Στα «ζάρια» η τουριστική βιομηχανία για την εξυπηρέτηση των πετρελαϊκών συμφερόντων

Γρά­φει ο

Νε­κτά­ριος Κα­λο­γή­ρου

Η ση­με­ρι­νή αξία των ξε­νο­δο­χεί­ων της Ρόδου υπερ­βαί­νει τα τέσ­σε­ρα δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Το σύ­νο­λο των ξε­νο­δο­χεί­ων του Νό­τιου Αι­γαί­ου έχουν αξία που ανέρ­χε­ται σε πε­ρισ­σό­τε­ρα από 10 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια κι αν σε αυτά προ­στε­θούν τα ξε­νο­δο­χεία της Κρή­της, αλλά και των νη­σιών του Ιο­νί­ου πε­λά­γους, τότε η αξία πολ­λα­πλα­σιά­ζε­ται και ανέρ­χε­ται σε επί­πε­δα ανώ­τε­ρα των 30 δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ.

Ολό­κλη­ρο αυτό το κε­φά­λαιο πα­ρά­γει στο κρά­τος φό­ρους 16 δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ το χρόνο, απα­σχο­λεί το 26% του ελ­λη­νι­κού ερ­γα­τι­κού δυ­να­μι­κού και έχει συ­νο­λι­κή συμ­με­το­χή στο ΑΕΠ 31%. Όλα αυτά μπο­ρούν να γί­νουν στά­χτη μέσα σε μόνο μία ημέρα. Αρκεί ένα και μόνο ατύ­χη­μα στις δε­κά­δες γε­ω­τρή­σεις εξό­ρυ­ξης πε­τρε­λαί­ου και λοι­πών υδρο­γο­ναν­θρά­κων που εγκρί­θη­καν για να γί­νουν στις θά­λασ­σές μας. Η διά­στα­ση της οι­κο­λο­γι­κής κα­τα­στρο­φής δεν συ­νυ­πο­λο­γί­ζε­ται στο ρε­πορ­τάζ που ακο­λου­θεί.

Είναι πράγ­μα­τι απο­ρί­ας άξιο το γε­γο­νός της σιω­πής που τη­ρούν οι Έλ­λη­νες ξε­νο­δό­χοι για το τε­ρά­στιο ρίσκο που δια­μορ­φώ­νε­ται από τη σειρά των απο­φά­σε­ων εκ­με­τάλ­λευ­σης των κοι­τα­σμά­των υδρο­γο­νάν­θρα­κα στα θα­λάσ­σια οι­κό­πε­δα που ξε­κι­νούν από την ανα­το­λι­κή Κρήτη και φτά­νουν δυ­τι­κά μέχρι την Πε­λο­πόν­νη­σο και ακο­λού­θως βό­ρεια μέχρι την Κέρ­κυ­ρα. Πρό­κει­ται για απο­φά­σεις που ξε­κί­νη­σαν στην αρχή της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, επί κυ­βερ­νή­σε­ως Αντώ­νη Σα­μα­ρά, επι­κυ­ρώ­θη­καν από την κυ­βέρ­νη­ση Αλέξη Τσί­πρα και τώρα υλο­ποιού­νται χωρίς προη­γου­μέ­νως να έχει γίνει δη­μό­σια δια­βού­λευ­ση και χωρίς ποτέ να έχει ζη­τη­θεί η σύμ­φω­νη γνώμη των κοι­νω­νιών που επη­ρε­ά­ζο­νται άμεσα.

Ξε­χά­στε το μο­ντέ­λο «Ηλιος – Θά­λασ­σα»

«Πρώτα θα ξε­κι­νή­σουν από το φυ­σι­κό αέριο και όταν θα το εξα­ντλή­σουν, οι αντλί­ες θα οδη­γη­θούν σε με­γα­λύ­τε­ρο βάθος για να τρα­βή­ξουν το πε­τρέ­λαιο που συ­νή­θως βρί­σκε­ται κάτω από το στρώ­μα του αε­ρί­ου» πε­ριέ­γρα­ψε ο κ. Χρή­στος Ανα­γνώ­στου, Διευ­θυ­ντής Ερευ­νών του Ελ­λη­νι­κού Κέ­ντρου Θα­λασ­σί­ων Ερευ­νών (ΕΛ­ΚΕ­ΘΕ). Ο ίδιος τό­νι­σε πως “σε πε­ρί­πτω­ση ατυ­χή­μα­τος, ακόμα και στη διάρ­κεια της δο­κι­μα­στι­κής εξό­ρυ­ξης, θα υπάρ­ξουν επι­πτώ­σεις σε όλο το πα­ρά­κτιο σύ­στη­μα. Οι επι­πτώ­σεις θα επη­ρε­ά­σουν όλη τη χλω­ρί­δα, την πα­νί­δα, αλλά και τις αν­θρω­πο­γε­νείς δρα­στη­ριό­τη­τες που σχε­τί­ζο­νται με την ακτή”.

Η πε­ρι­γρα­φή του κ. Ανα­γνώ­στου έγινε στη διάρ­κεια εκ­δή­λω­σης κατά των εξο­ρύ­ξε­ων που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε την πε­ρα­σμέ­νη Πα­ρα­σκευή στην Κρήτη. Στο ίδιο μήκος κύ­μα­τος και οι δη­λώ­σεις που έκανε χθες προς τη ‘δη­μο­κρα­τι­κή’ ο κ. Θο­δω­ρής Τσι­μπί­δης, ιδρυ­τής και επι­κε­φα­λής του Ιν­στι­τού­του Θα­λάσ­σιας Προ­στα­σί­ας «Αρ­χι­πέ­λα­γος». Όπως τό­νι­σε «από τη στιγ­μή που θα ξε­κι­νή­σουν έστω και οι δο­κι­μα­στι­κές εξο­ρύ­ξεις, οι διαρ­ρο­ές θα είναι ανα­πό­φευ­κτες και η κα­τα­στρο­φή θα είναι τε­ρά­στια και δεν θα αφορά μόνο στα οι­κο­συ­στή­μα­τα. Πέραν αυτού ανοί­γου­με τις πόρ­τες για την πι­θα­νό­τη­τα πρό­κλη­σης ενός ατυ­χή­μα­τος όπως εκεί­νου που έγινε στον Κόλπο του Με­ξι­κού, όπου οι Αμε­ρι­κα­νοί με τα πιο σύγ­χρο­να μέσα πο­λε­μού­σαν επί ένα μήνα, ανή­μπο­ροι να στα­μα­τή­σουν τη διαρ­ροή. Στην πε­ρί­πτω­ση της Ελ­λά­δας δεν δια­θέ­του­με ούτε εξο­πλι­σμό, ούτε τε­χνο­γνω­σία, ούτε εξει­δι­κευ­μέ­νο προ­σω­πι­κό που θα μπο­ρού­σε να δρά­σει κα­τα­σταλ­τι­κά. Αν το ίδιο συμ­βεί στις θά­λασ­σές μας, θα πα­ρα­κο­λου­θού­με ανή­μπο­ροι την κα­τα­στρο­φή και θα κό­βου­με τις φλέ­βες μας».

Ση­μειώ­νε­ται ότι ο Κόλ­πος Με­ξι­κού έχει έκτα­ση πε­ρί­που όσο και η Με­σό­γειος, με τη δια­φο­ρά πως η δεύ­τε­ρη είναι μια απο­λύ­τως κλει­στή θά­λασ­σα και στην πε­ρί­πτω­ση ενός ατυ­χή­μα­τος, το πε­τρέ­λαιο θα πα­ρα­μεί­νει σε αυτήν, εγκλω­βι­σμέ­νο για πάντα. Μά­λι­στα, σε σχε­τι­κή με­λέ­τη του Ιν­στι­τού­του ‘Αρ­χι­πέ­λα­γος’ πα­ρου­σιά­ζο­νται στα­τι­στι­κά στοι­χεία σύμ­φω­να με τα οποία «στην πε­ριο­χή του ΒΑ Ατλα­ντι­κού, όπου υπάρ­χει καλή πα­ρα­κο­λού­θη­ση των εξο­ρύ­ξε­ων, κατά την πε­ρί­ο­δο 2007-2016 κα­τα­γρά­φη­καν 4.828 πε­ρι­στα­τι­κά διαρ­ρο­ών υδρο­γο­ναν­θρά­κων». Στην ίδια με­λέ­τη πα­ρου­σιά­ζο­νται οι τρα­γι­κές συ­νέ­πειες για την υγεία και την οι­κο­νο­μία της πε­ριο­χής Basilicata της Ιτα­λί­ας, όπου «έπει­τα από σχε­δόν 30 χρό­νια εξο­ρύ­ξε­ων, σή­με­ρα αντι­με­τω­πί­ζει δρα­μα­τι­κή πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή κα­τα­στρο­φή, αυ­ξα­νό­με­να πο­σο­στά καρ­κί­νου, κα­τε­στραμ­μέ­νη γε­ωρ­γία, υπο­βαθ­μι­σμέ­νο του­ρι­σμό και τε­ρά­στιο πο­σο­στό με­τα­νά­στευ­σης του το­πι­κού πλη­θυ­σμού».

Ξε­νο­δό­χοι, πάρτε την κα­τά­στα­ση στα χέρια σας

«Η ελ­λη­νι­κή νο­μο­θε­σία για τα θέ­μα­τα εξο­ρύ­ξε­ων υδρο­γο­ναν­θρά­κων είναι τόσο δαι­δα­λώ­δης, όσο και ομι­χλώ­δης». Η δια­πί­στω­ση αυτή έγινε από τις με­γά­λες πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές ορ­γα­νώ­σεις, τα νο­μι­κά επι­τε­λεία των οποί­ων με­λε­τούν σε βάθος το ση­μα­ντι­κό αυτό θέμα. Η δια­πί­στω­ση είχε οδη­γή­σει πέ­ρυ­σι την WWF Hellas στο να κι­νη­το­ποι­ή­σει 100 επι­στή­μο­νες από όλο τον κόσμο οι οποί­οι υπέ­γρα­ψαν ψή­φι­σμα προς την Κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα για την ακύ­ρω­ση των συμ­φω­νιών ανα­ζή­τη­σης και εκ­με­τάλ­λευ­σης κοι­τα­σμά­των υδρο­γο­νάν­θρα­κα σε Αι­γαίο, Κρη­τι­κό και Ιόνιο πέ­λα­γος.

Ωστό­σο, ακόμα και μια κυ­βέρ­νη­ση που επαι­ρό­ταν για τις πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές της ευαι­σθη­σί­ες ου­σια­στι­κά ανα­δι­πλώ­θη­κε μπρο­στά στα με­γά­λα, πε­τρε­λαϊ­κά συμ­φέ­ρο­ντα.

Φαί­νε­ται ότι σή­με­ρα, μόνο οι ξε­νο­δό­χοι και γε­νι­κά οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες του του­ρι­σμού ίσως μπο­ρέ­σουν να πιέ­σουν ώστε κάτι ν’ αλ­λά­ξει. Το asset των δε­κά­δων δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ που έχει δη­μιουρ­γή­σει η του­ρι­στι­κή βιο­μη­χα­νία και που πα­ρά­γει ετη­σί­ως το 31% του Ακα­θά­ρι­στου Εθνι­κού Προ­ϊ­ό­ντος δεν μπο­ρεί παρά να έχει βα­ρύ­νο­ντα λόγο. Αν δεν μπο­ρεί ο Του­ρι­σμός να στα­θεί ως ανά­χω­μα στην προ­ε­τοι­μα­ζό­με­νη οι­κο­λο­γι­κή επι­βά­ρυν­ση, τότε το μέλ­λον αυτής της χώρας θα τεθεί υπό αμ­φι­σβή­τη­ση, είτε λόγω της κα­τα­στρο­φής, είτε λόγω των πο­λέ­μων που απο­τε­λούν το ιστο­ρι­κό επα­κό­λου­θο κάθε πε­ριο­χής όπου εμ­φα­νί­ζε­ται με κοι­τά­σμα­τα πε­τρε­λαί­ου. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι από την εκ­με­τάλ­λευ­ση των κοι­τα­σμά­των, η χώρα θα ει­σπρά­ξει μόνο ένα μικρό πο­σο­στό από τα δι­καιώ­μα­τα που θα προ­κύ­ψουν, ενώ τη με­ρί­δα του λέ­ο­ντος θα καρ­πω­θούν υπε­ρά­κτιες και Κα­να­δι­κές εται­ρεί­ες. Μά­λι­στα, το όφε­λος αυτό δεν θα είναι άμεσο, αλλά θα προ­κύ­ψει σε βάθος 25ετίας. Στο με­τα­ξύ η Ελ­λά­δα θα έχει χάσει ορι­στι­κά τη θα­λάσ­σια βιο­ποι­κι­λό­τη­τά της, την ποιο­τι­κή της αλιεία και γε­ωρ­γία, καθώς και το 70% του του­ρι­στι­κού της προ­ϊ­ό­ντος. Αυτό, το 70% εδρά­ζε­ται στο Νότιο Αι­γαίο, στην Κρήτη, στην πα­ρά­κτια Πε­λο­πόν­νη­σο και στο Ιόνιο.

Εξε­γεί­ρο­νται οι πά­ντες

«Save Greek Seas» είναι το όνομα ιστο­σε­λί­δας που δη­μιουρ­γή­θη­κε στο δια­δί­κτυο από πρό­σω­πα που δια­τρα­νώ­νουν την αντί­θε­σή τους στις εξο­ρύ­ξεις. Εκεί φαί­νε­ται συ­γκε­ντρω­τι­κά πως οι κά­τοι­κοι των το­πι­κών κοι­νω­νιών εξε­γεί­ρο­νται και κι­νη­το­ποιού­νται. Κρήτη, Ηπει­ρος, Πε­λο­πόν­νη­σος, νησιά του Ιο­νί­ου, όλοι, μι­κροί και με­γά­λοι ξε­ση­κώ­νο­νται όπως μπο­ρούν. Είναι τώρα η στιγ­μή ώστε η φωνή τους να ενι­σχυ­θεί όπως πρέ­πει.