“Πρόκληση για μένα ο Πανιώνιος Λέρου”!

Ο νέος προ­πο­νη­τής των ακα­δη­μιών του Πανιω­νίου Λέρου Σπύρος Παντε­λιά­δης μίλησε στο Web Radio τςη Ε.Ο.Κ. και συγκε­κρι­μένα στην εκπομπή του Αργύρη Παγαρ­τάνη. Ανα­λυ­τικά όσα είπε ο παλαί­μα­χος αθλητής και νυν προ­πο­νη­τής των Λεριών: ”Για το λόγο που απο­φά­σισε να πάει στον Πανιώ­νιο Λέρου: «Υπάρχει ένας σύν­δε­σμος ανάμεσα στην ομάδα και το πρόσωπο μου. Πλην του ότι η ομάδα είναι ο Πανιώ­νιος και η ιστορία κρύβει κάτι το πολύ συγκι­νη­τικό, ο παππούς ενός παλιού παίκτης μου, του Ιάσωνα Δημη­τρα­κό­που­λου, απ’ την αγάπη του για τον Πανιώ­νιο ήθελε να φτιάξει μια ομάδα, την οποία τη δημιούρ­γησε εδώ στη Λέρο και την ονόμασε Πανιώ­νιο Λέρου. Εγώ είμαι γέννημα θρέμμα απ’ τις ακα­δη­μίες του Πανιω­νίου, μιλή­σαμε, υπήρχε μια ανοιχτή θέση και έτσι απο­φά­σισα να κάνω κάτι δια­φο­ρε­τικό απ’ τις προη­γού­με­νες χρονιές. Να δοκι­μάσω λίγο τις αντοχές μου κάπου πιο μακριά και δια­φο­ρε­τικά, με τις ευκο­λίες και τις δυσκο­λίες που μπορεί να έχει και η από­σταση και ένα μικρό νησί σαν τη Λέρο. Είναι μια πρό­κληση για ‘μένα, γιατί όσο πιο μακριά πας και όσο πιο ακρι­τικά ακο­λου­θείς την Ελλάδα, τα πλαίσια του επι­πέ­δου πάντα είναι μικρό­τερα απ’ ό,τι του λεκα­νο­πε­δίου, της Αθήνας και της Θεσ­σα­λο­νί­κης, χωρίς αυτό να σημαί­νει ότι το μπάσκετ δεν είναι παντού το ίδιο. Μέχρι τώρα, πάντως, νιώθω ότι έχει δικαιω­θεί η απόφασή μου».

Για τις πρώτες του εντυ­πώ­σεις απ’ την ομάδα: «Απ’ τις προ­πο­νή­σεις που πρόλαβα να δω πριν ξεκι­νήσω, είδα ότι τα παιδιά εδώ αγαπούν πάρα πολύ το άθλημα, θέλουν πολύ να βελ­τιω­θούν, να κάνουν το κάτι παρα­πάνω, να μάθουν, ν’ ακού­σουν ιστο­ρίες, ν’ αθλη­θούν και γενικά να μπο­ρέ­σουν να πάνε ένα βήμα παρα­πέρα όσον αφορά και το άθλημα, αλλά και τον τρόπο σκέψης θα έλεγα».

Για τις προ­σπά­θειες που κάνουν οι άνθρω­ποι της ομάδας για τα παιδιά: «Υπάρ­χουν πάνω από 100 παιδιά και υπάρχει και η τάση ν’ αυξηθεί ο αριθμός. Αυτό είναι απο­τέ­λε­σμα της αγάπης και απ’ το μεράκι που έχουν οι άνθρω­ποι. Είναι ρομα­ντι­κοί, είναι πολύ κοντά στα παιδιά, προ­σπα­θούν καθη­με­ρινά για τα παιδιά, ενώ κι αυτοί είναι βιο­πα­λαι­στές. Η Λέρος δεν είναι ένα νησί όπως όλα τ’ άλλα πολυ­δια­φη­μι­σμένα νησιά, με τα πάρα πολλά χρήματα και τα λοιπά, όμως αυτό αντι­σταθ­μί­ζε­ται απ’ την αγάπη που υπάρχει απ’ τους ανθρώ­πους της διοί­κη­σης. Υπε­ρέ­βαλ­λαν εαυτό για να κατα­φέ­ρουν να έρθω κι εγώ εδώ, διότι υπάρχει ήδη άλλος ένας προ­πο­νη­τής και αυτό συνε­πά­γε­ται στο ότι ήθελαν το καλύ­τερο δυνατό που μπο­ρού­σαν να δώσουν στα παιδιά του νησιού».