Αλέξανδρος Αγγελόπουλος: «Το Brand της χώρας θα χτιστεί παράλληλα με το brand του Έλληνα»

“Το Brand της Ελλάδας δεν θέλει χτίσιμο από την αρχή. Ο Έλληνας πρέπει να επα­να­συν­δε­θεί με αυτό και να συμπο­ρεύ­ε­ται στα εύκολα και τα δύσκολα”.

Με αυτή τη δια­φο­ρε­τική άποψη ο κ. Αλέ­ξαν­δρος Αγγε­λό­που­λος διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος του ομίλου “Aldemar Resorts” συμ­με­τέ­χει στην έρευνα του “mononews.gr” με θέμα “Ξανα­χτί­ζο­ντας το Brand Name Ελλάδα”.

Ο κ. Αγγε­λό­που­λος κατα­θέ­τει επίσης τέσ­σε­ρις προ­τά­σεις για την αξιο­ποί­ηση του 1,4 εκατ. Ελλήνων που έφυγαν από τη χώρα μας απο­δί­δο­ντας τη μετα­νά­στευσή τους στην πολι­τική που δεν έχει έμπνευση αλλά και στον ανθελ­λη­νι­σμό που καλ­λιερ­γεί.

Με ποιό τρόπο μπο­ρούμε να ξανα­χτί­σουμε το Brand name Ελλάδα;

Θυμάμαι έναν καθη­γητή μου να λέει πως, για να πάρεις μια σωστή απά­ντηση πρέπει να κάνεις τη σωστή ερώτηση. Κάνω, λοιπόν κι εγώ την προ­σπά­θεια να μη μιλάω για την Ελλάδα σαν να ήταν πρόσωπο με όλα εκείνα που κατά καιρούς της προ­σά­πτουμε.

Η Ελλάδα είναι μια πανέ­μορφη χώρα σε ένα μονα­δικό σημείο στον πλανήτη. Είναι προ­νό­μιο, τιμή και ευθύνη να ζεις στα χώματά της. Οι ΕΛΛΗΝΕΣ είναι το ζήτημα που πρέπει να μας απα­σχο­λεί. Τη δική τους δια­δρομή πρέπει να χαρ­το­γρα­φή­σουμε και το δικό τους βιο­γρα­φικό πρέπει να φτιά­ξουμε. Το Brand της χώρας θα χτιστεί παράλ­ληλα με το Brand του Έλληνα. Όχι εκείνου που είναι στα πρω­το­σέ­λιδα της Ευρώπης και του κόσμου, αλλά του εργα­τι­κού, του φιλό­ξε­νου, αυτού που στέ­κε­ται υπε­ρή­φα­νος δίπλα στη σημαία του και την υπε­ρα­σπί­ζε­ται. Εκείνου που δεν ντρέ­πε­ται για τις συνή­θειες του, την αισθη­τική και την παιδεία του, αλλά τις παρου­σιά­ζει ως κουλ­τούρα. Εκείνου που τον ορίζουν οι δια­τρο­φι­κές του συνή­θειες, η θρη­σκεία και η μεγάλη του καρδιά.

Ας μη γελιό­μα­στε, το Brand της Ελλάδας δε θέλει χτίσιμο από την αρχή. Ο Έλληνας πρέπει να επα­να­συν­δε­θεί με αυτό και να συμπο­ρεύ­ε­ται στα εύκολα και τα δύσκολα. Αυτός που ανα­θε­μα­τί­ζει τη χώρα του, να φύγει. Οι άλλοι να την προ­στα­τεύ­σουμε από εκεί­νους που δεν την κατα­λα­βαί­νουν, δεν τη σέβο­νται, και δεν την υπε­ρα­σπί­ζο­νται.

Ποιοι είναι αυτοί που πρέπει να πρω­τα­γω­νι­στή­σουν στη μάχη για να πάρει η Ελλάδα τη θέση που της αξίζει στο Ευρω­παϊκό στε­ρέ­ωμα;

Την Ελλάδα πρέπει να την υπε­ρα­σπι­στούν όλοι. Κανένας δεν περισ­σεύει. Υπό αυτό το πρίσμα, πρω­τα­γω­νι­στές είναι όσοι μένουν στη χώρα αυτή, εργά­ζο­νται, παρά­γουν και δημιουρ­γούν, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και όσων έρχο­νται ως μετα­νά­στες ή πρό­σφυ­γες. Γιατί, στη σημε­ρινή εκδοχή του Έλληνα, δεν χωράνε απο­κλει­σμοί. Πρέπει λοιπόν, να τους ενσω­μα­τώ­σουμε, να τους κάνουμε μέρος της ιστο­ρίας μας και της εξέ­λι­ξής μας. Ξεχνάμε την υπο­γεν­νη­τι­κό­τητα στη χώρα μας και, κυρίως, ξεχνάμε ότι δεν υπάρχει ασφα­λέ­στερη πρό­βλεψη για την Ελλάδα από την κατάρ­ρευση, σε περί­πτωση που δεν τους δώσουμε τα εργα­λεία να αφο­μοιω­θούν στη δική μας πραγ­μα­τι­κό­τητα. Προ­φα­νώς, δεν υπάρχει θέση για όσους δεν γίνουν μέρος της κοι­νω­νίας μας.

Η Ευρώπη αντι­με­τω­πί­ζει ίδιες προ­κλή­σεις και, παρόλο που δεν υπάρ­χουν ευρω­παϊ­κοί δεσμοί, προ­σπα­θεί να οχυ­ρω­θεί γύρω από τις αρχές της παρα­γω­γής και της ενσω­μά­τω­σης σε μια κοι­νω­νία με αρχή, μέση και τέλος. Η δημο­κρα­τία στην Ευρώπη είναι σε κρίση, και χώρες όπως η Ελλάδα πρέπει να πρω­τα­γω­νι­στή­σουν όπως άλλοτε στη διάδοση των αρχών της.

Πρω­τα­γω­νι­στές βέβαια, είναι κυρίως οι άνθρω­ποι επιρ­ροής. Πολι­τι­κοί, επι­χει­ρη­μα­τίες, καλ­λι­τέ­χνες, τοπικοί άρχο­ντες. Ο καθένας εξ’ αυτών έχει το βήμα να κατευ­θύ­νει, να παρα­κι­νεί, να ευαι­σθη­το­ποιεί ή απλά να ενθαρ­ρύ­νει. Αν χρη­σι­μο­ποιούν αυτό το βήμα για καλό, γίνο­νται πομποί εξέ­λι­ξης και έχουν ρόλο συν­δε­τικό. Αν όχι, γίνο­νται δια­λυ­τικά στοι­χεία και φορείς μηνυ­μά­των απο­δό­μη­σης και ντροπής. Ανα­πό­φευ­κτα, πηγαί­νει το μυαλό σε εκπο­μπές ντροπής με πρω­τα­γω­νι­στή έναν αυτά­ρε­σκο μου­στα­καλή που παίζει παι­χνί­δια στις πλάτες του Έλληνα.

Πώς μπορεί η Ελλάδα να πείσει όλους όσοι έχουν μετα­να­στεύ­σει τα τελευ­ταία χρόνια να επι­στρέ­ψουν στη χώρα τους;

Το ζητού­μενο δεν είναι να πει­στούν να επι­στρέ­ψουν στη χώρα τους. Άλλωστε τα προ­βλή­ματα στη χώρα μας είναι τέτοια που τα λόγια από μόνα τους δεν επαρ­κούν. Το ζητού­μενο είναι να τους φτιά­ξουμε ένα σχέδιο ανοι­κο­δό­μη­σης της Ελλάδας, με αιχμή του δόρατος τους ίδιους, είτε ζουν εδώ, είτε όχι. Το λεγό­μενο Brain drain δεν είναι γεω­γρα­φικό πρό­βλημα, αλλά πρό­βλημα πολι­τι­κής βού­λη­σης, πρό­βλημα αξιών και βέβαια πρό­βλημα εθνικού σχεδίου. Τι θέλουμε από τα μυαλά της χώρας μας; Που θέλουμε να πάμε τη χώρα μας; Σίγουρα η απώλεια 1,4 εκ Ελλήνων από τη χώρα πρέπει να μας προ­βλη­μα­τί­σει έντονα, αφού σημα­το­δο­τεί μια ακόμη ηρωική έξοδο, απο­τέ­λε­σμα ανέ­μπνευ­στης πολι­τι­κής και ανθελ­λη­νι­σμού. Σε απλά βήματα θα έκανα τα εξής:

α) χαρ­το­γρά­φηση όλων των Ελλήνων του εξω­τε­ρι­κού, την πόλη που ζουν και το επάγ­γελμά τους,

β) θεσμο­θέ­τηση του ρόλου του πρε­σβευτή της χώρας μας στο εξω­τε­ρικό,

γ) ενερ­γο­ποί­ηση τους στον τόπο δια­μο­νής τους για ανά­δειξη της Ελλη­νι­κό­τη­τας τους,

δ) αξιο­ποί­ηση τους, και τέλος,

ε)στα­διακή επα­νέ­νταξη τους σε μια νέα παρα­γω­γική Ελλάδα.

Αν, πάντως, πιστεύει κάποιος ότι θα υπάρξει Έλληνας του εξω­τε­ρι­κού που θα γυρίσει για να φορο­λο­γεί­ται μέχρι θανάτου και να μην έχει τα απα­ραί­τητα για να ζήσει την οικο­γέ­νεια του, τότε πάσχει από έλλειψη ρεα­λι­σμού.

Πώς μπορεί να σπάσει ο κύκλος της απαι­σιο­δο­ξίας και της απο­γο­ή­τευ­σης;

Η απαι­σιο­δο­ξία και η απο­γο­ή­τευση δεν κάνουν κύκλο. Εντεί­νο­νται από την παρα­τε­τα­μένη αδυ­να­μία ανεύ­ρε­σης λύσης σε πραγ­μα­τικά, μετρή­σιμα προ­βλή­ματα. Για να φύγει αυτό το αίσθημα εγκλω­βι­σμού, προ­ϋ­πό­θεση είναι να γίνει άμεσα στροφή από τον κομ­μα­τικό λόγο στον βαθύ­τατα πολι­τικό. Αυτόν που δεν είναι απα­ραί­τητα ευχά­ρι­στος, αλλά είναι ειλι­κρι­νής, σαφής και τα όσα περι­λαμ­βά­νει είναι μετρή­σιμα και οριο­θε­τη­μένα. Ο κόσμος έχει απο­γοη­τευ­τεί γιατί δεν πιστεύει, αλλά και δεν ξέρει. Καιρός να μάθει και να ενερ­γο­ποι­η­θεί. Η παθη­τική προ­σμονή ενός αργού θανάτου και ο βιασμός της προ­σω­πι­κό­τη­τας του, δεν μπορούν να βρουν για­τρειά με ένα “κρίση είναι, θα περάσει”. Χρειά­ζε­ται προ­ο­πτική και σχέδιο.

Πηγή: mononews.gr