τύχει να πλη­ρο­φο­ρη­θούν την ύπαρξή του, οι ξένοι δανει­στές καλού­νται να λάβουν σοβαρά υπόψη τους ότι η περιοχή Αφάντου θα συνει­σφέ­ρει στο ταμείο του κράτους 21 εκατ. ευρώ το 2015 και άλλα τόσα το 2016. Μολο­νότι δεν έχουν κατα­βλη­θεί ακόμη, εφόσον εκκρε­μούν δια­δι­κα­στικά ζητή­ματα για την ολο­κλή­ρωση της μετα­βί­βα­σης της γης, σημα­ντικό μέρος αυτών των χρη­μά­των, μοιραία, προ­έρ­χο­νται από την περιου­σία του κ. Αγγε­λιάδη.

Πόσα θα πάρει το Δημόσιο

Βέβαια, τα 42 εκατ. ευρώ τα οποία, υπό το βάρος του γενι­κό­τε­ρου κλί­μα­τος από­γνω­σης, η ελλη­νική κυβέρ­νηση ανα­κοι­νώ­νει πως περι­μέ­νει από τα Αφάντου είναι ελά­χι­στα μπροστά στο περίπου μισό δισ. ευρώ το οποίο προ­βλέ­πε­ται να επεν­δυ­θεί από τον κ. Αγγε­λιάδη και τους εταί­ρους που ο ίδιος φιλο­δο­ξεί να προ­σελ­κύ­σει. Πάντως, με 400-500 εκατ. ευρώ για τη δημιουρ­γία σύγ­χρο­νων του­ρι­στι­κών εγκα­τα­στά­σεων, μονάδων απο­κα­τά­στα­σης ασθενών με χρόνιες παθή­σεις, πλήρη ανα­δια­μόρ­φωση και ανα­καί­νιση του γκολφ κ.λπ., όσα δηλαδή προ­βλέ­πει το master plan για το οποίο ο κ. Αγγε­λιά­δης έχει ήδη πλη­ρώ­σει 1 εκατ. ευρώ σε διεθνώς δια­κε­κρι­μέ­νους αρχι­τέ­κτο­νες και μελε­τη­τές, ακόμη και η μοίρα των Αφάντου μπορεί να αλλάξει ρότα.

Το ΤΑΙΠΕΔ έσπευσε να δια­βε­βαιώ­σει κάθε ενδια­φε­ρό­μενο με ανα­κοί­νωσή του ότι δεν υπάρχει κανένα ουσια­στικό πρό­βλημα με τα σχέδια για την περιοχή Αφάντου. Και άρα ότι ο παλιός γρα­φειο­κρα­τι­κός εφιάλ­της που στραγ­γά­λιζε κάθε από­πειρα αξιο­ποί­η­σης της περιο­χής με διαρ­κείς ανα­βο­λές και ματαιώ­σεις δεν ανα­μέ­νε­ται να επα­νέλ­θει.

Το παρά­δοξο με τα Αφάντου είναι ότι, μάλλον ανέ­κα­θεν, έθελγε και διέ­γειρε τη φαντα­σία των επι­σκε­πτών του. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι υπάρχει μια γκρα­βούρα, ένα σκίτσο φιλο­τε­χνη­μένο με την τεχνο­τρο­πία των μεσαιω­νι­κών χαρτών, η οποία δίπλα στην ετικέτα «Il Golf di Rodi» απει­κο­νί­ζει το πώς οι Ιταλοί -περίπου κατά την περίοδο 1912-1939, όταν τα Δωδε­κά­νησα τελού­σαν υπό την κατοχή τους- φαντά­ζο­νταν τα Αφάντου.

Ο,τι κι αν είχαν στο μυαλό τους οι Ιταλοί, το Γκολφ Αφάντου θεμε­λιώ­θηκε επί χούντας, με την έκταση να έχει παρα­χω­ρη­θεί στον ΕΟΤ το 1970, ενώ οι απαλ­λο­τριώ­σεις εκ μέρους του Δημο­σίου είχαν αρχίσει από το 1962. Το δικτα­το­ρικό καθε­στώς ολο­κλή­ρωσε την απορ­ρό­φηση της γης από τους τοπι­κούς μικρο­κτη­μα­τίες και ακο­λού­θως ανέθεσε σε έναν άνθρωπο που θεω­ρού­νταν αυθε­ντία στο είδος του, τον Βρετανό Ντον Χαρα­ντάιν, να σχε­διά­σει ένα σύγ­χρονο για την εποχή γήπεδο γκολφ. Παράλ­ληλα, η χούντα χρη­μα­το­δό­τησε την κατα­σκευή των εγκα­τα­στά­σεων εντός και πέριξ του κλαμπ – αν και η απο­κα­τά­σταση της δημο­κρα­τίας διέκοψε την υλο­ποί­ηση των σχεδίων επ’ αόρι­στον.

«Κρυφά από τον Θεό»

Εστω και χωρίς την κατάλ­ληλη υποδομή για τη φιλο­ξε­νία ή τις βέλ­τι­στες εγκα­τα­στά­σεις, το Γκολφ Αφάντου επι­σή­μως λει­τουρ­γεί από το 1973, έστω και «κρυφά από τον Θεό», όπως πιστεύει ο κ. Αγγε­λιά­δης. Οταν το είχε επι­σκε­φτεί ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής το 1974, όντας πρω­θυ­πουρ­γός, είχε ενθου­σια­στεί με την τοπο­θε­σία και, δια­κρί­νο­ντας ενδε­χο­μέ­νως τις δυνα­τό­τη­τες που διέ­θε­ταν τα Αφάντου, ζήτησε από τον στενό του συνερ­γάτη και γενικό γραμ­μα­τέα του ΕΟΤ, Τζαννή Τζαν­νε­τάκη, να φρο­ντί­σει για την άμεση αξιο­ποί­ησή του. Ωστόσο, θα περ­νού­σαν τρία χρόνια προτού ο ΕΟΤ, με τον Πανα­γιώτη Λαμπρία ως επι­κε­φα­λής, θα εξήγ­γειλε κάποιο σχέδιο ανά­πτυ­ξης για την περιοχή. Και θα περ­νού­σαν άλλα τρία χρόνια έως ότου, το 1980, ο Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νός Πιτ Ταβου­λα­ρέας, ένας από τους πιο ισχυ­ρούς ανθρώ­πους της παγκό­σμιας αγοράς πετρε­λαιοει­δών και πρό­ε­δρος της Mobil Oil, θα εκδή­λωνε έντονο ενδια­φέ­ρον προ­κει­μέ­νου να ανα­λά­βει την ανά­δειξη και εκμε­τάλ­λευση των Αφάντου. Το τότε ανερ­χό­μενο προς την εξουσία ΠΑΣΟΚ κατήγ­γειλε μια κρυφή και μάλλον σκο­τεινή συμ­φω­νία ανάμεσα στον ΕΟΤ -ή την κυβέρ­νηση του Γεωρ­γίου Ράλλη- και τον Ταβου­λα­ρέα, σύμφωνα με την οποία τα Αφάντου θα παρα­χω­ρού­νταν αντί 40 εκατ. δραχμών για 120 χρόνια.

Οταν ο Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νός Μερ­κού­ριος Αγγε­λιά­δης τελεί­ωνε ξυπό­λη­τος το γυμνά­σιο στη Σύμη (πάνω) δια­βά­ζο­ντας με γκα­ζό­λα­μπες, κανείς δεν μπο­ρούσε να φαντα­στεί ότι μερικές δεκα­ε­τίες αργό­τερα θα εκτα­μί­ευε 26,9 εκατ. ευρώ για να απο­κτή­σει ένα από τα κτη­μα­τικά δια­μά­ντια της Ρόδου. Ο επι­χει­ρη­μα­τίας είναι ανα­γνω­ρι­σμέ­νος και βρα­βευ­μέ­νος στις ΗΠΑ και, καλώς εχόντων των πραγ­μά­των, θα κατα­στεί ανα­γνω­ρί­σι­μος και στη μητέρα πατρίδα

Φυσικά, όταν το ΠΑΣΟΚ, μετά τις εκλογές του 1981, ανέλαβε τη δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας, ακύρωσε την όποια συμ­φω­νία, επα­να­φέ­ρο­ντας τα Αφάντου στην αιωνίως μετέωρη κατά­στασή τους, μεταξύ πρό­θε­σης για ανά­πτυξη και εγκα­τά­λει­ψης. Παράλ­ληλα, στο πνεύμα των «κοι­νω­νι­κο­ποι­ή­σεων», κατά την ορο­λο­γία της εποχής και ενάντια στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, ο ΕΟΤ την περίοδο 1982-1987 απο­πει­ρά­θηκε για άλλη μία φορά να απο­πε­ρα­τώ­σει το έργο που είχε θεμε­λιω­θεί επί χούντας, χωρίς όμως απο­τέ­λε­σμα. Κατόπιν το ενδια­φέ­ρον ατόνησε ξανά για μερικά χρόνια, προτού ανα­θερ­μαν­θεί το 1990, επί κυβέρ­νη­σης Κων­στα­ντί­νου Μητσο­τάκη, και ήταν ακριβώς τότε που ο κ. Αγγε­λιά­δης είχε εκφρά­σει μέσω μιας επι­στο­λής του προς τον πρω­θυ­πουργό την πρόθεσή του να μετά­σχει σε πιθανή προ­σπά­θεια αξιο­ποί­η­σης της περιο­χής Αφάντου, γνω­στο­ποιώ­ντας την ταυ­τό­τητα και την υπο­ψη­φιό­τητά του. Στην επόμενη κυβέρ­νηση του ΠΑΣΟΚ, το 1993, η περιοχή χωρο­θε­τού­νταν λεπτο­με­ρώς και της απο­δό­θη­καν συγκε­κρι­μέ­νες προ­δια­γρα­φές δόμησης, κάτι που, παρ’ όλες τις παλι­νω­δίες και τρο­πο­ποι­ή­σεις, προ­σέλ­κυσε ξένους επεν­δυ­τές. Οι οποίοι με τη σειρά τους απο­θαρ­ρύν­θη­καν από τη στάση του ελλη­νι­κού κράτους, το οποίο το 1998 απο­φά­σισε να κηρύξει με συνο­πτι­κές δια­δι­κα­σίες άγονο τον σχετικό δια­γω­νι­σμό που είχε προ­κη­ρυ­χθεί.

Τα επόμενα χρόνια, ουσια­στικά ως την ίδρυση του ΤΑΙΠΕΔ, το 2011, ακο­λού­θησε μια αλλη­λου­χία εκδη­λώ­σεων ενδια­φέ­ρο­ντος από διά­φο­ρους ισχυ­ρούς παρά­γο­ντες, ελλη­νι­κών και διε­θνούς βελη­νε­κούς συμ­φε­ρό­ντων, υπήρξαν νέοι δια­γω­νι­σμοί, αλλε­πάλ­λη­λες μετα­βο­λές στο καθε­στώς δια­χεί­ρι­σης και τους όρους δόμησης, αντι­δρά­σεις της τοπικής κοι­νω­νίας για τα προ­τει­νό­μενα σχέδια αξιο­ποί­η­σης, ακυ­ρώ­σεις, ανα­βο­λές, ατέρ­μο­νοι δια­ξι­φι­σμοί κ.ο.κ. Ωσπου στην άκρη αυτής της, χαρα­κτη­ρι­στικά ελλη­νι­κής και εξίσου χαο­τι­κής, δια­δρο­μής εμφα­νί­στη­καν οι σημε­ρι­νοί, ιδιο­κτή­τες πλέον, των Αφάντου. Σε ό,τι αφορά ιδιαί­τερα τον κ. Αγγε­λιάδη, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου διότι, όπως εκμυ­στη­ρεύ­ε­ται ο ίδιος στο «ΘΕΜΑ», «εγώ έρχομαι με ψηλά το κεφάλι για να κάνω έργο. Δεν το κάνω για τα χρήματα και το κέρδος, όσο κι αν αυτό ακού­γε­ται τρελό. Είμαι επι­χει­ρη­μα­τίας, αλλά δεν ξεχνώ ποτέ ότι έζησα φτω­χό­παιδο στη Σύμη και πιστεύω ότι οφείλω να κάνω κάτι σημα­ντικό στον τόπο μου».

protothema.gr