Σχέδιο 4 σημείων για το ελληνικό χρέος προωθεί ο Ντάισελμπλουμ

Ένα δε­κα­ή­με­ρο-“φωτιά” αρ­χί­ζει τη Δευ­τέ­ρα μέχρι και τη συ­νά­ντη­ση του EWG. Σε αυτήν θα πρέ­πει να έχουν κα­τα­τε­θεί τα στοι­χεία όσον αφορά τις προ­βλέ­ψεις για την πο­ρεία του ΑΕΠ της Ελ­λά­δας τα επό­με­να χρό­νια, που θα πρέ­πει να είναι “συμ­βα­τά” με­τα­ξύ ESM και ΔΝΤ και να επι­τρέ­πουν την προ­ώ­θη­ση των “ιδεών” του τε­λευ­ταί­ου Eurogroup για μια κα­ταρ­χήν συμ­φω­νία με το Τα­μείο για το χρέος.

Το “σχέ­διο” γι’ αυτήν τη συμ­φω­νία –την οποία, μετά την αρ­χι­κή απόρ­ρι­ψη, έχει αρ­χί­σει να επα­νε­ξε­τά­ζει και η Αθήνα– έχει ανα­λά­βει να το προ­ω­θή­σει ο κ. Ντάι­σελ­μπλουμ σε συ­νερ­γα­σία με το Βε­ρο­λί­νο, τον ESM, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ.

Το βα­σι­κό “νέο” στοι­χείο είναι η δια­τύ­πω­ση μιας “φόρ­μου­λας” που θα επι­τρέ­πει να επι­τευ­χθούν τέσ­σε­ρις στό­χοι:

– Ο κ. Σόι­μπλε να μπο­ρεί να ισχυ­ρι­στεί στο γερ­μα­νι­κό Κοι­νο­βού­λιο ότι η αξιο­λό­γη­ση έκλει­σε και τα 7,4 δισ. μπο­ρούν να εκτα­μιευ­θούν, αφού το ΔΝΤ, στο πλαί­σιο της συμ­φω­νί­ας του Μαΐου του 2016, “ανα­γνω­ρί­ζει” τη βε­βαιό­τη­τα των απο­φά­σε­ων της Ευ­ρω­ζώ­νης για το νέο πα­κέ­το (με­σο­πρό­θε­σμο) πα­ρέμ­βα­σης στο ελ­λη­νι­κό χρέος, μετά το τέλος του προ­γράμ­μα­τος τον Αύ­γου­στο του 2018. Η “ανα­γνώ­ρι­ση” αυτή θα έχει τη μορφή δέ­σμευ­σης για χρη­μα­το­δο­τι­κή συμ­με­το­χή στο ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα όταν τα μέτρα και οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις είναι στη θέση τους…

– Το ΔΝΤ, δια­τη­ρώ­ντας τις επι­φυ­λά­ξεις του για τις ευ­ρω­παϊ­κές εκτι­μή­σεις που αφο­ρούν τις προ­βλέ­ψεις για το ΑΕΠ και το ύψος των πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των (ζητά χα­μη­λό­τε­ρες προ­βλέ­ψεις κατά 0,8%-1,0% του ΑΕΠ), να δη­λώ­σει συμ­με­το­χή στο ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα με χρη­μα­το­δο­τι­κό σκέ­λος, που θα αρ­χί­σει να λει­τουρ­γεί μόλις κα­λυ­φθούν επαρ­κώς οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις που θα το συ­νο­δεύ­ουν. Το ΔΝΤ, όμως –και αυτό είναι ιδιαί­τε­ρα κρί­σι­μο–, απο­δέ­χε­ται ότι το πα­κέ­το των μέ­τρων (2019-2020) που έχει ήδη ψη­φι­στεί είναι ισχυ­ρό και ανα­γνω­ρί­ζε­ται η ση­μα­σία και η αξιο­πι­στία του από το ΔΝΤ. Η συμ­με­το­χή του Τα­μεί­ου θα μπο­ρεί να προσ­διο­ρι­στεί ως προς το ποσό και τη διάρ­κεια από τώρα, αλλά οι εκτα­μιεύ­σεις, όπως και στο προη­γού­με­νο πρό­γραμ­μά του, θα ακο­λου­θούν τις επα­λη­θεύ­σεις πα­ραγ­μα­το­ποί­η­σης των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων του προ­γράμ­μα­τος.

– Το Eurogroup, με την εξα­σφά­λι­ση αυτών των με­τα­βα­τι­κών όρων, θα δώσει εντο­λή για την εκτα­μί­ευ­ση των 7,4 δισ. ευρώ και ταυ­τό­χρο­να θα δια­τυ­πώ­σει μια από­φα­ση η οποία –σε συ­νάρ­τη­ση με την “από­φα­ση” του ΔΝΤ– θα δίνει στην ΕΚΤ τις δια­σφα­λί­σεις για να δρο­μο­λο­γή­σει δια­δι­κα­σί­ες οι οποί­ες θα μπο­ρούν να κα­τα­λή­ξουν στην έντα­ξη (όχι απα­ραί­τη­τα άμεσα) των ελ­λη­νι­κών ομο­λό­γων στο πρό­γραμ­μα πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης (QE).

– Στο πλαί­σιο αυτών των δια­δι­κα­σιών, η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση να απο­σύ­ρει τις επι­φυ­λά­ξεις της για τη “φόρ­μου­λα” αυτή, παρά το γε­γο­νός ότι δεν θα έχει δια­σφα­λι­στεί η άμεση πα­ρέμ­βα­ση στο χρέος και η έγκρι­ση της “βιω­σι­μό­τη­τας” του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους από το ΔΝΤ.

Αντί αυτού, θα πρέ­πει να έχει δρο­μο­λο­γη­θεί μέσω του Eurogroup η δια­δι­κα­σία για το QE από την ΕΚΤ, ενώ θα εκ­κρε­μεί για τη συμ­με­το­χή του ΔΝΤ η προ­ο­πτι­κή ενός νέου προ­γράμ­μα­τος προ­λη­πτι­κής χρη­μα­το­δό­τη­σης (PCCL) ή άλλων χρη­μα­το­δο­τι­κών ερ­γα­λεί­ων του Τα­μεί­ου.

Η συ­νερ­γα­σία Σόι­μπλε – Λα­γκάρντ

Εν­δει­κτι­κό της συ­νερ­γα­σί­ας Βε­ρο­λί­νου-ΔΝΤ για τη δια­μόρ­φω­ση μιας δια­δρο­μής που θα επι­τρέ­πει στον κ. Σόι­μπλε να πα­ρα­μεί­νει στα όρια της συμ­φω­νί­ας του Μαΐου του 2016 και ταυ­τό­χρο­να να έχει το ΔΝΤ στο ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα είναι το γε­γο­νός ότι στο τε­λευ­ταίο Eurogroup, για να διευ­κο­λυν­θεί η “δια­δι­κα­σία”, η κυρία Λα­γκάρντ είχε ταυ­τό­χρο­να σε άτυπη συ­νε­δρί­α­ση το Εκτε­λε­στι­κό Συμ­βού­λιο του Τα­μεί­ου στην Ουά­σινγ­κτον…

Το “σχέ­διο” Ντάι­σελ­μπλουμ, το οποίο στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν είναι άλλο από το πώς το Βε­ρο­λί­νο είχε προ­δια­γρά­ψει και προσ­διο­ρί­σει εξαρ­χής τα όρια της συμ­φω­νί­ας του Μαΐου του 2016, στη­ρί­ζε­ται, όσον αφορά το ΔΝΤ, στο γε­γο­νός ότι μια δέ­σμευ­ση συμ­με­το­χής του στο ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις δεν απο­τε­λεί άμεση χρη­μα­το­δο­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση, ούτε πα­ρά­γει “πι­στο­ποι­η­τι­κό” βιω­σι­μό­τη­τας του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους.

Ανά­λο­γες συμ­φω­νί­ες και πρα­κτι­κές έχουν χρη­σι­μο­ποι­η­θεί και στο πα­ρελ­θόν, τόσο με την Ελ­λά­δα όσο και με άλλες χρη­μα­το­δο­τι­κές-δα­νεια­κές συμ­βά­σεις του Τα­μεί­ου.

Τον Νο­έμ­βριο του 2012 το ΔΝΤ είχε απο­δε­χθεί να συμ­με­τά­σχει στο ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις, τόσο ως προς τα μέτρα που ζη­τού­σε από το ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο όσο και ως προς τις υπο­χρε­ώ­σεις της Ευ­ρω­ζώ­νης για το χρέος. Η μη τή­ρη­ση αυτών των υπο­χρε­ώ­σε­ων οδή­γη­σε και στην κα­θυ­στέ­ρη­ση ή και παύση των εκτα­μιεύ­σε­ων μετά το κα­λο­καί­ρι του 2014…

Η θέση της Αθή­νας και η ΕΚΤ

Η κα­ταρ­χήν απόρ­ρι­ψη της πρό­τα­σης για σχε­τι­κή απο­σύν­δε­ση της εκτα­μί­ευ­σης των 7,4 δισ. ευρώ από τη διευ­θέ­τη­ση της υπό­θε­σης του χρέ­ους από την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση (με την υπο­στή­ρι­ξη Γαλ­λί­ας, Πορ­το­γα­λί­ας και Ιτα­λί­ας) τά­ρα­ξε τα νερά στο τε­λευ­ταίο Eurogroup. Αλλά αυτό ήταν το φυ­σιο­λο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα της εμπλο­κής που προ­κά­λε­σε η πρό­τα­ση για τη νέα ανα­βο­λή συμ­με­το­χής του ΔΝΤ στην υπό­θε­ση χρέ­ους.

Το “νέο” μετά την εξέ­λι­ξη αυτή είναι ότι ο πρό­ε­δρος του Eurogroup, σε μια δια­δο­χή “σκα­κι­στι­κών” κι­νή­σε­ων, άνοι­ξε, απέ­να­ντι στη δι­καιο­λο­γη­μέ­νη αντί­δρα­ση Τσα­κα­λώ­του, τη δυ­να­τό­τη­τα να κι­νη­θεί στο θέμα του χρέ­ους η ΕΚΤ, πα­ρα­κάμ­πτο­ντας την πρω­θύ­στε­ρη εμπλο­κή του ΔΝΤ.

Πλη­ρο­φο­ρί­ες από το πε­ρι­βάλ­λον του Μα­ξί­μου ανα­φέ­ρο­νται στο εν­δε­χό­με­νο να συ­ζη­τη­θεί ένα τέ­τοιο εν­δε­χό­με­νο, αλλά μόνο με την προ­ο­πτι­κή της εξα­σφά­λι­σης της έντα­ξης των ελ­λη­νι­κών ομο­λό­γων στο QE από την ΕΚΤ.

Εν­δια­φέ­ρον είναι ότι πα­ρά­γο­ντας της ΕΚΤ, σχο­λιά­ζο­ντας το εν­δε­χό­με­νο αυτό, δή­λω­σε ότι “η από­φα­ση της ΕΚΤ θα λη­φθεί ανε­ξάρ­τη­τα από το ΔΝΤ”, αλλά διευ­κρί­νι­σε ότι η στάση του ΔΝΤ σαφώς θα λη­φθεί υπόψη από την ΕΚΤ.

Κυ­ρί­ως, όμως, είναι οι απο­φά­σεις του Eurogroup αυτές που θα κρί­νουν τη στάση της ΕΚΤ…

Πηγή: Κε­φά­λαιο