Ιωάννης Παππάς: Η Ελλάδα πιο ισχυρή

Με τη φράση του Ηρο­δό­του «Έχου­με γη και πα­τρί­δα, όταν έχου­με πλοία και θά­λασ­σα», θα ήθελα και εγώ με τη σειρά μου να χαι­ρε­τί­σω τη ση­με­ρι­νή αμυ­ντι­κή συμ­φω­νία Ελ­λά­δας-Γαλ­λί­ας. Μια συμ­φω­νία, που έρ­χε­ται να επι­βε­βαιώ­σει τις εξαι­ρε­τι­κές συμ­μα­χι­κές σχέ­σεις με­τα­ξύ των δύο κρα­τών και την πα­ρα­δο­σια­κή συ­νέ­χι­ση των κοι­νών ιστο­ρι­κών και πο­λι­τι­σμι­κών αξιών μας.

Ο ιστο­ρι­κός του μέλ­λο­ντος θα γρά­ψει, ότι η Ελ­λά­δα με κυ­βέρ­νη­ση Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας και Πρω­θυ­πουρ­γό Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη, με­γά­λω­σε και ισχυ­ρο­ποι­ή­θη­κε, επα­να­προσ­διο­ρί­ζο­ντας την εξω­τε­ρι­κή της πο­λι­τι­κή και λαμ­βά­νο­ντας θέση ισχυ­ρού κρά­τους διε­θνώς.

Η αμυ­ντι­κή συμ­φω­νία με την αδελ­φή χώρα Γαλ­λία, έρ­χε­ται να προ­στε­θεί σε μια σειρά κι­νή­σε­ων και πο­λι­τι­κών της Κυ­βέρ­νη­σης, τόσο από την ελ­λη­νι­κή δι­πλω­μα­τία και το Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών, όσο και από το Υπουρ­γείο Εθνι­κής Άμυ­νας, οι οποί­ες απο­δει­κνύ­ουν την αλ­λα­γή «πλεύ­σης» στην νο­ο­τρο­πία του ελ­λη­νι­κού κρά­τους.

Την από­κτη­ση των μα­χη­τι­κών Rafale, για την Πο­λε­μι­κή Αε­ρο­πο­ρία, ακο­λού­θη­σε σή­με­ρα η συμ­φω­νία για από­κτη­ση νέων πλοί­ων για το Πο­λε­μι­κό μας Ναυ­τι­κό. Τρεις Φρε­γά­τες Bellhara FDI HΝ (Hellenic Navy), δια­μορ­φω­μέ­νες στις ανά­γκες του Ελ­λη­νι­κού Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού, με πλήρη εξο­πλι­σμό αε­ρά­μυ­νας και αν­θυ­πο­βρυ­χια­κού πο­λέ­μου (με option για αγορά άλλης μιας φρε­γά­τας), προ­στί­θε­νται στην ελ­λη­νι­κή αμυ­ντι­κή φα­ρέ­τρα, ενώ ορι­στι­κο­ποι­ή­θη­κε και η από­κτη­ση επι­πλέ­ον 6 μα­χη­τι­κών Rafale, πέραν των ήδη συμ­φω­νη­θέ­ντων.

Πα­ράλ­λη­λα, συμ­φω­νή­θη­κε η συ­νερ­γα­σία των δύο χωρών σε άμυνα κι εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή καθώς και η άμεση στρα­τιω­τι­κή συν­δρο­μή της αδελ­φι­κής Γαλ­λί­ας στη χώρα μας, σε πε­ρί­πτω­ση επί­θε­σης από τρίτη χώρα. Τέλος, στο τρα­πέ­ζι των συ­ζη­τή­σε­ων εντά­χθη­κε και η αγορά 3 Κορ­βέ­των Gowind (με option για αγορά άλλης μιας).

Γί­νε­ται, πλέον, αντι­λη­πτή η με­τα­τό­πι­ση της ελ­λη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής αλλά και της απο­τρε­πτι­κής ισχύ­ος της χώρας μας. Με­τα­το­πι­ζό­μα­στε από τη νο­ο­τρο­πία μίας πα­θη­τι­κής Ελ­λά­δας, που με αμη­χα­νία και ακαμ­ψία, τα προη­γού­με­να χρό­νια, πα­ρα­τη­ρού­σε τα διε­θνή τε­κται­νό­με­να, χωρίς να μπο­ρεί να έχει ρόλο, σε μια Ελ­λά­δα ενερ­γή που μέσα από τις πε­ρι­φε­ρεια­κές αλλά και διε­θνείς συμ­μα­χί­ες, τις οποί­ες έχει συ­νά­ψει, απο­τε­λεί πυ­λώ­να στα­θε­ρό­τη­τας και ασφα­λεί­ας τόσο εντός των ελ­λη­νι­κών συ­νό­ρων όσο και στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου.