Από “σωτήρας”, θεατής: Η Ρόδος ακυβέρνητη

Το τί­μη­μα μιας φι­λο­δο­ξί­ας χωρίς σχέ­διο και όραμα – Πώς η δη­μο­τι­κή αρχή Κο­λιά­δη υπο­χω­ρεί κάτω από το βάρος της ίδιας της ανε­πάρ­κειάς της

Όσο περνά ο και­ρός, η ει­κό­να της δη­μο­τι­κής αρχής του Αλέ­ξαν­δρου Κο­λιά­δη απο­σα­φη­νί­ζε­ται – και είναι απο­γοη­τευ­τι­κή. Σε κάθε δη­μό­σια εμ­φά­νι­ση, σε κάθε συ­νε­δρί­α­ση, σε κάθε δή­λω­ση, ο δή­μαρ­χος Ρόδου μοιά­ζει ολο­έ­να και πιο απο­κομ­μέ­νος από την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα του νη­σιού. Τα μέ­τω­πα που ανοί­γουν το ένα μετά το άλλο, συν­θέ­το­ντας μια απάν­θρω­πη κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται με σο­βα­ρό­τη­τα και σχέ­διο, αλλά με επι­κοι­νω­νια­κές υπεκ­φυ­γές, γε­νι­κό­λο­γες το­πο­θε­τή­σεις και, κυ­ρί­ως, εμ­φα­νή αμη­χα­νία, με­ταμ­φιε­σμέ­νη σε επί­δει­ξη πυγ­μής.

Ο δή­μαρ­χος Ρόδου, σε κάθε δη­μό­σια το­πο­θέ­τη­σή του, επα­να­λαμ­βά­νει τα ίδια επι­χει­ρή­μα­τα: «δεν υπάρ­χουν μα­γι­κά ρα­βδιά», «τα προ­βλή­μα­τα είναι δια­χρο­νι­κά» και τα συ­να­φή.  Αυτά ίσως θα έπει­θαν έναν χρόνο πριν. Τώρα όμως απο­κα­λύ­πτουν αδυ­να­μία και κυ­ρί­ως, έλ­λει­ψη πο­λι­τι­κής βού­λη­σης. Μετά από 17 μήνες στη διοί­κη­ση, πα­ρα­δέ­χε­ται ότι δεν μπο­ρεί να κάνει… μα­γι­κά. Ξεχνά, βέ­βαια, πως το 2023 δή­λω­νε έτοι­μος να σώσει το νησί, μι­λού­σε για σχέ­δια, ορά­μα­τα και λύ­σεις. Τότε, βια­ζό­ταν να ανα­λά­βει. Σή­με­ρα, απλώς προ­σπα­θεί να αυ­το­σχε­διά­σει. Ακόμη και αυτό, χωρίς επι­τυ­χία.

Η διοί­κη­ση του Δήμου δεν έχει πεί­σει ούτε για τη βού­λη­σή της, ούτε για τη δυ­να­τό­τη­τά της να δια­χει­ρι­στεί τις προ­κλή­σεις. Αντι­θέ­τως, δίνει την εντύ­πω­ση πως διαρ­κώς αιφ­νι­διά­ζε­ται – λες και δεν είχε ιδέα για την κα­τά­στα­ση που πα­ρα­λάμ­βα­νε ή τις ευ­θύ­νες που συ­νο­δεύ­ουν τη δια­κυ­βέρ­νη­ση ενός τόσο σύν­θε­του και απαι­τη­τι­κού Δήμου όπως αυτός της Ρόδου. Οι «λύ­σεις» εξα­ντλού­νται σε λόγια, και τα προ­βλή­μα­τα ανα­κυ­κλώ­νο­νται πίσω από φρά­σεις-κλισέ.

Αιχμή του δό­ρα­τος το κυ­κλο­φο­ρια­κό. Οι πο­λί­τες το ζουν κα­θη­με­ρι­νά , κάθε χρόνο και πιο έντο­να, πα­γι­δευ­μέ­νοι σε ένα κέ­ντρο-κό­λα­ση, χωρίς χώ­ρους στάθ­μευ­σης και χωρίς καμία σο­βα­ρή πρό­τα­ση από τη δη­μο­τι­κή αρχή. Καμία πρω­το­βου­λία, έστω βρα­χυ­πρό­θε­σμη, που θα μπο­ρού­σε να ανα­κου­φί­σει έστω και στο ελά­χι­στο μια κα­τά­στα­ση αφό­ρη­τη και εν τέλει απάν­θρω­πη.  Μόνο δια­πι­στώ­σεις και… αό­ρα­τες με­λέ­τες.  Κι ενώ πέ­ρυ­σι… «με­τρού­σαν» τον κυ­κλο­φο­ρια­κό φόρτο για να σχε­διά­σουν πο­λι­τι­κές, φέτος… τον ξα­να­με­τρούν. Του χρό­νου, πι­θα­νό­τα­τα θα με­τρούν ακόμα!

Στο εκρη­κτι­κό κλίμα που δια­μορ­φώ­νε­ται μέρα με τη μέρα στην το­πι­κή κοι­νω­νία, η φω­το­βο­λί­δα για την απο­μά­κρυν­ση των Ρομά από τον κα­ταυ­λι­σμό στο Κο­ρα­κό­νε­ρο, δεν έπει­σε κα­νέ­ναν. Όλοι μι­λούν μια ακόμη απέλ­πι­δα προ­σπά­θεια αλ­λα­γής της ατζέ­ντας. Χωρίς συ­γκε­κρι­μέ­νο σχέ­διο, ήταν απλώς άλλη μία πρό­χει­ρη εξαγ­γε­λία για να σκε­πά­σει τον θό­ρυ­βο της απο­τυ­χί­ας του, με την ελ­πί­δα ότι στην πο­ρεία κάπου θα ξε­χα­στεί.

Σε αυτό το πε­ρι­βάλ­λον, οι δη­μο­τι­κές κοι­νό­τη­τες έχουν αφε­θεί στο έλεός τους. Οι πρό­ε­δροι –εκλεγ­μέ­νοι εκ­πρό­σω­ποι των το­πι­κών κοι­νω­νιών– αντι­με­τω­πί­ζο­νται με απα­ξί­ω­ση, ει­ρω­νεία και αυ­ταρ­χι­σμό. Η δη­μο­τι­κή αρχή, αντί να στη­ρί­ξει τον ρόλο τους, τον απο­δυ­να­μώ­νει θε­σμι­κά και πο­λι­τι­κά.  Αντί για συ­νερ­γα­σία, αντι­με­τω­πί­ζο­νται με ει­ρω­νεία, πε­ρι­φρό­νη­ση και αλα­ζο­νεία. «Με τα προ­ε­δρά­κια θα ασχο­λού­μα­στε τώρα;» είναι η χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή φράση που απο­δί­δε­ται σε αντι­δη­μάρ­χους.  Πρό­κει­ται για μια επι­κίν­δυ­νη πο­λι­τι­κή αντί­λη­ψη που δεν έχει θέση στην το­πι­κή δη­μο­κρα­τία. Η πο­λι­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά πολ­λών στε­λε­χών της δη­μο­τι­κής αρχής, όπως οι ίδιοι οι πρό­ε­δροι των δη­μο­τι­κών κοι­νο­τή­των υπο­στη­ρί­ζουν,  θυ­μί­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο αυλή το­πι­κών αξιω­μα­τού­χων παρά μια σύγ­χρο­νη, ευ­ρω­παϊ­κή αυ­το­διοί­κη­ση. Και όταν η εξου­σία απο­συν­δέ­ε­ται από την υπη­ρε­σία προς τον πο­λί­τη, χά­νε­ται το νόημα της δη­μο­κρα­τι­κής αντι­προ­σώ­πευ­σης. Ακόμη και η πε­ρί­φη­μη «λο­γο­δο­σία»  έχει εξε­λι­χθεί σε ένα μα­ρα­θώ­νιο αυ­το­α­να­φο­ρι­κής φλυα­ρί­ας, χωρίς στοι­χεία, χωρίς απο­λο­γι­σμό, χωρίς προ­ο­πτι­κή.

Η τε­λι­κή δια­πί­στω­ση είναι απλή όσο και δυ­σά­ρε­στη: η δη­μο­τι­κή αρχή Κο­λιά­δη απο­δει­κνύ­ε­ται στην πράξη ανί­κα­νη να κυ­βερ­νή­σει τον Δήμο. Δεν έχει σχέ­διο, δεν έχει ιε­ραρ­χή­σεις, δεν έχει συ­γκρο­τη­μέ­νη διοι­κη­τι­κή λει­τουρ­γία. Χρειά­ζε­ται όντως με­γά­λη προ­σπά­θεια, με­γά­λο τα­λέ­ντο  για να πεί­σεις τους πά­ντες για την απο­τυ­χία σου μόλις σε 17 μήνες! Αυτό σί­γου­ρα δεν έχει προη­γού­με­νο! Του­λά­χι­στον θα μπο­ρεί να υπε­ρη­φα­νεύ­ε­ται γι αυτό το ρεκόρ!

Κα­τό­πιν αυτών, οι πο­λί­τες πα­ρα­κο­λου­θούν με αυ­ξα­νό­με­νη δυ­σπι­στία έναν δή­μαρ­χο που φαί­νε­ται να διεκ­δί­κη­σε τον δη­μαρ­χια­κό θώκο,  όχι επει­δή είχε όραμα για τη Ρόδο, αλλά γιατί απλώς το ήθελε προ­σω­πι­κά. Η υπο­ψη­φιό­τη­τά του ήταν απόρ­ροια προ­σω­πι­κής φι­λο­δο­ξί­ας – και όχι απο­τέ­λε­σμα ενός ώρι­μου, επε­ξερ­γα­σμέ­νου σχε­δί­ου για την επί­λυ­ση των προ­βλη­μά­των του νη­σιού. Αυτή η δια­πί­στω­ση γί­νε­ται πια κοι­νός τόπος σε όλες τις γω­νιές της Ρόδου. Μια δια­πί­στω­ση που φέρ­νει απο­γο­ή­τευ­ση και η απο­γο­ή­τευ­ση φέρ­νει οργή.

Η Ρόδος όμως δεν αντέ­χει άλλη στα­σι­μό­τη­τα. Δεν χρειά­ζε­ται δια­χει­ρι­στές εντυ­πώ­σε­ων. Δεν έχει ανά­γκη από δη­μάρ­χους που κα­τα­φεύ­γουν σε γε­νι­κό­τη­τες, σε επίρ­ρι­ψη ευ­θυ­νών και σε προ­σχη­μα­τι­κές εξαγ­γε­λί­ες. Όχι άλλες υπο­σχέ­σεις. Όχι άλλες θε­α­τρι­κές πα­ρα­στά­σεις στα έδρα­να. Όχι άλλα «θα». Χρειά­ζε­ται αν­θρώ­πους με σχέ­διο, ικα­νό­τη­τα συ­νερ­γα­σί­ας και επί­γνω­ση της θε­σμι­κής τους ευ­θύ­νης.  Δυ­στυ­χώς, μέχρι σή­με­ρα βλέ­που­με το ακρι­βώς αντί­θε­το. Μια δη­μο­τι­κή αρχή που χτί­ζει το αφή­γη­μά της πάνω στην επι­κοι­νω­νία, αλλά χάνει διαρ­κώς την επαφή με την κοι­νω­νία. Που επι­μέ­νει σε μια διοί­κη­ση από κα­θέ­δρας. Που δίνει ση­μα­σία στο θε­α­θή­ναι και όχι στην ουσία.

Και η ουσία είναι μία:

Η Ρόδος βρί­σκε­ται σε μια κρί­σι­μη καμπή και δεν αντέ­χει άλλο χά­σι­μο χρό­νου. Η αμη­χα­νία, η αλα­ζο­νεία και η αδια­φο­ρία δεν είναι πλέον πο­λι­τι­κές επι­λο­γές – είναι βα­ρί­δια που κα­θη­λώ­νουν τον τόπο. Αυτό που βιώ­νου­με δεν είναι απλώς πο­λι­τι­κή απο­τυ­χία. Είναι έλ­λειμ­μα διοί­κη­σης.