Μια συζήτηση που δεν έγινε

Ηδη δεν πέ­ρα­σε ούτε εβδο­μά­δα και ξε­χά­στη­κε η τρα­γι­κή ιστο­ρία, με την μάνα που πέ­τα­ξε το παιδί της από το μπαλ­κό­νι και μετά το ακο­λού­θη­σε και η ίδια με μια βου­τιά θα­νά­του. Ακού­σα­με κάνα δυο ημέ­ρες, από τις γνω­στές εκ­πο­μπές και εφη­με­ρί­δες πολλά για αυτήν την υπό­θε­ση. Μά­θα­με πολλά, απ’  αυτά της κλει­δα­ρό­τρυ­πας, που συ­νη­θί­ζουν να «φω­τί­ζουν». Ποτέ όμως, δεν θα μά­θου­με με τι πά­λευε αυτή η γυ­ναί­κα.Γιατί πά­λευε. Δεν απο­φα­σί­ζεις έτσι ξαφ­νι­κά να πε­τά­ξεις το παιδί σου από τον πέμ­πτο όροφο. Η ζωή είναι γε­μά­τη από τέ­τοιες ιστο­ρί­ες. Άν­θρω­ποι αιχ­μά­λω­τοι των βα­σα­νι­στι­κών δαι­μό­νων τους, που δεν έχουν που να προ­στρέ­ξουν, ποιας κρα­τι­κής δομής να χτυ­πή­σουν την πόρτα και να μι­λή­σουν. Που οι δια­λυ­μέ­νες τους ψυχές δεν μπο­ρούν να βρουν την όποια υπο­στή­ρι­ξη από τους εξί­σου δια­λυ­μέ­νους δη­μό­σιους φο­ρείς που σε μια κα­νο­νι­κή κοι­νω­νία θα έπρε­πε να υπάρ­χουν, να λει­τουρ­γούν και να βλέ­πουν ακόμα και πίσω από τις κλει­στές πόρ­τες. Αν­θρω­ποι που δεν ανα­ζη­τούν ψυ­χια­τρι­κή βο­ή­θεια, γιατί ακόμη είναι τα­μπού, η βο­ή­θεια ει­δι­κών. Αυτό το το συ­γκλο­νι­στι­κό γε­γο­νός θα ήταν χρή­σι­μο να απο­τε­λέ­σει έναυ­σμα για μία με­γά­λη συ­ζή­τη­ση σχε­τι­κά με τη ψυ­χι­κή υγεία, το «στίγ­μα» και τις δομές πρω­το­βάθ­μιας ψυ­χια­τρι­κής φρο­ντί­δας.