H κ. B. Ξανθού μας μυεί στον κόσμο της λογοθεραπείας και δίνει χρήσιμες συμβουλές στους γονείς

Η εκ­φο­ρά του λόγου, απο­τε­λεί ένα από τα βα­σι­κό­τε­ρα στοι­χεία της προ­σω­πι­κό­τη­τας του αν­θρώ­που και οποια­δή­πο­τε πα­ρέκ­κλι­ση από το «φυ­σιο­λο­γι­κό», εν­δε­χο­μέ­νως και να έθετε -πα­λαιό­τε­ρα του­λά­χι­στον – το άτομο στο πε­ρι­θώ­ριο.

Η λο­γο­θε­ρα­πεύ­τρια κ. Βιρ­γι­νία Ξαν­θού, με συ­νέ­ντευ­ξή της σή­με­ρα στην «δη­μο­κρα­τι­κή», μας μυεί στον κόσμο της λο­γο­θε­ρα­πεί­ας, μας εξη­γεί πως η κα­τάλ­λη­λη θε­ρα­πευ­τι­κή μέ­θο­δος μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­σει απο­τε­λε­σμα­τι­κά τα προ­βλή­μα­τα τόσο των παι­διών όσο και των ενη­λί­κων και επι­ση­μαί­νει ότι η έγκαι­ρη διά­γνω­ση είναι ύψι­στης ση­μα­σί­ας.

Επι­πλέ­ον, ανα­φέ­ρε­ται στα συ­νη­θέ­στε­ρα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζουν τα παι­διά αλλά και στα λάθη των γο­νέ­ων τους που άθελά τους μπο­ρεί να επι­τεί­νουν το πρό­βλη­μα.

Ελ­πι­δο­φό­ρο είναι πά­ντως το γε­γο­νός πως όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι γο­νείς πλέον απευ­θύ­νο­νται σε λο­γο­θε­ρα­πευ­τή για να βοη­θή­σουν το παιδί τους να αντι­με­τω­πί­σει τις δια­τα­ρα­χές του λόγου, της φωνής, αλλά και της μά­ση­σης-κα­τά­πο­σης και της επι­κοι­νω­νί­ας.

Η κ. Βιρ­γι­νία Ξαν­θού, μέσω της «δ», δίνει χρή­σι­μες συμ­βου­λές στους γο­νείς για την αντί­λη­ψη, την απο­δο­χή και την αντι­με­τώ­πι­ση του προ­βλή­μα­τος, καθώς όπως επι­ση­μαί­νει το δυ­σκο­λό­τε­ρο κομ­μά­τι της ερ­γα­σί­ας της είναι η απο­δο­χή μιας χρό­νιας δια­τα­ρα­χής από τους ίδιους τους γο­νείς.

• Κυρία Ξαν­θού, θα ήθελα να ξε­κι­νή­σου­με την συ­νέ­ντευ­ξη ρω­τώ­ντας σας πότε οι γο­νείς θα πρέ­πει να ξε­κι­νή­σουν λο­γο­θε­ρα­πεία στο παιδί, τι είναι εκεί­νο που θα πρέ­πει να τους προ­βλη­μα­τί­σει για να επι­σκε­φθούν λο­γο­θε­ρα­πευ­τή;

Λο­γο­θε­ρα­πεία, είναι η επι­στή­μη εκεί­νη που ασχο­λεί­ται με την πρό­λη­ψη -διά­γνω­ση- θε­ρα­πεία των δια­τα­ρα­χών του λόγου, της φωνής, αλλά και της μά­ση­σης-κα­τά­πο­σης και της επι­κοι­νω­νί­ας.

Η λο­γο­θε­ρα­πεία, απευ­θύ­νε­ται σε όλες τις ηλι­κί­ες, από τη βρε­φι­κή ηλι­κία μέχρι και τα βαθιά γε­ρά­μα­τα.

Είναι ση­μα­ντι­κό να γνω­ρί­ζου­με ότι λο­γο­θε­ρα­πευ­τι­κής πα­ρέμ­βα­σης χρή­ζουν τα παι­διά που πα­ρου­σιά­ζουν του­λά­χι­στον έναν χρόνο από­κλι­ση από το φυ­σιο­λο­γι­κό, στους το­μείς του λόγου και της επι­κοι­νω­νί­ας. Έτσι λοι­πόν, για ένα παιδί το οποίο είναι 2 ετών και δεν έχει πει ακόμη καμία λέξη, ενώ σε φυ­σιο­λο­γι­κή ανά­πτυ­ξη θα έπρε­πε να έχει ένα λε­ξι­λό­γιο της τά­ξε­ως των 100 και άνω λέ­ξε­ων και ήδη να ξε­κι­νά τον σχη­μα­τι­σμό υπο­τυ­πώ­δους προ­τα­σια­κή δομής, θα πρέ­πει οπωσ­δή­πο­τε οι γο­νείς να απευ­θυν­θούν σε λο­γο­θε­ρα­πευ­τή ώστε να βοη­θη­θεί το παιδί.

Ο λο­γο­θε­ρα­πευ­τής είναι εκεί­νος που θα εξε­τά­σει το λε­κτι­κό δυ­να­μι­κό του παι­διού, την μι­μη­τι­κή του ικα­νό­τη­τα και ανα­λό­γως θα πα­ρα­πέμ­ψει σε άλλες ει­δι­κό­τη­τες και εξε­τά­σεις, προ­κει­μέ­νου να διε­ρευ­νη­θεί ο λόγος που οδη­γεί σε αυτή τη σο­βα­ρή κα­θυ­στέ­ρη­ση στην ανά­πτυ­ξη του λόγου του παι­διού και να αντι­με­τω­πι­στεί.

• Υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση όμως, ένα παιδί να χρειά­ζε­ται λο­γο­θε­ρα­πεία και η οι­κο­γέ­νεια να μην το έχει αντι­λη­φθεί και άρα να μην απευ­θυν­θεί εγκαί­ρως σε λο­γο­θε­ρα­πευ­τή;

Ναι, σαφώς υπάρ­χει κι αυτή η πι­θα­νό­τη­τα, η οι­κο­γέ­νεια να μην έχει αντι­λη­φθεί το μέ­γε­θος της δια­τα­ρα­χής.

Πάντα όμως αντι­λαμ­βά­νε­ται τις δυ­σκο­λί­ες του παι­διού. Πολ­λές φορές οι γο­νείς, βλέ­πουν ότι το παιδί έχει κα­θυ­στέ­ρη­ση σε διά­φο­ρους το­μείς αλλά δεν γνω­ρί­ζουν ή δεν ανα­γνω­ρί­ζουν αν θέ­λε­τε, ότι πρό­κει­ται για κά­ποια δια­τα­ρα­χή. Συ­νή­θως ανα­βάλ­λουν την επί­σκε­ψη στον ει­δι­κό γιατί «ο μπα­μπάς άρ­γη­σε και αυτός να μι­λή­σει», γιατί «η μαμά τα είπε όλα μαζί 4 ετών», γιατί «έχει χρόνο ακόμα»…

Είναι όμως απα­ραί­τη­το να γνω­ρί­ζουν ότι κάθε άν­θρω­πος είναι ξε­χω­ρι­στός, το ίδιο και ο θε­ρα­πευ­τι­κός δρό­μος που θα ακο­λου­θή­σει.

• Σε ό,τι αφορά την θε­ρα­πεία ενη­λί­κων, τι γί­νε­ται; Πότε απευ­θύ­νο­νται σε λο­γο­θε­ρα­πευ­τή;

Οι ενή­λι­κες απευ­θύ­νο­νται σε λο­γο­θε­ρα­πευ­τή συ­νή­θως μετά από επί­κτη­τες δια­τα­ρα­χές, όπως είναι για πα­ρά­δειγ­μα τα εγκε­φα­λι­κά επει­σό­δια, τα τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα και διά­φο­ρες πα­θή­σεις της φωνής.

• Κυρία Ξαν­θού, θα λέ­γα­τε ότι έχει γίνει αντι­λη­πτή η ανα­γκαιό­τη­τα επί­σκε­ψης σε λο­γο­θε­ρα­πευ­τή;

Αυτό που πρέ­πει να γίνει κα­τα­νοη­τό είναι πως είναι καί­ριας ση­μα­σί­ας η επί­σκε­ψη στον λο­γο­θε­ρα­πευ­τή, όχι μόνο για θε­ρα­πεία αλλά ακόμα και για συμ­βου­λευ­τι­κή. Όσο πιο γρή­γο­ρα ζη­τη­θεί βο­ή­θεια από τον ει­δι­κό, τόσο κα­λύ­τε­ρη θα είναι η απο­κα­τά­στα­ση των δυ­σκο­λιών.

Ο κό­σμος είναι πλέον ενη­με­ρω­μέ­νος κυ­ρί­ως από το δια­δί­κτυο αλλά και τις διά­φο­ρες ει­δι­κό­τη­τες, που ασχο­λού­νται με την ανά­πτυ­ξη και τη μά­θη­ση του παι­διού.

• Αρα και εδώ η έγκαι­ρη διά­γνω­ση, είναι κομ­βι­κής ση­μα­σί­ας.

Η έγκαι­ρη διά­γνω­ση είναι υψί­στης ση­μα­σί­ας θα έλεγα. Πολ­λές φορές η έγκαι­ρη διά­γνω­ση και η ανα­γνώ­ρι­ση του προ­βλή­μα­τος, μειώ­νει το χρόνο θε­ρα­πεί­ας και οδη­γεί στην κα­λύ­τε­ρη απο­κα­τά­στα­σή του. Αρ­κε­τά παι­διά έρ­χο­νται στο γρα­φείο λίγο πριν από την Ά Δη­μο­τι­κού. Σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση πρέ­πει να πούμε ότι αυ­ξά­νε­ται η έντα­ση του προ­βλή­μα­τος γιατί μαζί με τον προ­φο­ρι­κό λόγο προ­στί­θε­ται και ο γρα­πτός.

• Ποια είναι τα πιο συ­νη­θι­σμέ­να προ­βλή­μα­τα για τα οποία σας επι­σκέ­πτο­νται;

Τα πε­ρισ­σό­τε­ρα παι­διά που επι­σκέ­πτο­νται το χώρο μου, πα­ρου­σιά­ζουν κα­θυ­στέ­ρη­ση στην ανά­πτυ­ξη του λόγου και δια­τα­ρα­χές στην άρ­θρω­ση/φω­νο­λο­γία. Επί­σης άλλη μία αιτία επί­σκε­ψης, η οποία όλο και αυ­ξά­νε­ται, στο τε­λευ­ταίο διά­στη­μα, είναι η δια­τα­ρα­χή αυ­τι­στι­κού φά­σμα­τος.

• Πού απο­δί­δε­τε το γε­γο­νός ότι όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρα παι­διά, στα τε­λευ­ταία χρό­νια, δια­γι­γνώ­σκο­νται με προ­βλή­μα­τα λόγου;

Δυ­στυ­χώς δεν μπο­ρού­με να γνω­ρί­ζου­με πού οφεί­λο­νται οι δια­τα­ρα­χές αυτές. Δεν υπάρ­χει κά­ποια εξέ­τα­ση αί­μα­τος ή εγκε­φά­λου που να εντο­πί­ζει το πρό­βλη­μα. Προ­βάλ­λο­νται διά­φο­ρες αι­τί­ες -που ακού­με συχνά- όπως δια­τρο­φή, εμ­βό­λια, ρύ­παν­ση του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, ηλι­κία γο­νέ­ων κ.ά, όμως πρέ­πει να ξε­κα­θα­ρί­σου­με ότι απο­τε­λούν ει­κα­σί­ες και δεν υπάρ­χει απο­λύ­τως καμία επι­στη­μο­νι­κή από­δει­ξη που να τα αι­τιο­λο­γεί ή να τα απο­δει­κνύ­ει.

Είναι αλή­θεια όμως ότι στα τε­λευ­ταία χρό­νια έχουν αυ­ξη­θεί τα πε­ρι­στα­τι­κά με προ­βλή­μα­τα λόγου και αυτό γί­νε­ται όλο και πιο εμ­φα­νές. Ωστό­σο, η συ­νε­χής πρό­ο­δος της επι­στή­μης της Λο­γο­θε­ρα­πεί­ας και των άλλων συ­να­φών ει­δι­κο­τή­των, οδή­γη­σε στην αι­σθη­τή βελ­τί­ω­ση των δια­γνω­στι­κών κρι­τη­ρί­ων. Έτσι, τώρα πια, ανι­χνεύ­ο­νται πιο εύ­κο­λα οι δυ­σκο­λί­ες σε σχέση με το πα­ρελ­θόν.

Επι­πλέ­ον, τα παι­διά πα­ρα­κο­λου­θού­νται από πολ­λούς ει­δι­κούς ια­τρούς (ΩΡΛ, παι­δί­α­τρους, νευ­ρο­λό­γους, δά­σκα­λους), οι οποί­οι είναι πλέον ενη­με­ρω­μέ­νοι για θέ­μα­τα λόγου και επι­κοι­νω­νί­ας και κα­τευ­θύ­νουν ανα­λό­γως τους γο­νείς, προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πι­στεί το πρό­βλη­μα.

• Ποια είναι τα συ­χνό­τε­ρα λάθη των γο­νιών, όσον αφορά στη γλωσ­σι­κή ανά­πτυ­ξη των παι­διών;

Είναι πολύ ση­μα­ντι­κή ερώ­τη­ση αυτή για την ενη­μέ­ρω­ση των γο­νέ­ων, διότι ένα από τα συ­χνό­τε­ρα λάθη που κά­νουν είναι η σύ­γκρι­ση παι­διών, με με­γα­λύ­τε­ρα αδέρ­φια, συγ­γε­νι­κά πρό­σω­πα και παι­διά φίλων.

Αυτό που πρέ­πει να έχουν υπ΄ό­ψη είναι ότι κάθε παιδί είναι ξε­χω­ρι­στό, έχει τη δική του προ­σω­πι­κό­τη­τα και το δικό του ρυθμό ανά­πτυ­ξης και δεν πρέ­πει να το θέ­τουν στη δια­δι­κα­σία της σύ­γκρι­σης.

Ένα ακόμη ση­μα­ντι­κό λάθος είναι ότι οι γο­νείς διορ­θώ­νουν το παιδί που δεν λέει έναν συ­γκε­κρι­μέ­νο φθόγ­γο, πχ. το /ρ/. Πρέ­πει οι γο­νείς να κα­τα­λά­βουν ότι χρειά­ζε­ται συ­γκε­κρι­μέ­νη θε­ρα­πεία αλλά και χρό­νος για να λει­τουρ­γή­σουν σωστά οι αρ­θρω­τές και να επι­τευ­χθεί ο στό­χος.

• Τέλος, θα θέ­λα­με να μας πείτε, ποιο είναι το δυ­σκο­λό­τε­ρο κομ­μά­τι της ερ­γα­σί­ας σας αλλά και ποιο είναι το πιο ευ­χά­ρι­στο.

Το δυ­σκο­λό­τε­ρο κομ­μά­τι στην ερ­γα­σία μου, είναι η απο­δο­χή μιας χρό­νιας δια­τα­ρα­χής από τους ίδιους τους γο­νείς. Κάθε γο­νέ­ας έχει όνει­ρα για το παιδί του, επι­θυ­μεί να το δει επι­τυ­χη­μέ­νο επι­στή­μο­να, να κάνει σπου­δαία πράγ­μα­τα και να ζει μια «φυ­σιο­λο­γι­κή ζωή» όπως -του­λά­χι­στον- την ορί­ζει η κοι­νω­νία. Κα­νείς όμως δεν μπο­ρεί να γνω­ρί­ζει το παρόν και το μέλ­λον ενός αν­θρώ­που.

Το μόνο που μπο­ρού­με να κά­νου­με, γο­νείς και επι­στή­μο­νες, είναι να προ­σπα­θού­με και να ελ­πί­ζου­με για το κα­λύ­τε­ρο. Το πιο ευ­χά­ρι­στο κομ­μά­τι της ερ­γα­σί­ας μου είναι μα­κράν τα παι­δι­κά χα­μό­γε­λα!