“Αντίο Πρόεδρε!”

Η Ελ­λά­δα απο­χαι­ρε­τά σή­με­ρα τον Κώστα Μη­τσο­τά­κη , τον τε­λευ­ταίο Με­γά­λο πο­λι­τι­κό της χώρας.

Είχα την ευ­τυ­χία να γνω­ρί­σω τον Κώστα Μη­τσο­τά­κη τον Ια­νουά­ριο του 1979, όταν με­τα­τέ­θη­κα ως Νο­μάρ­χης Χα­νί­ων από τη Νο­μαρ­χία Τρι­κά­λων. Συ­να­ντη­θή­κα­με στο Γρα­φείο του στο Υπουρ­γείο Συ­ντο­νι­σμού, όπου με δέ­χθη­κε με πε­ρισ­σή ευ­γέ­νεια και φι­λι­κή διά­θε­ση. Με εντυ­πω­σί­α­σε η βα­θειά γνώση που είχε για τα θέ­μα­τα της Διοί­κη­σης και της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης. Έκτο­τε, με τί­μη­σε επί σα­ρά­ντα σχε­δόν χρό­νια με τη φιλία του και την εμπι­στο­σύ­νη του και μου εμπι­στεύ­θη­κε το 1989 τη θέση του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και το Φε­βρουά­ριο του 1990 τη θέση του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου. Εί­χα­με προ­σω­πι­κές και οι­κο­γε­νεια­κές σχέ­σεις.

Εγνώ­ρι­σα έναν άν­θρω­πο συ­ναι­σθη­μα­τι­κό, αλλά και απο­φα­σι­στι­κό, με αρχές και συ­νέ­πεια λόγων και έργων. Ένα τέ­λειο οι­κο­γε­νειάρ­χη , τέ­λειο σύ­ζυ­γο, τέ­λειο πα­τέ­ρα και παπ­πού. Ένα συ­νε­πή φίλο με υπέ­ρο­χα αι­σθή­μα­τα. Ένα πο­λι­τι­κό με με­γά­λη εμπει­ρία, με το χά­ρι­σμα να προ­βλέ­πει για τα επό­με­να πολλά χρό­νια. Ήταν μπρο­στά από την εποχή του και γι’αυτό πολ­λοί κο­ντό­φθαλ­μοι δεν τον πί­στευαν τότε.                      Ένα πο­λι­τι­κό με δη­μο­κρα­τι­κή παι­δεία, που σε­βό­ταν τον πο­λι­τι­κό αντί­πα­λο και δεν δί­στα­ζε να υιο­θε­τή­σει ορθές από­ψεις του.

Βα­θειά κοι­νο­βου­λευ­τι­κός, του άρεσε ο διά­λο­γος, άκου­γε με προ­σο­χή τον συ­νο­μι­λη­τή του και πί­στευε στην εθνι­κή συ­νεν­νό­η­ση. Ψύ­χραι­μος και στις πιο δύ­σκο­λες στιγ­μές της ζωής του.                               Όλοι θυ­μό­μα­στε τον κόμπο στο λαιμό του το βράδυ της 26^ης Σε­πτεμ­βρί­ου 1989, που είπε στη Βουλή:΄΄Aυτή την κρί­σι­μη ώρα πρέ­πει να στα­θού­με όλοι όρ­θιοι και ενω­μέ­νοι…εύ­χο­μαι το αίμα του Παύ­λου Μπα­κο­γιάν­νη να είναι το τε­λευ­ταίο αίμα που χύ­νε­ται άδικα σ’αυτόν τον τό­πο­΄΄.                               Άκρως συ­γκι­νη­μέ­νοι ο Φλω­ρά­κης, ο Κύρ­κος και ο Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου,  ο οποί­ος μέσα στο ενω­τι­κό κλίμα ση­κώ­θη­κε και  τον χαι­ρέ­τη­σε δια χει­ρα­ψί­ας.

Δεν δί­στα­ζε να επι­λέ­ξει για μια δη­μό­σια θέση ακόμη και έναν αντί­πα­λου κόμ­μα­τος αν πί­στευε στις ικα­νό­τη­τες του. Είχε αδυ­να­μία στη επι­λο­γή των άξιων. Θυ­μά­μαι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά , όταν το 1979 , που εί­χα­με συ­στή­σει με πρω­το­βου­λία του τον Ορ­γα­νι­σμό Ανα­πτύ­ξε­ως Δυ­τι­κής Κρή­της, υπό μορφή Ανώ­νυ­μης Εται­ρεί­ας, με σκοπό να χρη­μα­το­δο­τη­θεί από την Ευ­ρω­παϊ­κή Τρά­πε­ζα Επεν­δύ­σε­ων για εκτέ­λε­ση ανα­πτυ­ξια­κών έργων στη Δυ­τι­κή Κρήτη, επρό­κει­το ως Πρό­ε­δρός του να επι­λέ­ξω επι­στη­μο­νι­κό προ­σω­πι­κό για τον Ορ­γα­νι­σμό αυτό, μου είπε                 ΄΄Γιώρ­γο, να πά­ρεις τους κα­λύ­τε­ρους, ανε­ξάρ­τη­τα κομ­μα­τι­κών και πο­λι­τι­κών το­πο­θε­τή­σε­ω­ν΄΄.

Έτσι έγινε. Και ο Ορ­γα­νι­σμός αυτός εξα­κο­λου­θεί να είναι ακόμη το κυ­ριό­τε­ρο ανα­πτυ­ξια­κό ερ­γα­λείο στην Κρήτη.

Αυτός ήταν και ο σκο­πός  του αντί­στοι­χου ΄΄Ορ­γα­νι­σμού Ανα­πτύ­ξε­ως Δω­δε­κα­νή­σου­΄΄, υπό μορφή Ανώ­νυ­μης Εται­ρεί­ας, που με ει­σή­γη­ση μου και έγκρι­ση του τότε Πρω­θυ­πουρ­γού Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη, συ­νε­στή­θη  με σκοπό να εκ­πο­νή­σει ανα­πτυ­ξια­κές με­λέ­τες και να ανα­λά­βει την εκτέ­λε­ση ανα­πτυ­ξια­κών έργων στο Νομό Δω­δε­κα­νή­σου με χρη­μα­το­δό­τη­ση και της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.                   Είχε συμ­φω­νη­θεί ότι το πρώτο έργο που θα ανε­λάμ­βα­νε ήταν η κα­τα­σκευή του φράγ­μα­τος Γα­δου­ρά με προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό τότε                    12 δισ. Δρχ., με χρόνο δη­μο­πρά­τη­σης το 1994 και χρόνο απο­πε­ρά­τω­σης το 2000.

Ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης ήταν ανα­πτυ­ξια­κό μυαλό, εγνώ­ρι­ζε καλά και ως Υπουρ­γός Συ­ντο­νι­σμού πα­λαιό­τε­ρα , αλλά και ως Πρω­θυ­πουρ­γός αρ­γό­τε­ρα τις ανά­γκες για ανα­πτυ­ξια­κά έργα όλης της Ελ­λά­δος. Θυ­μά­μαι ακόμη όταν το 1990 επι­σκέ­φθη­κε τη Ρόδο, που αγα­πού­σε ιδιαί­τε­ρα , συμ­φώ­νη­σε στην κατά προ­τε­ραιό­τη­τα ανα­πτυ­ξια­κών έργων στο Νομό κατά σειρά την ψη­φιο­ποί­η­ση του ΟΤΕ, την κα­τα­σκευή του φράγ­μα­τος Γα­δου­ρά  , το νέο Νο­σο­κο­μείο, τη μα­ρί­να της Ρόδου, δε­κα­ο­χτώ λι­μνο­δε­ξα­με­νές στα νησιά της Δω­δε­κα­νή­σου και κα­τα­σκευή ελι­κο­δρο­μί­ων στα νησιά.

Εντός έτους, τε­λεί­ω­σε και το πρώτο πι­λο­τι­κό πρό­γραμ­μα ψη­φια­κής τε­χνο­λο­γί­ας του ΟΤΕ χάρις και στη φι­λό­τι­μη προ­σπά­θεια των στε­λε­χών του ΟΤΕ της Ρόδου. Ικα­νο­ποί­η­σε άμεσα αί­τη­μα μας και χρη­μα­το­δό­τη­σε με 1,5 δισ. Δρχ. την κα­τα­σκευή του δρό­μου από Τσαί­ρι προς Αε­ρο­δρό­μιο. Τα υπό­λοι­πα με­γά­λα έργα επρό­κει­το να δη­μο­πρα­τη­θούν μετά την 01/01/1994 , διότι τότε άρ­χι­ζε και η χρη­μα­το­δό­τη­ση από το Β΄ Κοι­νο­τι­κό Πλαί­σιο Στή­ρι­ξης και έπρε­πε να συγ­χρη­μα­το­δο­τη­θούν από την Ευ­ρώ­πη..

Τον Οκτώ­βριο του  1993 επήλ­θε κυ­βερ­νη­τι­κή με­τα­βο­λή. Το 1994 από την τότε Κυ­βέρ­νη­ση κα­ταρ­γή­θη­κε με­τα­ξύ άλλων και ο ανω­τέ­ρω ΄΄Ορ­γα­νι­σμός Ανα­πτύ­ξε­ως Δω­δε­κα­νή­σου­΄΄.

Ο Κώ­στας Μη­τσο­τά­κης είχε ιδιαί­τε­ρη αδυ­να­μία στην οι­κο­νο­μία της χώρας. Πί­στευε ότι δεν έπρε­πε να ξο­δεύ­ου­με πε­ρισ­σό­τε­ρα των όσων πα­ρά­γου­με και ο δα­νει­σμός της χώρας έπρε­πε να είναι σε λο­γι­κά πλαί­σια, κυ­ρί­ως ανα­πτυ­ξια­κά. Πί­στευε στο μι­κρό­τε­ρο κρά­τος  και είχε δρο­μο­λο­γή­σει απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις και για το σκοπό αυτό είχε ορί­σει ως ει­δι­κό Υπουρ­γό τον Αν­δρέα Αν­δρια­νό­που­λο. Γι’αυτό το σκοπό πο­λε­μή­θη­κε από την τότε αντι­πο­λί­τευ­ση , αλλά και από ορι­σμέ­νους αρ­τη­ριο­σκλη­ρω­τι­κούς της επο­χής, εντός της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας.          Είχε με­γά­λη εμπει­ρία στα εξω­τε­ρι­κά θέ­μα­τα. Φι­λο­ξε­νού­σε συχνά ξέ­νους ηγέ­τες , στους οποί­ους επε­φύ­λασ­σε ιδιαί­τε­ρη ελ­λη­νι­κή φι­λο­ξε­νία.

Το ση­με­ρι­νό κρά­τος των Σκο­πί­ων θα είχε σή­με­ρα σύν­θε­τη ονο­μα­σία με γε­ω­γρα­φι­κό προσ­διο­ρι­σμό, αν την υπο­γρα­φή της σχε­τι­κής συμ­φω­νί­ας την Άνοι­ξη του 1992 στον ΟΗΕ με­τα­ξύ του Γκλι­γκό­ροφ και του Έλ­λη­να Υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών Μι­χά­λη Πα­πα­κων­στα­ντί­νου, δεν είχαν μα­ταιώ­σει τρεις βου­λευ­τές τότε του κυ­βερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος, που απεί­λη­σαν τον τότε Πρω­θυ­πουρ­γό στις 02.30 τη νύχτα με πτώση της Κυ­βέρ­νη­σης και αν δεν είχε πέσει η Κυ­βέρ­νη­ση με το γνω­στό τρόπο.

Είχε με­γά­λη συ­νέ­πεια στις υπο­σχέ­σεις του και στην ώρα των ρα­ντε­βού του. Θυ­μά­μαι , κατά τη θη­τεία μου στα Χανιά , ήθελε να εί­μα­στε πα­ρό­ντες στις εκ­δη­λώ­σεις , ακόμη και ένα λεπτό νω­ρί­τε­ρα από την ώρα του προ­γράμ­μα­τος και ποτέ κα­θυ­στε­ρη­μέ­νοι, σε­βό­με­νος πάντα τους υπό­λοι­πους φο­ρείς και τις Αρχές , έστω και αν ήσαν υφι­στά­με­νοι του. Ήταν πάντα ευ­γε­νής και προς όλους τους κα­τω­τέ­ρους του και ου­δέ­πο­τε  μί­λη­σε άσχη­μα , ούτε και σ’έναν απλό κλη­τή­ρα ή οδηγό του αυ­το­κι­νή­του του. Στο σπίτι του στα Χανιά έτρω­γαν πρώτα ο οδη­γός και ο φρου­ρός και μετά ο ίδιος.

Σή­με­ρα όλοι σχε­δόν έχου­με δι­καιώ­σει σε όλες τις από­ψεις του τον Κώστα Μη­τσο­τά­κη και στην οι­κο­νο­μία και στην εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή και πα­ρα­δε­χό­μα­στε όλοι ότι αν είχε αφε­θεί από την αντι­πο­λί­τευ­ση και την εσω­κομ­μα­τι­κή αντί­δρα­ση , αλλά κυ­ρί­ως αν ο λαός του είχε εμπι­στευ­θεί και την επο­μέ­νη τε­τρα­ε­τία, η Ελ­λά­δα σή­με­ρα δεν θα ήταν σε οι­κο­νο­μι­κή κρίση και τα εξω­τε­ρι­κά θέ­μα­τα θα ήταν σε κα­λύ­τε­ρο δρόμο. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που ο ελ­λη­νι­κός λαός υπέ­κυ­ψε σε λαϊ­κι­σμό και δη­μα­γω­γία. Αρκεί να θυ­μη­θού­με ότι ο Ελευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος δύο μήνες μετά τον θρί­αμ­βο των Σε­βρών, δεν εξε­λέ­γη ούτε Βου­λευ­τής.

Είναι άραγε τόσο αργά που δι­καιώ­νε­ται ο Κώ­στας Μη­τσο­τά­κης;

Ναι, είναι αργά.

Όμως, πι­στεύω και ελ­πί­ζω ότι οι από­ψεις του ως πα­ρα­κα­τα­θή­κη μας έχουν κάνει πιο σο­φούς , πιο λο­γι­κούς , πιο ρε­α­λι­στές , ώστε να μην πι­στεύ­ου­με τους λαϊ­κι­στές και σε όποιον μας υπό­σχε­ται λα­γούς, πο­τά­μια και δρόμο μέσω της άνω αλλά και μέσω της κάτω Πα­να­γιάς.

Τώρα έχου­με μάθει ότι έχου­με ανά­γκη να μας κυ­βερ­νή­σουν πο­λι­τι­κοί που λένε την αλή­θεια στους Έλ­λη­νες, στους οποί­ους θα εμπι­στευ­θού­με την τύχη της χώρας, βέ­βαιοι ότι θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν όσα υπο­σχέ­θη­καν.

Δεν αντέ­χουν οι Έλ­λη­νες άλλο λαϊ­κι­σμό και άλλη κο­ροϊ­δία! Θεωρώ σί­γου­ρο ότι δεν θα κά­νου­με για άλλη μια φορά τα ίδια λάθη.

Σε αυτή την ωρί­μαν­ση μας θα έχει προ­σφέ­ρει πολλά και θα έχει συμ­βά­λει απο­φα­σι­στι­κά η πα­ρα­πά­νω συ­μπε­ρι­φο­ρά και οι πα­ρα­πά­νω από­ψεις και προ­ο­πτι­κές του εκλι­πό­ντος Με­γά­λου πο­λι­τι­κού Κώστα Μη­τσο­τά­κη.

Θερ­μό­τα­τα συλ­λυ­πη­τή­ρια στον άξιο και αγα­πη­τό Πρό­ε­δρο της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη, την αγα­πη­τή Ντόρα Μπα­κο­γιάν­νη και σε όλα τα μέλη της οι­κο­γε­νεί­ας του εκλι­πό­ντος.

Καλό σου τα­ξί­δι αγα­πη­μέ­νε και αξέ­χα­στε Πρό­ε­δρε!

Η χα­νιώ­τι­κη γη , που αγά­πη­σες και η αξέ­χα­στη σε όλους μας αγα­πη­μέ­νη σου  Μα­ρί­κα σε πε­ρι­μέ­νουν.

Θα σε θυ­μό­μα­στε πάντα με πολλή αγάπη!

 

30 Μαΐου 2017                              Γε­ώρ­γιος Αντ. Χα­ρα­λα­μπό­που­λος