Ίμια: Πως η ανάγκη γίνεται ιστορία, πως η ιστορία γίνεται σιωπή ;

Του Αν­δρέα Τσι­λο­γιάν­νη

31η Ια­νουα­ρί­ου 1996

Ίμια. Βό­ρεια Δω­δε­κά­νη­σα. Αι­γαίο Πέ­λα­γος.

Η ιστο­ρία που γρά­φε­ται με τρόπο εφιαλ­τι­κό και τα ασυγ­χώ­ρη­τα λάθη τα λάθη που έγι­ναν τόσο σε στρα­τιω­τι­κό όσο κυ­ρί­ως σε πο­λι­τι­κό επί­πε­δο.

Οι τρεις, πριν εί­κο­σι τέσ­σε­ρα ακρι­βώς χρό­νια, ήρωες αξιω­μα­τι­κοί του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού «ΠΝ», οι υπο­πλοί­αρ­χοι Χρι­στό­δου­λος Κα­ρα­θα­νά­σης, Έκτο­ρας Για­λο­ψός και ο αρ­χι­κε­λευ­στής Πα­να­γιώ­της Βλα­χά­κος, πέ­φτουν νε­κροί, σε ώρα υπε­ρά­σπι­σης της ελ­λη­νι­κής γης, εξαι­τί­ας της γνω­στής, αλλά άγνω­στης ως προς τις «αλη­θι­νές» αι­τί­ες πτώ­σης του στρα­τιω­τι­κού ανι­χνευ­τι­κού ελι­κο­πτέ­ρου του ελ­λη­νι­κού πο­λε­μι­κού ναυ­τι­κού.

Το ντρο­πια­στι­κό ιστο­ρι­κό γε­γο­νός, ως προς την ελ­λη­νι­κή τιμή, λαμ­βά­νει χώρα το βράδυ της 31ης Ια­νουα­ρί­ου του όχι μα­κρι­νού 1996, στο θα­λάσ­σιο σύ­μπλεγ­μα των βρα­χο­νη­σί­δων της Δυ­τι­κής και Ανα­το­λι­κής Ίμιας, στα Βό­ρεια Δω­δε­κά­νη­σα.

Οι βρα­χο­νη­σί­δες Ίμια

Το σύ­μπλεγ­μα των αδια­πραγ­μά­τευ­τα ελ­λη­νι­κών βρα­χο­νη­σί­δων της πε­ριο­χής των Βό­ρειων Δω­δε­κα­νή­σων, ανή­κει στην πε­ριο­χή ευ­θύ­νης της 80η Ανώ­τε­ρη Διοί­κη­ση Ταγ­μά­των Εθνο­φυ­λα­κής, σε συ­ντο­μία την «80η Α.Δ.Τ.Ε», με έδρα την Κω.

Ο «πό­λε­μος της τσι­πού­ρας»

Κάθε χρόνο, κατά την χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο που ξε­κι­νά­ει λίγο μετά από τα Χρι­στού­γεν­να και κρα­τά­ει ως τις αρχές του Φλε­βά­ρη, διε­ξά­γε­ται στην πε­ριο­χή των Βό­ρειων Δω­δε­κα­νή­σων, ένας ιδιό­τυ­πος «θα­λάσ­σιος πό­λε­μος», με­τα­ξύ των Ελ­λή­νων αλιέ­ων και των πάντα προ­κλη­τι­κών Τούρ­κων ψα­ρά­δων.

Είναι ο λε­γό­με­νος «πό­λε­μος της τσι­πού­ρας», όπου το αι­γαιο­πε­λα­γί­τι­κο κερ­δο­φό­ρο ψάρι, η τσι­πού­ρα, γί­νε­ται η αιτία αρ­κε­τών διε­νέ­ξε­ων με­τα­ξύ των ψα­ρά­δων των αιω­νί­ων εχθρι­κών χωρών Ελ­λά­δας και Τουρ­κί­ας σε «αχαρ­το­γρά­φη­τα», αδια­πραγ­μά­τευ­τα ελ­λη­νι­κά χω­ρι­κά ύδατα, καθώς η Ελ­λά­δα δεν έχει οριο­θε­τή­σει την «A.O.Z.».

H τουρ­κι­κή πλευ­ρά και συ­γκε­κρι­μέ­να η πάλαι ποτέ «4η Στρα­τιά», ή «η Στρα­τιά του Αι­γαί­ου», η «Ege Ordusu», όπως ονο­μά­ζε­ται σή­με­ρα, βα­σι­σμέ­νη στο δόγμα των «γκρί­ζων ζωνών», εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται τον «πό­λε­μο της τσι­πού­ρας» και συχνά – πυκνά δη­μιουρ­γεί μέσω των Τούρ­κων ψα­ρά­δων ή δη­μο­σιο­γρά­φων της τουρ­κι­κής εφη­με­ρί­δας «Hurriyet», τε­χνη­τές κρί­σεις οι οποί­ες με­τα­τρέ­πο­νται ορι­σμέ­νες φορές σε θερμά επει­σό­δια, ικανά προς την όξυν­ση που πάντα οδη­γεί σε πο­λε­μι­κές συρ­ρά­ξεις, καθώς πα­ρα­βιά­ζο­νται κα­θη­με­ρι­νά και ποι­κι­λο­τρό­πως τα ελ­λη­νι­κά θα­λάσ­σια σύ­νο­ρα.

Για να μι­λά­με ξε­κά­θα­ρα:

Τέ­τοιες μέρες, κάθε χρόνο, στην πε­ριο­χή του Βό­ρειου τμή­μα­τος των Δω­δε­κα­νή­σων και συ­γκε­κρι­μέ­να στο σύ­μπλεγ­μα των Ιμίων, διε­ξά­γε­ται ένας «πό­λε­μος» αλιευ­τι­κών σκα­φών, μι­κρών ή με­γά­λων, που με­ρι­κές φορές συ­νο­δεύ­ε­ται από πο­λε­μι­κά πλοία με ότι αυτό συ­νε­πά­γε­ται.

Γνω­ρί­ζου­με όλοι τα γε­γο­νό­τα που προη­γή­θη­καν της νύ­χτας της 31ης Ια­νουα­ρί­ου του 1996 στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ριο­χή των ελ­λη­νο­τουρ­κι­κών θα­λάσ­σιων συ­νό­ρων, με στόχο, την εσκεμ­μέ­νη όξυν­ση από την τουρ­κι­κή πλευ­ρά, ως προς το όνομα των «γκρί­ζων ζωνών», αλλά και μέσα από μια κα­τά­λη­ψη των βρα­χο­νη­σί­δων Ίμια, η οποία έγινε, βρα­χο­νη­σί­δες που απο­τε­λούν ση­μα­ντι­κό στρα­τη­γι­κό γε­ω­γρα­φι­κό ση­μείο, ως προς τον έλεγ­χο του ιδιό­τυ­που «πο­λέ­μου της τσι­πού­ρας».

Με δε­δο­μέ­νο τις προ­κλη­τι­κές τούρ­κι­κες συ­μπε­ρι­φο­ρές, προ­ερ­χό­με­νες είτε από πο­λί­τες, είτε από δη­μο­σιο­γρά­φους, είτε από πρά­κτο­ρες της τουρ­κι­κής μυ­στι­κής υπη­ρε­σί­ας της «ΜΙΤ» οι οποί­ες λαμ­βά­νουν χώρα στην Δυ­τι­κή και στην Ανα­το­λι­κή Ίμια, οδη­γού­μα­στε αρ­χι­κά στη μη στρα­τιω­τι­κή κα­τά­λη­ψη ελ­λη­νι­κού εδά­φους, λίγα ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρα πριν από τα Χρι­στού­γεν­να του 1996, μέρα που κάθε χρόνο, πα­ρα­δο­σια­κά, οι Έλ­λη­νες ψα­ρά­δες, ξε­κι­νούν το ψά­ρε­μα της τσι­πού­ρας.

Στις 27 Ια­νουα­ρί­ου του 1996, στην Ανα­το­λι­κή Ίμια, επι­βι­βά­ζο­νται, πα­ρα­νό­μως σε ελ­λη­νι­κό έδα­φος Τούρ­κοι δη­μο­σιο­γρά­φοι της «Ηurriyet», κα­τά­σκο­ποι, όπως κάλ­λι­στα θα μπο­ρού­σαν να ονο­μα­στούν σύμ­φω­να με το ελ­λη­νι­κό στρα­τιω­τι­κό δί­καιο, για να μι­λά­με ορθά, με σκοπό, να κα­τε­βά­σουν την ελ­λη­νι­κή ση­μαία που με­ρι­κά ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρα πριν είχε υψώ­σει ο τέως Δή­μαρ­χος Κα­λύ­μνου κ. Δη­μή­τρης Δια­κο­μι­χά­λης, υπό τον φόβο επει­σο­δί­ου αλλά και εν­δε­χο­μέ­νως να χαθεί στρα­τη­γι­κό ελ­λη­νι­κό έδα­φος και να ανε­βά­σουν την «ημι­σέ­λη­νο».

Πράγ­μα­τι, οι Τούρ­κοι δη­μο­σιο­γρά­φοι, κα­τε­βά­ζουν την ελ­λη­νι­κή ση­μαία, υψώ­νουν την τουρ­κι­κή, πα­ράλ­λη­λα, βι­ντε­ο­σκο­πούν τις πα­ρά­νο­μες ενέρ­γειες σε έδα­φος ξένης χώρας και απο­χω­ρούν.

Την 28η Ια­νουα­ρί­ου του 1996, άν­δρες του ελ­λη­νι­κού «Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού», κα­τε­βά­ζουν την τουρ­κι­κή ση­μαία στην Ανα­το­λι­κή Ίμια και επα­να­το­πο­θε­τούν την ελ­λη­νι­κή ση­μαία.

Την ίδια μέρα, απο­φα­σί­ζε­ται η φύ­λα­ξη της Ανα­το­λι­κής Ίμιας να γί­νε­ται επί εί­κο­σι τε­τρα­ώ­ρου βά­σε­ως.

Από το βράδυ της 28ης Ια­νουα­ρί­ου του 1996, η Ανα­το­λι­κή Ίμια, φυ­λάσ­σε­ται από Έλ­λη­νες βα­τρα­χαν­θρώ­πους, με σκοπό την με κάθε τρόπο φύ­λα­ξη της ελ­λη­νι­κής ση­μαί­ας, αλλά και της απο­κλι­μά­κω­σης της κρί­σης, ώστε οι Έλ­λη­νες ψα­ρά­δες ανε­νό­χλη­τοι να συ­νε­χί­σουν το κερ­δο­φό­ρο και ολι­γο­ή­με­ρο ψά­ρε­μα της τσι­πού­ρας.

Η κί­νη­ση της ελ­λη­νι­κής πλευ­ράς, να προ­στα­τεύ­σει την Ανα­το­λι­κή Ίμια, έδα­φος ελ­λη­νι­κό, με ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρη στρα­τιω­τι­κή φύ­λα­ξη από Έλ­λη­νες βα­τρα­χαν­θρώ­πους, ενο­χλεί την Τουρ­κία.

Με εντο­λή της τότε Πρω­θυ­πουρ­γού της Τουρ­κί­ας κ. Ταν­σού Τσι­λερ, τις πρώ­τες ώρες της 31ης Ια­νουα­ρί­ου του 1996, τουρ­κι­κές ει­δι­κές δυ­νά­μεις ει­σβάλ­λουν πα­ρα­νό­μως στην Ελ­λά­δα και κα­τα­λαμ­βά­νουν έδα­φος ελ­λη­νι­κό, την Δυ­τι­κή Ίμια.

Τις πρώ­τες πρω­ι­νές ώρες της 31ης Ια­νουα­ρί­ου του 1996, από την φρε­γά­τα «Να­βα­ρί­νο» του «Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού», ση­κώ­νε­ται ανι­χνευ­τι­κό ελι­κό­πτε­ρο με σκοπό την ανί­χνευ­ση τουρ­κι­κών δυ­νά­με­ων, πα­ρά­νο­μων ει­σβο­λέ­ων στην Δυ­τι­κή Ίμια.

Το πλή­ρω­μα του ελι­κο­πτέ­ρου απο­τε­λού­σαν οι ήρωες υπο­πλοιάρ­χοι, Χρι­στό­δου­λος Κα­ρα­θα­νά­σης και Έκτο­ρας Για­λο­ψός και ο αρ­χι­κε­λευ­στής Πα­να­γιώ­της Βλα­χά­κος.

Η συ­νέ­χεια γνω­στή:

Κατά την επι­στρο­φή του ελι­κο­πτέ­ρου στην φρε­γά­τα «Να­βα­ρί­νο», όπως μας αι­τιο­λο­γεί το «Πο­λε­μι­κό Ναυ­τι­κό», το ελι­κό­πτε­ρο εξαι­τί­ας των άσχη­μων και­ρι­κών συν­θη­κών που επι­κρα­τού­σαν στην πε­ριο­χή, πέ­φτει, στο όνομα της πα­τρί­δας και σε ώρα υπη­ρε­σί­ας.

Η υπό­θε­ση της «κρί­σης των Ιμίων», μέχρι τις μέρες μας, δεν έχει ξε­κά­θα­ρα απο­σα­φη­νι­στεί, δεν έχει ει­πω­θεί η πλή­ρης αλή­θεια, καθώς συγ­γε­νείς των ηρώων αξιω­μα­τι­κών αλλά και αρ­κε­τά εκα­τομ­μύ­ρια Ελ­λή­νων εν­στερ­νί­ζο­νται την άποψη πως το ελ­λη­νι­κό ανι­χνευ­τι­κό ελι­κό­πτε­ρο δεν «έπεσε» εξαι­τί­ας των και­ρι­κών συν­θη­κών και από απο­προ­σα­να­το­λι­σμού του πι­λό­του, αλλά από χτύ­πη­μα των Τούρ­κων κα­τα­δρο­μέ­ων, που είχαν πα­ρα­νό­μως ει­σβάλ­λει και κα­τα­λά­βει την Δυ­τι­κή Ίμια και όχι την Ανα­το­λι­κή Ίμια, όπως, είχαν εντο­λή να πρά­ξουν.

Ο σκο­πός της Τουρ­κί­ας, τα ξη­με­ρώ­μα­τα της 31ης Ια­νουα­ρί­ου του 1996, ήταν να κα­τα­λά­βει πα­ρά­νο­μα, με κάθε τρόπο, ελ­λη­νι­κό έδα­φος.

Ο συ­γκε­κρι­μέ­νος ισχυ­ρι­σμός απο­δει­κνύ­ε­ται από την πράξη των Τούρ­κων κα­τα­δρο­μέ­ων να ει­σβάλ­λουν και να κα­τα­λά­βουν πα­ρα­νό­μως την Δυ­τι­κή Ίμια και όχι την Ανα­το­λι­κή Ίμια, όπου είχε προη­γη­θεί το πε­ρι­στα­τι­κό με την εναλ­λα­γή των το­πο­θε­τή­σε­ων της ελ­λη­νι­κής και της τουρ­κι­κής ση­μαί­ας και τις προ­κλή­σεις των Τούρ­κων δη­μο­σιο­γρά­φων σε έδα­φος αδια­πραγ­μά­τευ­τα ελ­λη­νι­κό.

Η εντο­λή, από την Τουρ­κά­λα Πρω­θυ­πουρ­γό κ. Ταν­σού Τσι­λέρ ήταν σα­φέ­στα­τη, ανέ­φε­ρε, με κάθε τρόπο να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η υπο­στο­λή της ελ­λη­νι­κής ση­μαί­ας από την Ανα­το­λι­κή Ίμια, αυτήν έδει­χναν, ως ει­κό­να, τα τουρ­κι­κά Μ.Μ.Ε.

Επι­μέ­νω:

Εάν το Γε­νι­κό Επι­τε­λείο Στρα­τού, σε συ­ντο­μο­γρα­φία «Γ.Ε.Σ.», την 28η Ια­νουα­ρί­ου του 1996 έδινε εντο­λή ώστε να το­πο­θε­τη­θούν βα­τρα­χάν­θρω­ποι και στην Δυ­τι­κή Ίμια και όχι μόνο στην Ανα­το­λι­κή, πράξη που θα σή­μαι­νε την πλήρη φύ­λα­ξη των Ιμίων και όχι την με­ρι­κή, δεν θα φτά­να­με στο ση­μείο ώστε να μι­λού­σα­με σή­με­ρα και να εί­χα­με:

– την πα­ρά­νο­μη από­βα­ση των Τούρ­κων κο­μά­ντο σε ελ­λη­νι­κό έδα­φος,

– νε­κρούς και πλέον ήρωες τους τρεις Έλ­λη­νες αξιω­μα­τι­κούς του «Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού»,

– να ευ­χα­ρι­στού­σα­με την αμε­ρι­κα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση,

– ούτε το «όχι πλοία», «όχι στρα­τεύ­μα­τα», «όχι ση­μαί­ες» της αμε­ρι­κα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης που έφερε το γκρί­ζο σε ελ­λη­νι­κό έδα­φος

– και ως σή­με­ρα ανοι­χτό το ζή­τη­μα της επε­τεί­ου της «κρί­σης των Ιμίων εντός του πο­λέ­μου της τσι­πού­ρας.

Τα ξη­με­ρώ­μα­τα της 31ης Ια­νουα­ρί­ου του 1996, οι ήρωες αξιω­μα­τι­κοί του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού, οι υπο­πλοί­αρ­χοι Χρι­στό­δου­λος Κα­ρα­θα­νά­σης, Έκτο­ρας Για­λο­ψός και ο αρ­χι­κε­λευ­στής Πα­να­γιώ­της Βλα­χά­κος, χά­νο­νται, «υπέρ πα­τρί­δας», εξαι­τί­ας ενός λά­θους.

Οι τουρ­κι­κές ει­δι­κές δυ­νά­μεις, τα ξη­με­ρώ­μα­τα της 31ης Ια­νουα­ρί­ου του 1996, κα­τα­λαμ­βά­νουν την Δυ­τι­κή Ίμια, καθώς δεν φυ­λασ­σό­ταν από Έλ­λη­νες βα­τρα­χαν­θρώ­πους, όπως συ­νέ­βαι­νε με την Ανα­το­λι­κή Ίμια.

Τα πρώτα λεπτά της απο­φρά­δας μέρας της 31ης Ια­νουα­ρί­ου του 1996, είναι ικανά, ώστε να χα­ρα­χθεί η πιο μαύρη σε­λί­δα της νε­ό­τε­ρης ελ­λη­νι­κής ιστο­ρί­ας, η οποία τι­τλο­φο­ρεί­ται, μέχρι στις μέρες μας, εί­κο­σι τέσ­σε­ρα χρό­νια μετά, ως η« Κρίση των Ιμίων».

Ευ­λό­γως, ακόμα και σή­με­ρα, υπάρ­χουν ανοι­χτά ερω­τή­μα­τα, ως προς τις συν­θή­κες θα­νά­του των ηρώων αξιω­μα­τι­κών, όμως για την δη­μιουρ­γία του επει­σο­δί­ου «πταί­ει» η ίδια η Ελ­λά­δα.

Θα υπήρ­χε η «κρίση των Ιμίων», κυ­ρί­ως, θα διε­ξα­γό­ταν, μέχρι σή­με­ρα με απρό­βλε­πτες συ­νέ­πειες, ο ιδιό­τυ­πος θα­λάσ­σιος «πό­λε­μος της τσι­πού­ρας» στην πε­ριο­χή του Βο­ρεί­ου τμή­μα­τος των Δω­δε­κα­νή­σων και στο σύ­μπλεγ­μα των βρα­χο­νη­σί­δων Ίμια, αν η χώρα μας, είχε προ­χω­ρή­σει στην διεκ­δί­κη­ση του κα­θο­ρι­σμού της ελ­λη­νι­κής «Απο­κλει­στι­κής Οι­κο­νο­μι­κής Ζώνης», ως οφεί­λει να πρά­ξει και δεν πράτ­τει μέχρι και σή­με­ρα, βάση της Διε­θνής Συν­θή­κης του Ο.Η.Ε., περί του Δι­καί­ου της Θά­λασ­σας του 1982 ;

Η «κρίση των Ιμίων» εξα­κο­λου­θεί, μέχρι τις ημέ­ρες μας, να είναι ένα «γκρι» ζή­τη­μα ανοι­χτό, ως προς τις ελ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις και τις δια­φο­ρές των δυο «αιω­νί­ων» εχθρών.

Μέχρι πότε ως Έλ­λη­νες, θα λέμε ευ­χα­ρι­στώ στους Αμε­ρι­κα­νούς, θα που­λά­με ή ξε­που­λά­με πα­τρί­δες, γη, θά­λασ­σα και ου­ρα­νό, οδη­γώ­ντας στον «τζά­μπα» θά­να­το, ήρωες Έλ­λη­νες αξιω­μα­τι­κούς, οι οποί­οι αντί να φέρ­νουν μνη­μό­νια και να χρε­ο­κο­πή­σουν την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία, επέ­λε­ξαν να «φυ­λάτ­τουν Θερ­μο­πύ­λες», δί­νο­ντας την ίδια τους τη ζωή στο όνομα της πα­τρί­δας ;

Ως πότε, ως ελ­λη­νι­σμός, θα ανε­χό­μα­στε να έχου­με νε­κρούς και αγνο­ού­με­νους, από πα­ρά­νο­μο πέ­ρα­σμα ει­σβο­λέ­ων κα­τα­κτη­τών, επει­δή δεν εί­μα­στε ικα­νοί να φυ­λά­ξου­με την ίδια μας την πα­τρί­δα;

Πότε επι­τέ­λους, θα πά­ψου­με, ως έθνος, να ανε­χό­μα­στε τον κάθε «Χένρι Άλ­φρεντ Κί­σιν­γκερ» που να ανά­βει το πρά­σι­νο φως στους Τούρ­κους, ώστε να προ­χω­ρή­σουν στην πα­ρά­νο­μη ει­σβο­λή του «Ατ­τί­λα», τον Ιού­λιο του 1974, κα­τα­λαμ­βά­νο­ντας πα­ρα­νό­μως μέχρι σή­με­ρα το 38% των εδα­φών της Κύ­πρου ;

Μήπως παί­ζου­με με την τύχη μας και θέ­λου­με να πα­ρα­κα­λέ­σου­με, ξανά, τους Αμε­ρι­κά­νους, ώστε να βρε­θεί, πάλι ξανά, ένας νέος «Ρί­τσαρντ Χόλ­μπρουκ» της αμε­ρι­κα­νι­κής δι­πλω­μα­τί­ας, ο οποί­ος θα απο­τρέ­ψει με την εντο­λή «όχι ση­μαί­ες, όχι πλοία, όχι στρα­τεύ­μα­τα», ένα νέο θερμό επει­σό­διο «Ελ­λή­νων – Τούρ­κων», πάντα με υπαι­τιό­τη­τα των Τούρ­κων, στη θα­λάσ­σια πε­ριο­χή των Ιμίων ή οποιασ­δή­πο­τε άλλης πε­ριο­χής του Αι­γαί­ου Πε­λά­γους ;

Ως πότε, ως λαός, θα ανε­χό­μα­στε αμ­φι­βό­λου προ­έ­λευ­σης, δια­με­σο­λα­βη­τές του Ορ­γα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών, τύπου «Μά­θιου Νί­μιτς», οι οποί­οι επι­σκέ­πτο­νται την πα­τρί­δα μας, έχο­ντας προη­γου­μέ­νως αμ­φι­σβη­τή­σει, όχι μόνο την ελ­λη­νι­κό­τη­τα πε­ριο­χών μας, αλλά προ­σβάλ­λο­ντας την ίδια την ιστο­ρία μας ;

Υστε­ρό­γρα­φο:

Είναι κρίμα, η ελ­λη­νι­κή πο­λι­τεία εί­κο­σι τέσ­σε­ρα χρό­νια μετά την απο­φρά­δα μέρα της 31ης Ια­νουα­ρί­ου του 1996, μέσα στον πόνο που έχει προ­κα­λέ­σει ο χαμός των αγα­πη­μέ­νων προ­σώ­πων τους, οι οι­κο­γέ­νειες τον ηρώων αξιω­μα­τι­κών μας να μην έχουν μάθει τα αλη­θι­νά αίτια της πτώ­σης του ανι­χνευ­τι­κού ελι­κο­πτέ­ρου που προ­κά­λε­σε τον θά­να­το των ηρώων Ελ­λή­νων αξιω­μα­τι­κών, Χρι­στό­δου­λο Κα­ρα­θα­νά­ση, Έκτο­ρα Για­λο­ψό και Πα­να­γιώ­τη Βλα­χά­κο.

Πέ­ρυ­σι, τέ­τοιες μέρες ζή­σα­με τον εμ­βο­λι­σμό από τουρ­κι­κή ακταιω­ρό του λι­με­νι­κού πλοί­ου «Γαύ­δος» στα Ίμια με στόχο την δη­μιουρ­γία θερ­μού επει­σο­δί­ου.

Σή­με­ρα βρι­σκό­μα­στε 24 χρό­νια μετά την κρίση των Ιμίων και πα­ρα­κο­λου­θού­με το πα­ρα­λή­ρη­μα της τουρ­κι­κής ηγε­σί­ας ως προς της μά­ταιες αξιώ­σεις ένα­ντι των ελ­λη­νι­κών νη­σιών και βρα­χο­νη­σί­δων.

Σή­με­ρα, 24 χρό­νια μετά την τρα­γω­δία στα Ίμια, η Ελ­λά­δα βρί­σκε­ται απο­μο­νω­μέ­νη από τις διε­θνείς εξε­λί­ξεις που λαμ­βά­νουν χώρα στη λε­κά­νη της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου, δεν κα­λεί­ται σε δια­σκέ­ψεις για τη λύση του Λι­βυ­κού προ­βλή­μα­τος έστω και αν βρέ­χε­ται από το Λι­βυ­κό πέ­λα­γος, απει­λεί­ται συ­νε­χώς από την Τουρ­κία του Σουλ­τά­νου Ερ­ντο­γάν, ο οποί­ος αμ­φι­σβη­τεί ελ­λη­νι­κά κυ­ριαρ­χι­κά δι­καιώ­μα­τα στο Αι­γαίο.

Η τουρ­κι­κή ηγε­σία, στις μέρες μας με κάθε τρόπο στέλ­νει σαφή μη­νύ­μα­τα στην Ελ­λά­δα και στους συμ­μά­χους της Βο­ρειο­α­τλα­ντι­κής Συμ­μα­χί­ας πως θα αρ­χί­σει έρευ­νες στα υπο­θα­λάσ­σια οι­κό­πε­δα της λε­κά­νης της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου απει­λώ­ντας είτε με θερμό επει­σό­διο είτε γκρι­ζά­ρο­ντας ελ­λη­νι­κά νησιά.

Απο­τέ­λε­σμα της αδιάλ­λα­κτης τουρ­κι­κής πο­λι­τι­κής η κάθε κρίση να φέρ­νει το χά­σι­μο αν­θρώ­πι­νου δυ­να­μι­κού της χώρας μας, όπως την πε­ρί­πτω­ση του πι­λό­του ήρωα Γιώρ­γο Μπαλ­τα­δώ­ρο ο οποί­ος έχασε τη ζωή του σε ώρα κα­θή­κο­ντος, ή εμ­βο­λι­σμούς σκα­φών του λι­με­νι­κού σώ­μα­τος, πε­ρί­πτω­ση του Γαύ­δος, από τουρ­κι­κές ακταιω­ρούς μέσα σε ελ­λη­νι­κά χω­ρι­κά ύδατα.

Η κρίση των Ιμίων αφή­νει το γκρι πάνω στο σύ­μπλεγ­μα των βρα­χο­νη­σί­δων και κάθε τέλος Γε­νά­ρη έναν πό­λε­μο Τούρ­κων και Ελ­λή­νων ψα­ρά­δων με φόντο την τσι­πού­ρα και την Άγκυ­ρα να συμ­με­τέ­χει με εμπρη­στι­κές ανα­κοι­νώ­σεις που φθά­νουν στο όριο του θερ­μού επει­σο­δί­ου.

«… Τι με κοι­τά­ζεις, Ρόζα, μου­δια­σμέ­νο, συγ­γνώ­μη που δεν κα­τα­λα­βαί­νω τι λένε τα κο­μπιού­τερ και οι αριθ­μοί…».

* Ο αρ­θρο­γρά­φος Αν­δρέ­ας Τσι­λο­γιάν­νης είναι δη­μο­σιο­γρά­φος και πο­λι­τι­κός ανα­λυ­τής.

πηγή liberal.gr