Αναιρέθηκε απόφαση καταδίκης λογιστή για υπεξαίρεση

Με την υπ’ αρίθμ. 2076/2018 από­φα­ση του Στ’ Τμή­μα­τος του Αρεί­ου Πάγου έγινε δεκτή η αναί­ρε­ση, που άσκη­σε ένας λο­γι­στής, κά­τοι­κος Αφά­ντου, κατά απο­φά­σε­ως του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί πλημ­με­λη­μά­των, με την οποία του επι­βλή­θη­κε τε­λε­σι­δί­κως, ποινή φυ­λά­κι­σης 8 μηνών με­τα­τρέ­ψι­μη προς 10 ευρώ ημε­ρη­σί­ως γιατί κρί­θη­κε ένο­χος υπε­ξαί­ρε­σης κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση.

Ο Αρειος Πάγος με την ίδια από­φα­ση παύει ορι­στι­κά την δίωξη εις βάρος του λόγω πα­ρα­γρα­φής.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος τύγ­χα­νε λο­γι­στής ατο­μι­κής επι­χεί­ρη­σης – κα­φε­τέ­ριας-σνακ- μπαρ και είχε την πάγια εντο­λή να εξο­φλεί τις υπο­χρε­ώ­σεις της προς το ΙΚΑ. Ενώ έλαβε από τον ιδιο­κτή­τη της επι­χεί­ρη­σης τις νό­μι­μες ασφα­λι­στι­κές ει­σφο­ρές-για τους ερ­γα­ζό­με­νους για το β’ εξά­μη­νο του 2007 καθώς και για ολό­κλη­ρο το έτος 2008 ύψους 11.461,19 ευρώ δεν τα απέ­δω­σε στο ασφα­λι­στι­κό τα­μείο αλλά τα ιδιο­ποι­ή­θη­κε πα­ρα­νό­μως.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να εφέ­ρε­το ενώ τύγ­χα­νε ως λο­γι­στής ατο­μι­κής επι­χεί­ρη­σης- κα­φε­τέ­ριας – σνακ- μπαρ κι ενώ είχε την πάγια εντο­λή να εξο­φλεί τις υπο­χρε­ώ­σεις της ως άνω επι­χει­ρή­σε­ως με­τα­ξύ άλλων και προς το ΙΚΑ Ρόδου και ενώ για πλη­ρω­μή ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών της ως άνω επι­χεί­ρη­σης προς το ΙΚΑ Ρόδου να έλαβε από τον ιδιο­κτή­τη τις νό­μι­μες ασφα­λι­στι­κές ει­σφο­ρές για τους ερ­γα­ζό­με­νους στην επι­χεί­ρη­σή του για το β’ εξά­μη­νο του 2007, καθώς και ολό­κλη­ρο το έτος 2008 προ­κει­μέ­νου να τις κα­τα­βά­λει στο ΙΚΑ και συ­γκε­κρι­μέ­να συ­νο­λι­κά το ποσόν των 11.471,19€ τα οποία δεν απέ­δω­σε, αλλά τα ιδιο­ποι­ή­θη­κε πα­ρα­νό­μως και ου­δέ­πο­τε κα­τέ­βα­λε τα ποσά στην ως άνω υπη­ρε­σία.

Ο συ­νή­γο­ρος του, δι­κη­γό­ρος κ. Στέ­λιος Κιουρ­τζής εξέ­θε­σε ότι δεν υπήρ­ξε νό­μι­μη – έγκυ­ρη επί­δο­ση της απο­φά­σε­ως του Πρω­το­βαθ­μί­ου Δι­κα­στη­ρί­ου, και δεν έλαβε ποτέ γνώση της εκ­κα­λου­μέ­νης απο­φά­σε­ως ο αναι­ρε­σεί­ων, έως και τις 14-06-2017, όταν και συ­νε­λή­φθη προ­σερ­χό­με­νος στα Δι­κα­στή­ρια της Ρόδου, προ­κει­μέ­νου να υπο­βάλ­λει αί­τη­ση για αντί­γρα­φο ποι­νι­κού του Μη­τρώ­ου, μη γνω­ρί­ζο­ντας έως τότε την ύπαρ­ξη της ενα­ντί­ον του κα­τα­δι­κα­στι­κής απο­φά­σε­ως.

Η έκ­θε­ση επί­δο­σης φέ­ρε­ται να τοι­χο­κολ­λή­θη­κε αλλά η υπο­γρα­φή του μάρ­τυ­ρα δεν υπήρ­ξε σύν­νο­μη.

Όμως το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο Δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε τις εν­στά­σεις – αι­τή­μα­τα ακυ­ρό­τη­τας που προ­έ­βα­λε σχε­τι­κά με τη μη νό­μι­μη επί­δο­ση της βαλ­λο­μέ­νης απο­φά­σε­ως του Πρω­το­βαθ­μί­ου Δι­κα­στη­ρί­ου δια θυ­ρο­κολ­λή­σε­ως και την ακυ­ρό­τη­τα του κλη­τη­ρί­ου θε­σπί­σμα­τος και τη δι­καιο­λό­γη­ση του εκ­προ­θέ­σμου της ασκη­θεί­σης εφέ­σε­ως, χωρίς ει­δι­κή και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη αι­τιο­λο­γία, πράγ­μα που δια­πί­στω­σε και ο Αρειος Πάγος.