Δεκτή η αγωγή εταιρείας αυτοκινήτων κατά πρώην υπαλλήλου της και του πεθερού του

Με την υπ’ αρίθμ. 65/2019 απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθη­καν οι εφέσεις που άσκησαν δύο κάτοι­κοι Ρόδου για την ακύρωση της υπ’ αρίθμ. 196/2017 από­φα­σης του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Με την τελευ­ταία απόφαση έγινε δεκτή η αγωγή που άσκησε γνωστή Α.Ε.Β.Ε. πώλησης αυτο­κι­νή­των κατά πρώην υπαλ­λή­λου της κι ακόμη ενός κατοί­κου της Ιαλυσού, πεθερού του, ζητώ­ντας την διάρ­ρηξη συμ­βο­λαίων αγο­ρα­πω­λη­σίας ακι­νή­των προς απο­κα­τά­σταση της ζημίας που υπέστη από υπε­ξαι­ρέ­σεις.

Η εται­ρεία δρα­στη­ριο­ποιεί­ται από το έτος 1980 στην πώληση αυτο­κι­νή­των και έως το έτος 2008 είχε την απο­κλει­στική αντι­προ­σώ­πευση της FIAT.

Ο πρώτος ενα­γό­με­νος προ­σε­λή­φθη από την εται­ρεία την 1η Αυγού­στου 1990 προ­κει­μέ­νου να εργα­στεί ως βοηθός λογιστή. Δεδο­μέ­νου ότι η εται­ρεία από το έτος 1993 ξεκί­νησε να χρη­σι­μο­ποιεί προ­γράμ­ματα μηχα­νο­γρά­φη­σης στο πλαίσιο του εκσυγ­χρο­νι­σμού της λει­τουρ­γίας της, με απο­κλει­στικά δικά της έξοδα εκπαι­δεύ­τηκε στην Αθήνα στα προ­γράμ­ματα αυτά (μηχα­νο­γρά­φη­σης).

Η επι­χεί­ρηση περιέ­βαλε τον αντί­δικο με ιδιαί­τερη εμπι­στο­σύνη και ανέθεσε σε αυτόν τον απόλυτο έλεγχο του λογι­στη­ρίου, το οποίο πλέον, λει­τουρ­γούσε βάσει ηλε­κτρο­νι­κών υπο­λο­γι­στών, δοθέ­ντος ότι ήταν ο μόνος ο οποίος είχε τις απαι­τού­με­νες εξει­δι­κευ­μέ­νες γνώσεις για το χει­ρι­σμό τους.

Πέραν αυτού, ο αντί­δι­κος είχε τη δυνα­τό­τητα να εκδίδει απο­δεί­ξεις εισπρά­ξεων και παρα­λα­βής αξιο­γρά­φων από τους πελάτες της επι­χεί­ρη­σης, καθώς και να εισπράτ­τει μετρητά και επι­τα­γές για λογα­ρια­σμό της.

Κατά την ολο­κλή­ρωση των εργα­σιών μετα­φο­ράς της επι­χεί­ρη­σης στην νέα της έδρα και με δεδο­μένο ότι παρόλο που η εται­ρεία είχε κάνει αύξηση μετο­χι­κού κεφα­λαίου και είχε προβεί σε δανει­σμό από τις συνερ­γα­ζό­με­νες με αυτήν τρά­πε­ζες, παρου­σί­αζε έλλειψη ταμεια­κής ρευ­στό­τη­τας, ζητή­θηκε από οικο­νο­μικό συνερ­γάτη της να διε­νερ­γή­σει έλεγχο στο λογι­στή­ριο (χρήση 1994), κατά τη διε­νέρ­γεια του οποίου δια­πι­στώ­θηκε μεγάλη από­κλιση των συντε­λε­στών των κερδών της εται­ρείας σε σχέση με τους συνή­θεις, ιδιαί­τερα στον κλάδο εμπο­ρίας αυτο­κι­νή­των, ο οποίος το συγκε­κρι­μένο διά­στημα τελούσε υπό τον πλήρη έλεγχο του αντι­δί­κου.

Ο αντί­δι­κος φέρεται να ομο­λό­γησε αρχικώς ότι υπε­ξαί­ρεσε από την επι­χεί­ρηση το ποσό των 25.000.000 δραχμών, καλύ­πτο­ντας την υπε­ξαί­ρεση με παρέμ­βαση στον υπο­λο­γι­στή του λογι­στη­ρίου της επι­χεί­ρη­σης και αλλοιώ­νο­ντας τις εκεί υφι­στά­με­νες εγγρα­φές.

Η εται­ρεία ανέθεσε στη συνέ­χεια τη διε­νέρ­γεια καθο­λι­κού ελέγχου σε ορκωτό λογιστή από τον οποίο προ­έ­κυψε έλλειμμα 97.640.543 δραχμών (286.546 ευρώ), καθώς και η μέθοδος συγκά­λυ­ψης της ιδιο­ποί­η­σης, με τις αλλοιώ­σεις των στοι­χείων των ηλε­κτρο­νι­κών υπο­λο­γι­στών.

Αμέσως μετά την απο­κά­λυψη των υπε­ξαι­ρέ­σεων, όπως υπο­στη­ρί­ζει η εται­ρεία, δρώντας κατα­δο­λιευ­τι­κώς για τα συμ­φέ­ρο­ντά της, έσπευσε να μετα­βι­βά­σει στις 22.2.1995 ακίνητα στο δεύτερο ενα­γό­μενο, κατά πλήρη κυριό­τητα, νομή και κατοχή.

Η εται­ρεία ζήτησε με την αγωγή της να διαρ­ρη­χθεί συμ­βό­λαιο δυνάμει του οποίου ο πρώην υπάλ­λη­λός της μετα­βί­βασε κατά πλήρη κυριό­τητα, νομή και κατοχή στον δεύτερο των ενα­γο­μέ­νων γραφεία ιδιο­κτη­σίας του αξίας κατά τα ανα­φε­ρό­μενα στον τίτλο 11.500.000 δραχμών, στη συνοι­κία Νεο­χω­ρίου και επί της οδού Εθνάρ­χου Μακα­ρίου.

Το δικα­στή­ριο έκανε δεκτό το αίτημα και στους δύο βαθμούς.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Γιάννης Χαρίτος.