«Καλλικράτης» ή η ερήμωση του νησιού μας, στόχος κάποιων;

Αιολίας Λόγος

Αρθρο στο emprosnet.gr | Τάκης Χαρ. Ιορ­δά­νης (Ph.D.)

Στα εγχει­ρί­δια «Αρχές του Δημο­κρα­τι­κού Πολι­τεύ­μα­τος» ανα­φέ­ρε­ται πως η Δημο­κρα­τία έχει τρία βάθρα. Κοι­νο­βού­λιο – Κυβέρ­νηση, Τοπική Αυτο­διοί­κηση (Τ.Α.), Συν­δι­κα­λι­σμός. Λέγεται ακόμη ότι τούτα είναι ισο­δύ­ναμα.

Στην πράξη δεν είναι. Γιατί, ενώ για το Κοι­νο­βού­λιο και τα αφο­ρό­ντα αυτό (αριθμός βου­λευ­τών, τρόπος εκλογής κ.ά.) ρυθ­μί­ζο­νται μόνο από ανα­θε­ω­ρη­τική Βουλή, για τα άλλα δύο φτάνουν απλοί νόμοι που ψηφί­ζο­νται από όποια Βουλή.

Σε εποχές «παχέων αγε­λά­δων», το καθένα τους έχει βαθμούς ελευ­θε­ρίας και ανε­ξαρ­τη­σίας. Τώρα που φτάσαμε στο τελευ­ταίο σκαλί στου κακού τη σκάλα, το πρώτο ποδη­γε­τεί και υπο­τάσ­σει τα άλλα δύο, κατά πώς η Κυβέρ­νηση επι­τάσ­σει. Τάχα για το «νοι­κο­κύ­ρεμα» των πάντων, κατά τα Μνη­μο­νιακά κελεύ­σματα.

Ο τρα­γι­κός θίασος-Κυβέρνηση του μοι­ραίου Γ.Α. Παπαν­δρέου (αυτού που μας αλυ­σό­δεσε στα δεσμά τού Δ.Ν.Τ. και των άλλων «ευγενών σωτήρων»), εν ονόματι τάχα αυτού του νοι­κο­κυ­ρέ­μα­τος, έκανε τη «μεταρ­ρύθ­μιση» στο δεύτερο βάθρο, την Τ.Α.. Όμως, χωρίς σοβαρή μελέτη όπως δείχνει το απο­τέ­λε­σμα.

Η συρ­ρί­κνωση του αριθμού των δήμων και η στην πράξη εξα­φά­νιση κάθε ενεργού κυτ­τά­ρου σε τοπικό επίπεδο (οικισμό, κοι­νό­τητα, μικρό δήμο), εξα­φά­νισε ακόμη και τη δυνα­τό­τητα τα εκεί προ­βλή­ματά να λύνο­νται επί τόπου.

Ο δήμαρ­χος πρέπει να εγκρί­νει ακόμη και την αλλαγή λαμπών φωτι­σμού, έστω κι αν αυτό αφορά σε περιοχή 50 χιλιό­με­τρα μακριά ή και περισ­σό­τερο από την έδρα του δήμου. Άκρατος συγκε­ντρω­τι­σμός. Για την καθα­ριό­τητα ακόμη και στο Σίγρι (όπως έλεγε ο δήμαρ­χος στην κοπή της πίτας στην Άντισσα), οι εργάτες μετα­φέ­ρο­νται απ’ τη Μυτι­λήνη (με πούλμαν)! Έτσι κατα­δει­κνύ­ε­ται παρα­στα­τι­κό­τατα ο «επι­τευ­χθείς» συγκε­ντρω­τι­σμός.

Κι ας διδά­σκει η Ιστορία το άκρως αντί­θετο. Φωτεινά επί Τουρ­κο­κρα­τίας παρα­δείγ­ματα, Αμπε­λά­κια, Σιά­τι­στα, Δημη­τσάνα κ.ά., που με αυτο­ορ­γά­νωση και αυτο­διοί­κηση έδωσαν τη δυνα­τό­τητα στο γένος να επι­βιώ­σει. Το ίδιο συνέβη και επί Γερ­μα­νο­κα­το­χής, που το ΕΑΜ και άλλα πατριω­τικά κινή­ματα κατά­φε­ραν ομοίως να ελα­χι­στο­ποι­ή­σουν τα θύματα απο­τρέ­πο­ντας τον αφα­νι­σμό της ράτσας

Έτσι οι «κηπου­ροί» τού ΓΑΠ, Γ. Ραγκού­σης και Γ. Ντόλιος, «μεταρ­ρύθ­μι­σαν» την Τ.Α. το 2010, κωδι­κο­ποιώ­ντας το έργο (!) τους με το όνομα «Καλ­λι­κρά­της». Του μεγάλου αρχι­τέ­κτονα του Παρ­θε­νώνα. Συμ­βο­λι­σμός άκρως ελπι­δο­φό­ρος. Στην πράξη όμως, το «αρχι­τε­κτό­νημά» τους υπήρξε ολέθριο. Του­λά­χι­στο για τη Λέσβο.

Το συμ­βα­τικά επι­βλη­θέν «Ένας δήμος, κάθε νησί» δημιούρ­γησε το Δήμο-Τέρας Λέσβου. Ένα μόρφωμα, όχι απλά κακο­διοί­κητο, αλλά αδιοί­κητο, όπως με την ανάληψη των καθη­κό­ντων του δήλωσε ο δήμαρ­χος Δ. Βου­νά­τσος. «Κακο­κράτη» δε όπως το «βάφτισε», απέδωσε την τρα­γι­κό­τητα της κατα­στά­σεως στο νησί μας.

Περί του απε­ρί­γρα­πτου αδιε­ξό­δου της υπο­θέ­σεώς μας, επείσθη τώρα ακόμη και ο υπέρ­μα­χος του ανο­σιουρ­γή­μα­τος αυτού (όταν δημιουρ­γού­νταν) Ν. Σηφου­νά­κης (βέβαια, τότε η προ­τε­ραιό­τητά αυτού ήταν ο Υπουρ­γι­κός θώκος και το «ναι σε όλα» ήταν η μόνιμη επωδός του).

Η αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση (Ν.Δ.) τότε αντέ­δρασε, δηλώ­νο­ντας ότι θα αλλάξει το νόμο όταν θα έρθει στην εξουσία. Οι σχε­τι­κές υπο­σχέ­σεις, δηλώ­σεις κ.λπ. του τοπάρχη της, Υπουρ­γού Χ. Αθα­να­σίου (νυν Δικαιο­σύ­νης) για χρόνια, αμέ­τρη­τες.

Φαί­νε­ται ατυχώς ότι όλα αυτά κατα­δει­κνύ­ο­νται, πια, μεθο­δεύ­σεις «Καλο­χαι­ρέ­τιου» παλαιο­κομ­μα­τι­σμού.

Λιγό­τερο των τεσ­σά­ρων μηνών από τις εκλογές, και το πολι­τικό παι­χνίδι σε βάρος του Λεσβια­κού Λαού συνε­χί­ζε­ται χωρίς καμμία αισχύνη. Θα σπάσει ο Δήμος-Τέρας ή όχι;

Πάντως, ακόμη και τώρα, κάποιοι «πωλούν» το σπάσιμό του. Για εμάς τους Λέσβιους, αυτό υπήρξε σκέτο μαρ­τύ­ριο Ταντά­λου, αφού προσ­δο­κού­σαμε να το δούμε πραγ­μα­το­ποιού­μενο, αλλά δυστυ­χώς τούτο πάντα απο­μα­κρυ­νό­ταν/εξα­φα­να­ζό­ταν.

Ομολογώ πως αν ήμουν ένας εκ των κατά καιρούς «ταζό­ντων», θα αισθα­νό­μουν γρα­φι­κός «Μαυ­ρο­για­λού­ρος» τώρα που τελικά το θέμα φαί­νε­ται να έχει ατυχώς κριθεί.

Η τελευ­ταία σκηνή του δρά­μα­τος, παί­χθηκε προ 20ημέρου όταν ο συμπα­τριώ­της μας Υπουρ­γός, κ. Χ. Αθα­να­σίου, απα­ντώ­ντας, σε εκδή­λωση, σχετικό ερώτημα του δημάρ­χου κ. Βου­νά­τσου, ανέφερε πως με τη δια­δι­κα­σία του επεί­γο­ντος έχει επε­ξερ­γα­στεί και θα θέσει η κυβέρ­νηση προς ψήφιση στη Βουλή βελ­τιώ­σεις του «Καλ­λι­κράτη». Μεταξύ αυτών, και το σπάσιμο του Δήμου Λέσβου. Και συμπλή­ρωσε:

«Η κυβέρ­νηση προ­τί­θε­ται να εξα­ντλή­σει κάθε δυνα­τό­τητα προ­κει­μέ­νου να υλο­ποι­ή­σει τη δέσμευσή της. Κι όποιος την ψηφίσει…»

Αυτό το «όποιος την ψηφίσει», μάλλον απο­τε­λεί τον πυρήνα πάνω στον οποίο θα κρυ­σταλ­λω­θεί ένα ατρά­ντα­χτο τάχα άλλοθι: «Εμείς το φέραμε στη Βουλή, αλλά οι βου­λευ­τές το κατα­ψή­φι­σαν».

Αν όλα αυτά απο­σκο­πούν στο να «κλεί­σουν μάτια», απορώ γιατί δε βλέ­πουμε την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Μία πραγ­μα­τι­κό­τητα αντί­στοιχη προς αυτή της στρου­θο­κα­μή­λου, που χώνει το κεφάλι της στην άμμο, όταν θεριό επι­τί­θε­ται να την κατα­σπα­ρά­ξει, εμάς. Το θεριό λέγεται υπα­νά­πτυξη, υπο­γεν­νη­τι­κό­τητα, ερήμωση του νησιού μας.

Όταν στον ένα αιώνα ελεύ­θε­ρου βίου, χάθηκε το ~50% του πλη­θυ­σμού του και τα χωριά μας είχαν απώ­λειες αντί­στοι­χες (μεταξύ 1961 – 2001, ενδει­κτικά, Άντισσα 51%, Σκα­λο­χώρι 53,6%, Πολι­χνί­τος 40,3%, Πτε­ρού­ντα 60,7%, Βρίσα 42,3%, Βατούσα 54,3 κ.λπ.), τι μπο­ρούμε να περι­μέ­νουμε;

Ας μη μας δια­φεύ­γει ότι την τελευ­ταία 40ετή περίοδο βιώσαμε ως χώρα υψηλούς ρυθμούς ανά­πτυ­ξης. Ανά­πτυξη που στη Λέσβο δεν την είδαμε, δεν την απα­ντή­σαμε.

Πέρασε από κοντά μας και δε μας άγγιξε. Έτσι ο τόπος μας υπήρξε χώρος μιζέ­ριας, υπα­νά­πτυ­ξης και ερη­μο­ποί­η­σης. Υπα­νά­πτυ­ξης, με χαρα­κτήρα, ατυχώς, μόνιμα δομικό. Βέβαια, επειδή εύκολα κάποιοι αφο­ρί­ζουν λέγο­ντας πως το ίδιο έγινε σ’ όλη την Ελλάδα, απαντώ: Όχι σ’ όλη.

Ανα­φέ­ρο­μαι δε σε νησιω­τι­κές περιο­χές. Κρήτη και Δωδε­κά­νησο. Ευτυχώς γι’ αυτές, δεν έπαθαν τούτο. Απο­τέ­λε­σμα; Αυξή­θηκε ο πλη­θυ­σμός τους. Και επειδή η Δωδε­κά­νη­σος είναι γει­το­νική μας, με νησιω­τι­κό­τητα παρό­μοια αν όχι την ίδια με τη δική μας, θα γράψω και πάλι πως τα τελευ­ταία 40 χρόνια ο πλη­θυ­σμός της αυξή­θηκε κατά 55,3%.

Όταν λοιπόν οι αρμό­διοι στα κέντρα λήψεως των απο­φά­σεων στο κλεινό άστυ ξέρουν τα πιο πάνω τραγικά για τη Λέσβο και ακόμη δια­πι­στώ­νουν την κατα­στροφή που έχει δημιουρ­γή­σει στο νησί μας ο «Καλ­λι­κρά­της», που ως τελικό απο­τέ­λε­σμα θα έχει την ολο­κλη­ρω­τική ερήμωση των χωριών μας και κατ’ επέ­κταση όλου του νησιού, η ερώτηση που θα πρέπει να απα­ντη­θεί, είναι: «Απο­τε­λεί αυτό στόχο κάποιων; Αν ναι, σε τι απο­σκο­πούν;».

Θεωρώ ότι ο Λεσβια­κός Λαός έχει το δικαί­ωμα να γνω­ρί­ζει τι του απερ­γά­ζο­νται οι του αθη­νο­κε­ντρι­κού βιλα­ε­τιού αφέντες.