Το αντίο του προέδρου του ΔΣΡ Κώστα Σαρρή στον Στέφανο Ντάλια

Έφυγε  από κοντά μας ο Στέ­φα­νος Ντά­λιας, δεν έφυγε όμως  από την καρ­διά μας και την μνήμη μας. Ένας βιο­πα­λαι­στής  και αγω­νι­στής  που σιγά  σιγά και αθό­ρυ­βα κα­τα­ξιώ­θη­κε  στην ζωή του για την όλη δια­δρο­μή και  την εν γένει πο­λι­τεία του.Υπήρ­ξε υπό­δειγ­μα σε­μνό­τη­τας  και σο­βα­ρό­τη­τας με  λόγο λιτό αλλά μεστό, πά­ντο­τε  με το χα­μό­γε­λο και με άκρως φι­λι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά στους πά­ντες , ακόμα και αν ήσαν αντί­δι­κοί του.

Μέσα από την βιο­πά­λη κα­τόρ­θω­σε αφού τε­λεί­ω­σε το Βε­νε­τό­κλειο  Γυ­μνά­σιο, να τε­λειώ­σει την Πά­ντειο Ανω­τά­τη Σχολή  Πο­λι­τι­κών Επι­στη­μών και στην συ­νέ­χεια την Νο­μι­κή Θεσσ/νικης  ερ­γα­ζό­με­νος πα­ράλ­λη­λα στο υπο­κα­τά­στη­μα της Εμπο­ρι­κής  Τρά­πε­ζας στην Παλιά Πόλη της Ρόδου. Έχο­ντας εν τω με­τα­ξύ πα­ντρευ­τεί με την Μο­σχού­λα Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου, κόρη  του αει­μνή­στου Σάββα Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου, από τον οποίο γάμο και απέ­κτη­σε τρία  παι­διά, τον Ανα­στά­ση, την Χάρις και τον Σάββα.

Μετά  από μια επι­τυ­χη­μέ­νη στα­διο­δρο­μία στην Εμπο­ρι­κή Τρά­πε­ζα και έχο­ντας την κοι­νω­νι­κή ανα­γνώ­ρι­ση της  προ­σφο­ράς του, ως τρα­πε­ζι­κός υπάλ­λη­λος, το 1973,  εγ­γρά­φε­ται πλέον ως δι­κη­γό­ρος στον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου.

Είναι δε ανα­ντίρ­ρη­το ότι ο Στέ­φα­νος κα­θό­λην την δι­κη­γο­ρι­κή δια­δρο­μή του ετί­μη­σε την ιδιό­τη­τα του δι­κη­γό­ρου  για την νο­μι­κή του κα­τάρ­τι­ση, η οποία δια­φαι­νό­ταν  μέσα από τα δι­κό­γρα­φά του, το ήθος , την σε­μνό­τη­τα  και την σο­βα­ρό­τη­τα του , φι­λι­κός πά­ντο­τε με τους συ­να­δέλ­φους  του, διαλ­λα­κτι­κός στις υπο­θέ­σεις του ,  προ­σπα­θού­σε πά­ντο­τε  να συμ­βι­βά­σει τις υπο­θέ­σεις του πι­στεύ­ο­ντας ότι δεν υπήρ­χε ούτε από­λυ­το άδικο, ούτε από­λυ­το δί­καιο.

Το 2011 απε­χώ­ρη­σε από την δι­κη­γο­ρία και ο Σύλ­λο­γος έγινε  πραγ­μα­τι­κά φτω­χό­τε­ρος , στε­ρού­με­νος των νο­μι­κών του υπη­ρε­σιών. Πι­στεύω ότι το σύ­νο­λο των συ­να­δέλ­φων  του διέ­κει­το πά­ντο­τε απέ­να­ντί του με φι­λι­κά αι­σθή­μα­τα , αλλά  και με βα­θύ­τα­τη εκτί­μη­ση και αγάπη.

Πέραν της νο­μι­κής του δρα­στη­ριό­τη­τας είχε ανα­πτύ­ξει και  πλού­σια κοι­νω­νι­κή δράση , ασχο­λή­θη­κε με τα κοινά  του τότε δήμου Ρο­δί­ων και με διά­φο­ρους πο­λι­τι­στι­κούς συλ­λό­γους .Ορα­μα­τι­ζό­ταν έναν κόσμο κα­λύ­τε­ρο και δι­καιό­τε­ρο και άνηκε στην λε­γό­με­νη αρι­στε­ρή ιδε­ο­λο­γία, χωρίς όμως να κρύ­βει την απο­γο­ή­τευ­σή του για την τε­ρά­στια δια­φο­ρά με­τα­ξύ θε­ω­ρί­ας και πρά­ξης. Παρά ταύτα όμως έμενε ατα­λά­ντευ­τος  στην ιδε­ο­λο­γία του, ελ­πί­ζο­ντας για ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο της κοι­νω­νί­ας. Η ελ­πί­δα και η αι­σιο­δο­ξία δεν τον εγκα­τέ­λει­ψαν ποτέ , πλην τε­λευ­ταία όταν μου τη­λε­φώ­νη­σε ότι πά­σχει από την ανί­α­τη  ασθέ­νεια από την οποία και τε­λι­κά έφυγε.

Όμως εμείς που τον γνω­ρί­σα­με, τον αγα­πή­σα­με, τον εί­χα­με στην καρ­διά μας και θα εξα­κο­λου­θού­με να τον έχου­με μέχρι να υπάρ­χου­με.

Μπο­ρεί να έφυγε από τον φθαρ­τό κόσμο, δεν έφυγε όμως  από την καρ­διά μας.

Με τον βίο και   την πο­λι­τεία του, ετί­μη­σε την κα­τα­γω­γή του, την οι­κο­γέ­νειά του, την ιδιό­τη­τα του ως Δι­κη­γό­ρου και τον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου, τιμή η οποία του αντα­πο­δό­θη­κε.

Ο συ­νά­δελ­φος

Κώ­στας Σαρ­ρής

Δι­κη­γό­ρος