Ό,τι κι αν συμβαίνει στο Αιγαίο, στο πανέμορφο Καστελλόριζο οι ημέρες του Αυγούστου παραμένουν ήσυχες

Αν είχα ένα ευρώ για κάθε αστειά­κι που άκου­σα (κι ακούω ακόμα) έχο­ντας επι­λέ­ξει το Κα­στελ­λό­ρι­ζο για τις φε­τι­νές δια­κο­πές, μαλ­λον θα είχα αγο­ρά­σει τώρα κά­ποιο από τα υπέ­ρο­χα δί­πα­τα αρ­χο­ντι­κά και θα φι­λο­σο­φού­σα κοι­τά­ζο­ντας τον ορί­ζο­ντα από την «πάνω πα­το­σκιά» του. Είναι αυτά τα σπί­τια που δί­νουν την πρώτη πο­λύ­χρω­μη εντύ­πω­ση όταν το πλοίο της γραμ­μής ολο­κλη­ρώ­νει τον μα­ρα­θώ­νιο από τον Πει­ραιά, δέ­νο­ντας σε λι­μά­νι τόσο μικρό που πρέ­πει κάθε φορά να με­τα­κι­νεί­ται το αγκυ­ρο­βο­λη­μέ­νο πε­ρι­πο­λι­κό πλοίο του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού (στην πε­ρί­πτω­σή μας το «Ρί­τσος» – από τον πρω­το­ναύ­τη Νι­κό­λαο, όχι τον ποι­η­τή Γιάν­νη).

Το λι­μά­νι έχει το σχήμα ενός τέ­λειου Π. Κάπου στην αρι­στε­ρή του πλευ­ρά (που οδη­γεί στο τζαμί-μου­σείο λα­ο­γρα­φι­κής ιστο­ρί­ας και το πίσω λι­μά­νι Μαν­δρά­κι) στά­θη­κε ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου εγκαι­νιά­ζο­ντας την πε­ρί­ο­δο των μνη­μο­νί­ων τον Απρί­λιο του 2010. Στο με­σαίο ορι­ζό­ντιο στέ­λε­χος, οι τα­βέρ­νες εναλ­λάσ­σο­νται με τα καφέ στα οποία τα με­ση­μέ­ρια οι φα­ντά­ροι -μαυ­ρι­σμέ­νοι και βα­ριε­στη­μέ­νοι, απου­σία πα­ρα­μι­κρής γυ­ναι­κεί­ας πα­ρου­σί­ας- τερ­μα­τί­ζουν το FaceTime και στρί­βουν τα κα­λα­μά­κια στους φρα­πέ­δες αφού τα μου­στά­κια τους είναι ακόμα ατρο­φι­κά, εκεί δίπλα τους απα­ραί­τη­το το φω­το­γρα­φι­κό κλικ στη δη­μο­τι­κή αγορά που το πρωί κά­νουν πα­σα­ρέ­λα οι κα­θη­με­ρι­νές κο­λε­ξιόν των ψα­ρά­δων. Στη δεξιά πλευ­ρά, το Κα­στελ­λό­ρι­ζο απο­κα­λύ­πτει την κο­σμο­πο­λί­τι­κη κομ­ψό­τη­τά του με τα πλέον επί­ζη­λα αρ­χο­ντι­κά και τα πε­ρι­ποι­η­μέ­να μπου­τίκ ξε­νο­δο­χεία. Μπρο­στά τους ελά­χι­στες ξα­πλώ­στρες σε ιν­στα­γκρα­μι­κό day & night stand με ομπρέ­λες, ανε­πί­ση­μη γλώσ­σα ιτα­λι­κά.

(Ση­μα­ντι­κό: στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο δεν υπάρ­χουν πα­ρα­λί­ες, κάτι που του χα­ρί­ζει έναν ιδιό­τυ­πο εξω­τι­σμό. Σχε­δόν από οποιο­δή­πο­τε ση­μείο του Π μπο­ρείς να βου­τή­ξεις στα πε­ντα­κά­θα­ρα γα­λα­ζο­πρά­σι­να νερά, υπάρ­χουν δια­θέ­σι­μοι βα­τή­ρες αλλά και σκα­λά­κια που οδη­γούν σε κα­βά­τζες-κοινά μυ­στι­κά. Για όσους δεν μπο­ρούν να κό­ψουν την κακή συ­νή­θεια της άμμου, ότι κο­ντι­νό­τε­ρο σε πα­ρα­λία υπάρ­χει στο Μαν­δρά­κι. Έξτρα προ­ο­ρι­σμοί, οι Πλά­κες/ το νη­σά­κι του Αϊ Γιώρ­γη/ η σκο­τει­νή σπη­λιά-του­ρι­στι­κή ατρα­ξιόν. Σε πάνε βαρ­κά­ρη­δες που τους λένε Γιώρ­γο-Κώστα-Σταύ­ρο, είναι στα 50-60-70 τους (ή κάπου ανά­με­σα) και λει­τουρ­γούν ως jack of all trades, λύ­νουν κάθε πρό­βλη­μα από το δω­μά­τιο μέχρι το φα­γη­τό σου και θυ­μού­νται να ρω­τή­σουν και την Αγ­γλί­δα με τον στο­μα­χό­πο­νο αν αι­σθά­νε­ται κα­λύ­τε­ρα.)

Κα­στελ­λό­ρι­ζο, the Big Blue Green

Σύμ­φω­να με την απο­γρα­φή του 2011 το Κα­στελ­λό­ρι­ζο έχει 492 κα­τοί­κους. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, στο ακρι­τι­κό νησί ζουν πε­ρί­που 250. Πάρτε χαρτί και μο­λύ­βι: προ­σθέ­στε φα­ντά­ρους/επαγ­γελ­μα­τί­ες οπλί­τες στο το­πι­κό σύ­νταγ­μα και το πλή­ρω­μα των πλοί­ων (γύρω στα 300 άτομα), τον πλη­θυ­σμό των πο­λυ­τε­λών σκα­φών που δέ­νουν στο νησί, τους πε­ρί­που 300 που έρ­χο­νται κα­θη­με­ρι­νά από την Τουρ­κία, τους προ­α­να­φερ­θέ­ντες ομο­γε­νείς και φυ­σι­κά τους του­ρί­στες. Ο μπα­κα­λί­στι­κος υπο­λο­γι­σμός βγά­ζει ότι οποια­δή­πο­τε μέρα ενός φυ­σιο­λο­γι­κού κα­λο­και­ριού στο νησί πα­τά­νε πάνω από 1500 άν­θρω­ποι. Στην «Αλε­ξάν­δρα» σερ­βί­ρουν όλη τη σεζόν σχε­δόν 5000 πιάτα από το με­γά­λο σουξέ γε­μι­στό κα­λα­μά­ρι, ενώ η κυρία Κα­τε­ρί­να στα «Πλα­τά­νια» αδυ­να­τεί να υπο­λο­γί­σει πόσα ντολ­μα­δά­κια για­λαν­τζί τυ­λί­γει όλο το κα­λο­καί­ρι (για αγ­χω­μέ­νες πα­ρέ­ες που τα κά­νουν μέχρι και ρε­ζερ­βέ), τα δε γε­μι­στά κρεμ­μύ­δια-γλύ­κι­σμα το ίδιο πε­ντα­νό­στι­μα.

Μόνο που το κα­λο­καί­ρι του 2020 δεν είναι φυ­σιο­λο­γι­κό, κα­θό­λου μά­λι­στα. Ο βρά­χος των 10 στρεμ­μά­των εκτός από μι­κρο­σκο­πι­κός ήταν κι άδειος. Εις βάρος των ντό­πιων, υπέρ του επι­σκέ­πτη – κλα­σι­κός κα­λο­και­ρι­νός νόμος. «Αν έρ­θεις εδώ για 10 μέρες, γυ­ρί­ζεις όλο το νησί και σου πε­ρισ­σεύ­ουν οι 9μιση να αρά­ξεις», η γλα­φυ­ρή πε­ρι­γρα­φή. «Είστε τυ­χε­ροί που το έχετε όλο δικό σας», το πα­ρα­σύν­θη­μα.

Φτά­σα­με στο νησί λίγες μέρες μετά τη μα­ζι­κή φυγή. Συ­να­ντή­σα­με αν­θρώ­πους συ­ντα­ρα­κτι­κά ευ­γε­νι­κούς, κα­λό­τρο­πους και όχι μοι­ρο­λά­τρες, πο­λι­τι­κά τόσο συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νους ώστε να γαρ­γα­λούν τον αφο­ρι­σμό ότι «η δι­πλω­μα­τία είναι πολύ σο­βα­ρή υπό­θε­ση για να την αφή­σεις στους πο­λι­τι­κούς». Αν εξαι­ρέ­σεις έναν τουρ­κο­φά­γο με μακό ΠΝ που έσπα­σε ένα με­ση­μέ­ρι την από­λυ­τη ρα­στώ­νη κραυ­γά­ζο­ντας προς άγνω­στο πα­ρα­λή­πτη το μα­κά­βριο «Τώρα είναι η στιγ­μή μας, γιατί δε μας αφή­νεις; Κι ας έρ­θουν τα παι­διά μας να μας πε­τά­νε στε­φά­νια στη θά­λασ­σα» (στο τρα­πέ­ζι του υπήρ­χε ούζο), δεν ακού­σα­με που­θε­νά κο­ρώ­νες για τους «απέ­να­ντι». Που δεν είναι και τόσο «άσπον­δοι» τε­λι­κά: οι σχέ­σεις μαζί τους είναι εμπο­ρι­κές, ανε­φο­δια­στι­κές, εν τέλει στε­νές – πε­ρι­γρά­φο­νται από «σε γε­νι­κές γραμ­μές καλές» μέχρι «δυ­στυ­χώς έχου­με μπλέ­ξει με τον Ερ­ντο­γάν που τα κάνει όλα για εσω­τε­ρι­κή κα­τα­νά­λω­ση» ωςκαι «δεν έχου­με τί­πο­τα να χω­ρί­σου­με, κάθε φορά που υπάρ­χει σκη­νι­κό μι­λά­με μαζί τους στο τη­λέ­φω­νο για να δούμε ότι όλα είναι οκ». Ο Κα­στε­λο­ρι­ζιός που πα­ντρέ­υ­τη­κε την Τουρ­κά­λα από το Κας και τρέ­χουν την τα­βέρ­να-beach bar στον Άι Γιώρ­γη πο­ζά­ρουν στο πό­στερ αυτής της συμ­βί­ω­σης.

Τα­βέρ­να «Πλα­τά­νια». Γί­νο­νται πράγ­μα­τα…

Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα στον βράχο μοιά­ζει με σί­ριαλ. Το πολύ την τρίτη ημέρα αι­σθά­νε­σαι ότι τους έχεις δει/σε έχουν δει όλοι, οι ρόλοι έχουν μοι­ρα­στεί. Υπάρ­χει ο Με­γά­λος Τη­λε­ο­πτι­κός Σταρ με το πο­λυ­πλη­θές εντου­ράζ και κλει­σμέ­νο πάντα το με­γα­λύ­τε­ρο τρα­πέ­ζι στον «Λα­ζα­ρά­κη» ή το “Billy’s”, η Ευ­ρω­βου­λευ­τής που δι­η­γεί­ται πα­ρα­πο­λι­τι­κές ιστο­ρί­ες την ώρα του πρω­ι­νού καφέ, ο Μο­να­χι­κός Νε­α­ρός Κα­να­λάρ­χης, το άσημο ζευ­γά­ρι που θα ήθε­λαν να πα­ρα­τή­σουν τη δου­λειά τους για να γί­νουν content creators (και γι’ αυτό προ­πο­νού­νται λα­δω­μέ­νοι επί ώρες στην ίδια αδιά­φο­ρη λήψη), το εναλ­λα­κτι­κό ζευ­γά­ρι που κορ­δώ­νε­ται ότι «τα Μικρά Δω­δε­κά­νη­σα είναι οι νέες Μι­κρές Κυ­κλά­δες», το βα­σι­κό ζευ­γά­ρι που δια­βά­ζει Το Δώρο 2. Αλλά, και οι «ξένοι» όπως τους λένε αθώα οι ντό­πιοι. Σαφώς πε­ρισ­σό­τε­ροι. Κυ­ρί­ως Ιτα­λοί, άλ­λω­στε έχουν μακρά ιστο­ρία στο νησί, από την ενε­τι­κή πα­ρά­δο­ση (που τρα­βά­ει μια αρ­χι­τε­κτο­νι­κή γραμ­μή ως την Ερ­μού­πο­λη της Σύρου) μέχρι την Ιτα­λο­κρα­τία του 1921-41 και το Mediterraneo της Βάνας Μπάρ­μπα και του ξε­νό­γλωσ­σου Όσκαρ (τα «Πλα­τά­νια» στην πλα­τεία Χω­ρά­φια είναι κάτι σαν μου­σείο του φιλμ που…γί­νο­νται πράγ­μα­τα, κυ­ρί­ως μα­γει­ρευ­τά). Στην τω­ρι­νη τους βερ­σιόν οι Ιτα­λοί του Κα­στελ­λό­ρι­ζου είναι εύ­πο­ροι, με­γα­λύ­τε­ροι σε ηλι­κία από τους φω­να­κλά­δες των Κυ­κλά­δων – στυλ Ανιέ­λι με που­ρά­κια κι ανοι­χτά που­κά­μι­σα οι άν­δρες, στυλ «πρώην μο­ντέ­λας/WAG» οι γυ­ναί­κες. Αρ­κε­τοί Άγ­γλοι επί­σης (κα­τέ­λα­βαν το νησί το 1941), αλλά και κά­ποιοι Γάλ­λοι (μικρή η δική τους κα­το­χή, 1915-21). Α, και κάτι Κρο­ά­τες της Frontex, κα­τη­γο­ρία «τέσ­σε­ρα αβγά μάτια για πρω­ι­νό-πε­ρισ­σευού­με­νη τε­στο­στε­ρό­νη». Από­γο­νους των Κα­τα­λα­νών που κυ­ριάρ­χη­σαν τον 15ο αιώνα δε συ­να­ντή­σα­με.

Από το λεύ­κω­μα του φω­το­γρά­φου Χρη­στου Σι­μά­του

Ο νε­ο­φερ­μέ­νος πάτερ στο εκ­κλη­σά­κι του Πα­λαιό­κα­στρου

Η θέα από το Πα­λαιό­κα­στρο

Αν και το με­γα­λύ­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον, έχουν οι ιστο­ρί­ες των αν­θρώ­πων που βρέ­θη­καν κάπως-κάπου-κά­πο­τε στην άκρη του χάρτη. Σου έρ­χο­νται μόνες τους χωρίς να τις ψα­ρέ­ψεις. Ο κά­πο­τε ρα­διο­φω­νι­κός πει­ρα­τής από τα Τρί­κα­λα που γνω­ρί­στη­κε στην Ολ­λαν­δία με τη σύ­ζυ­γό του και κα­τέ­λη­ξαν να ανοί­ξουν ένα καφέ στα όρια της Ανα­το­λής. Ο σερ­βι­τό­ρος που ήρθε από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη κι έχασε 22 κιλά το πρώτο κα­λο­καί­ρι δου­λειάς, φέτος ανα­πο­λεί με ανορ­θό­δο­ξο χιού­μορ τις γε­μά­τες σεζόν «Ρεπό, τι ρεπό; Ο κό­σμος νό­μι­ζε ότι μου έχουν κρα­τή­σει το δια­βα­τή­ριο». Ο χα­μο­γε­λα­στός θεσ­σα­λο­νι­κιός παπ­πάς, φρέ­σκος στο νησί, μό­νι­μα με το χα­μό­γε­λο στα χείλη να υπο­δέ­χε­ται τους του­ρί­στες στο ανε­μο­δα­μέ­νο Πα­λαιό­κα­στρο με την εκαθμ­βω­τι­κή θεά. Κά­ποιοι «Μα­κε­δο­νο­μά­χοι» που ρυθ­μί­ζουν τις λε­πτο­μέ­ρειες για την εκ­δή­λω­ση εορ­τα­σμού της απα­ε­λυ­θέ­ρω­σης του νη­σιού από τον Λά­μπρο Κα­τσώ­νη – και είναι όσο weird ακού­γε­ται. Η κο­πέ­λα στο ξε­νο­δο­χείο μισή Ρο­δί­τισ­σα-μισή Πορ­το­γαλ­λί­δα που ξε­χει­μω­νιά­ζει εκεί «από επι­λο­γή», ενώ απο­κρού­ει τα πει­ράγ­μα­τα των ξα­ναμ­μέ­νων. Αλλά, κι ο με­τα­νά­στης που δεν έχει όρεξη να πει την ιστο­ρία του, σε αφή­νει να την μα­ντέ­ψεις κάθε πρωί που ξε­μπερ­δεύ­ει με τις ώρες τα δί­χτυα στο λι­μά­νι.

Ο συ­να­γερ­μός είναι θε­ω­ρη­τι­κά τόσο κοντά τους, όσο τε­λι­κά μένει μα­κριά τους. Μόνο που πρέ­πει να είσαι εκεί για να το κα­τα­λά­βεις. Ότι το πραγ­μα­τι­κό δια­κύ­βευ­μα του νη­σιού δεν είναι η ασφά­λεια αλλά η γα­λή­νη, ας πούμε εκεί­να τα με­ση­μέ­ρια που αι­σθά­νε­σαι ότι η ανα­πνοή σου ακού­γε­ται σε όλο το νησί. Μετά, πέ­φτει ο ήλιος, τα παι­δά­κια φο­ρώ­ντας μπλου­ζά­κια Tik Tok κά­νουν φα­σα­ρία στις εσω­τε­ρι­κές πλα­τεί­ες, ένα πο­δή­λα­το με τρεις ρόδες κάνει delivery τις πί­τσες του “Little Paris”, η «κρη­τι­κή βρα­διά» όπου να’ναι θα αρ­χί­σει (τε­λι­κά παί­ζο­ντας Να­τά­σα Θε­ο­δω­ρί­δου).

Και στην μικρή του πα­ρα­γκού­λα, δίπλα σε αφί­σες που προ­μο­τά­ρουν το φε­στι­βάλ κι­νη­μα­το­γρά­φου και την έκ­θε­ση με τους εύ­ζω­νες, ο κύ­ριος Σταύ­ρος παί­ζει μό­νι­μα στη δια­πα­σών uptempo λαίκά, βάζει κάτι στην ψη­στα­ριά και χαι­ρε­τά­ει εγκάρ­δια κάθε -μά κάθε- έναν που περ­νά­ει. Τα κο­ρί­τσια, οκ, λίγο πιο εγκάρ­δια…

Πηγή : popaganda.gr