A-τυπος και υπογραμμός: Bαρύ τίμημα

Υπε­ρά­νω όλων οι αριθ­μοί. Ακόμα και των αν­θρώ­πων. Όλα εξαρ­τώ­νται από το απο­τέ­λε­σμα της μα­θη­μα­τι­κής εξί­σω­σης. Αυτή είναι η πε­ρι­βό­η­τη ανά­πτυ­ξη μάλ­λον. Να ευ­η­με­ρούν οι αριθ­μοί και να τα­λαι­πω­ρού­νται οι άν­θρω­ποι.

Πέρα από την του­ρι­στι­κή Ρόδο, την πο­λύ­βουη, την κα­λο­και­ρι­νή, που επι­λέ­γουν χι­λιά­δες επι­σκέ­πτες για τις δια­κο­πές τους, υπάρ­χει και η άλλη πλευ­ρά, η ορει­νή. Άλλη ομορ­φιά, άλλη ζωή, άλλη κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα. Πολλά μικρά –κατά βάση- χωριά, διά­σπαρ­τα γύρω από τον Ατ­τά­βυ­ρο με λι­γο­στούς κα­τοί­κους, πα­σχί­ζουν να κρα­τη­θούν ζω­ντα­νά. Εκεί όπου υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που επι­μέ­νουν να μέ­νουν στον τόπο τους, άλλοι τολ­μη­ροί που επι­στρέ­φουν για να δρα­στη­ριο­ποι­η­θούν επαγ­γελ­μα­τι­κά αλλά και οι χω­ρια­νοί του σαβ­βα­το­κύ­ρια­κου. Αυτοί είναι που κά­νουν την δια­φο­ρά, κό­ντρα στις πι­θα­νό­τη­τες, κό­ντρα στους αριθ­μούς και κό­ντρα σε όσους με­γα­λό­σχη­μους κά­νουν μα­θη­μα­τι­κές πρά­ξεις και απο­φα­σί­ζουν για εκεί­νους. Απο­φα­σί­ζουν ότι δεν βγαί­νουν οι αριθ­μοί για να λει­τουρ­γή­σει έστω υπο­τυ­πω­δώς ένα υπο­κα­τά­στη­μα Τρά­πε­ζας που να εξυ­πη­ρε­τεί τα μικρά αυτά χωριά, για να υπάρ­χει σταθ­μευ­μέ­νο ασθε­νο­φό­ρο ώστε να μην με­τα­φέ­ρο­νται ασθε­νείς και τραυ­μα­τί­ες με ΙΧ και αγρο­τι­κά αυ­το­κί­νη­τα, για να υπάρ­χουν τα­κτι­κά δρο­μο­λό­για λε­ω­φο­ρεί­ων, για να περ­νά­ει ο τα­χυ­δρό­μος, ο αγρο­τι­κός για­τρός, για να έχουν δα­σκά­λους, για να μην ανα­γκά­ζο­νται να πη­γαι­νο­έρ­χο­νται από την πόλη προ­κει­μέ­νου να εξυ­πη­ρε­τη­θούν ακόμα και για τις πιο απλές συ­ναλ­λα­γές.

Αυτή που λες ανα­γνώ­στη μου, είναι η ανά­πτυ­ξη. Να πα­ρου­σιά­ζεις μια ει­κο­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, να μιλάς για επεν­δύ­σεις και για δήθεν οι­κο­νο­μι­κή ανά­καμ­ψη και να ακού­ει ο παπ­πού­λης στο χωριό και να σκέ­φτε­ται να μην δώσει ο Θεός να αρ­ρω­στή­σει και χρεια­στεί να πε­ρι­μέ­νει το ασθε­νο­φό­ρο γιατί δεν ξέρει αν θα προ­λά­βει να φτά­σει στο Κέ­ντρο Υγεί­ας, ή στο Νο­σο­κο­μείο. Να ακού­ει ο συ­ντα­ξιού­χος για ανά­καμ­ψη των οι­κο­νο­μι­κών δει­κτών την ίδια ώρα που από τις πολ­λές πε­ρι­κο­πές, δεν έχει πια την πο­λυ­τέ­λεια να πλη­ρώ­σει και για τα φάρ­μα­κά του και για τους λο­γα­ρια­σμούς του, και για να γε­μί­σει το ψυ­γείο του. Να ακού­νε ο αγρό­της και ο κτη­νο­τρό­φος για σύν­δε­ση του πρω­το­γε­νούς τομέα με τον του­ρι­σμό και να σκύ­βουν το κε­φά­λι γιατί δεν τους φτά­νουν και οι 24ωρες την ημέρα για να δου­λεύ­ουν να βγά­λουν τα προς το ζην, την ώρα που τα χρέη συσ­σω­ρεύ­ο­νται.

Κι αυτοί οι άν­θρω­ποι εκεί, σε αυτά τα μικρά χωριά της Ρόδου, που ζουν χι­λιό­με­τρα μα­κριά από την πόλη, συ­νε­πείς στις υπο­χρε­ώ­σεις τους απέ­να­ντι στο κρά­τος αλλά χωρίς το κρά­τος να δίνει γι αυ­τούς δε­κά­ρα τσα­κι­στή, πε­ρι­μέ­νουν εξη­γή­σεις από εκεί­νους που παίρ­νουν τις απο­φά­σεις. Με βάση ποιες μα­θη­μα­τι­κές πρά­ξεις τούς στε­ρούν το δι­καί­ω­μα για μια αξιο­πρε­πή κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, χωρίς τα­λαι­πω­ρία, χωρίς φόβο και χωρίς ανα­σφά­λεια; Στο όνομα ποιας ανά­πτυ­ξης το κρά­τος τούς θε­ω­ρεί πο­λί­τες β΄κα­τη­γο­ρί­ας; Το τί­μη­μα που πλη­ρώ­νουν για να δια­μέ­νουν στα χωριά τους είναι πολύ βαρύ. Και το πλη­ρώ­νουν με τόκο λη­στρι­κό.