«Παρέμεινα ο ίδιος, απαίσιος άνθρωπος»-Η άγνωστη ζωή του «χερ Σόιμπλε»

Ο ισχυ­ρός άν­δρας της γερ­μα­νι­κής Ευ­ρώ­πης, ο υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών της Κα­γκε­λα­ρί­ου, Άν­γκε­λα Μέρ­κελ, ο πο­λι­τι­κός που τα τε­λευ­ταία χρό­νια στά­ζει κα­θη­με­ρι­νά χολή για την Ελ­λά­δα, «ο αιώ­νια νού­με­ρο δύο», όπως τον είχε χα­ρα­κτη­ρί­σει το Spiegel όταν έκλει­νε τα 70, ο κύ­ριος Βόλφ­γκανγκ Σόι­μπλε.

Αρ­χί­ζο­ντας από το τέλος, ο Σόι­μπλε είναι ο πο­λι­τι­κός με τις δύο ζωές.

Στη ζωή μέχρι το 1990, όταν σε ηλι­κία 48 χρο­νών, δέ­χε­ται κατά τη διάρ­κεια προ­ε­κλο­γι­κής ομι­λί­ας του, δο­λο­φο­νι­κή επί­θε­ση που του προ­κα­λεί πα­ρά­λυ­ση από τη μέση και κάτω και στη ζωή μετά.

Ο Σόι­μπλε είναι 73 χρο­νών και δεν υπάρ­χει τί­πο­τα στον κόσμο που να του δίνει με­γα­λύ­τε­ρη ευ­χα­ρί­στη­ση από την άσκη­ση της εξου­σί­ας.

Η πα­ραί­τη­ση και ο φύ­λα­κας – άγ­γε­λος

Πα­ρό­τι τον Σε­πτέμ­βριο του 2010, λέει στη Μέρ­κελ ότι θέλει να πα­ραι­τη­θεί για λό­γους υγεί­ας -οι επι­πλο­κές μετά από δύο δε­κα­ε­τί­ες στο ανα­πη­ρι­κό κα­ρο­τσά­κι τον υπο­χρέ­ω­ναν σε τα­κτι­κές επι­σκέ­ψεις στο νο­σο­κο­μείο και οι συ­στά­σεις των για­τρών ήταν να μειώ­σει τους έντο­νους ρυθ­μούς- η Μέρ­κελ του προ­τεί­νει απλά, να πάρει ένα μήνα άδεια.

Στην ουσία, τον πιέ­ζει να πα­ρα­μεί­νει στο πλευ­ρό της. Λί­γους μήνες πριν, είχε νο­ση­λευ­θεί σε νο­σο­κο­μείο των Βρυ­ξελ­λών όπου είχε με­τα­βεί για συ­νε­δρί­α­ση του Eurogroup εξαι­τί­ας επι­πλο­κών πα­λαιό­τε­ρης επέμ­βα­σης.

Όμως, αυτά απο­τε­λούν πα­ρελ­θόν. Ο Σόι­μπλε συ­νε­χί­ζει να ερ­γά­ζε­ται 70 ώρες την εβδο­μά­δα, τα­ξι­δεύ­ει συχνά, ενώ ο φύ­λα­κας – άγ­γε­λος της ζωής του, η επί 46 χρό­νια σύ­ζυ­γος του, Ίν­γκε­μποργκ, με την οποία έχει απο­κτή­σει τέσ­σε­ρα παι­διά (τρεις κόρες και έναν γιο), φρο­ντί­ζει ποιος θα είναι τόσο όσο πρέ­πει κοντά ή μα­κριά από τον αγα­πη­μέ­νο της, Βόλφ­γκανγκ.

Στην οι­κο­νο­μο­λό­γο Ίν­γκε­μποργκ, με την οποία γνω­ρί­στη­καν στο πα­νε­πι­στή­μιο, οφεί­λε­ται άλ­λω­στε, η απο­κα­τά­στα­ση των σχέ­σε­ων του με την Μέρ­κελ.

«Ο αιώ­νια νού­με­ρο δύο» και τα «μαύρα λεφτά»

Όλη του η ζωή πε­ρι­στρέ­φε­ται γύρω από τα οι­κο­νο­μι­κά. Γεν­νή­θη­κε στις 18 Σε­πτεμ­βρί­ου 1942 στο Φράι­μπουργκ. Γιος φο­ρο­τε­χνι­κού, ο με­σαί­ος από τρία παι­διά, Βόλφ­γκανγκ, σπού­δα­σε νο­μι­κά και οι­κο­νο­μι­κά, ερ­γά­στη­κε ως δι­κη­γό­ρος, αλλά και ως εφο­ρια­κός στη φο­ρο­λο­γι­κή διοί­κη­ση του κρα­τι­δί­ου της Βάδης – Βυρ­τεμ­βέρ­γης.

Η κα­ριέ­ρα του στην πο­λι­τι­κή ξε­κί­νη­σε το 1961, με την έντα­ξή του σε ηλι­κία 19 ετών, στην Junge Union, τη νε­ο­λαία της Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τι­κής Ένω­σης. Εκλέ­γε­ται πρώτη φορά βου­λευ­τής σε ηλι­κία 30 ετών.

Μέ­ντο­ρας του είναι ο Χέλ­μουτ Κολ. Γί­νε­ται το δεξί χέρι του «κα­γκε­λά­ριου της ένω­σης» και από τους βα­σι­κούς δια­πραγ­μα­τευ­τές της συμ­φω­νί­ας που ένωσε ει­ρη­νι­κά Δυ­τι­κή και Ανα­το­λι­κή Γερ­μα­νία και διά­δο­χος του Κολ.

Όμως ο Κολ χάνει την εξου­σία το 1998, αφού ο δρό­μος προς την Κα­γκε­λα­ρία σκο­ντά­φτει σε ένα σκάν­δα­λο με χο­ρη­γί­ες στο CDU. Ο Σόι­μπλε βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο για μια επι­τα­γή 100.000 γερ­μα­νι­κών μάρ­κων.

Το «γέ­ρι­κο άλογο του πο­λέ­μου»

Η Άν­γκε­λα Μέρ­κελ –που βρί­σκε­ται ήδη στη ζωή του- είχε ερ­γα­στεί συ­στη­μα­τι­κά για την απο­μά­κρυν­ση του Κολ.

Ένα άρθρο της στη Frankfurter Allgemeine Zeitung, στο οποίο πα­ρο­τρύ­νει το κόμμα της να απαλ­λα­γεί από το «γέ­ρι­κο άλογο του πο­λέ­μου», τον Κολ, «χτυ­πά­ει σαν τσου­νά­μι» την πο­λι­τι­κή ζωή της Γερ­μα­νί­ας, όπως έγρα­φε το Reuters.

Ο Κολ αδυ­να­τεί να πι­στέ­ψει ότι, η νεαρή προ­στα­τευο­μέ­νη του, έδωσε το άρθρο στη δη­μο­σιό­τη­τα χωρίς την έγκρι­ση του «αφε­ντι­κού» της, Σόι­μπλε.

Τον Φε­βρουά­ριο του 2000 ο Σόι­μπλε πα­ραι­τεί­ται από την προ­ε­δρία και η Μέρ­κελ ανα­λαμ­βά­νει το «τι­μό­νι».

Τέσ­σε­ρα χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, ο Σόι­μπλε απο­τυγ­χά­νει και σε έναν άλλο με­γά­λο στόχο του, να γίνει ομο­σπον­δια­κός πρό­ε­δρος. Το κόμμα των Φι­λε­λευ­θέ­ρων αρ­νεί­ται την υπο­ψη­φιό­τη­τά του.

Η σχέση με τον Κολ απο­τε­λεί πα­ρελ­θόν, για την ακρί­βεια, η σχέση δεν απο­κα­τα­στά­θη­κε ποτέ.

Όσο για τη Μέρ­κελ, ο Σόι­μπλε έτρε­φε «βαθιά μνη­σι­κα­κία» το 2004 για την Άν­γκε­λα Μέρ­κελ, σύμ­φω­να με τον δη­μο­σιο­γρά­φο του Stern και βιο­γρά­φο του, Χανς Πέτερ Στις.

Η ίδια, πά­ντως, εκ­πλήσ­σο­ντας τους πά­ντες, του δίνει το 2005 το χαρ­το­φυ­λά­κιο του υπουρ­γεί­ου Εσω­τε­ρι­κών.

Η γνω­ρι­μία με την Άν­γκε­λα Μέρ­κελ

Στο βι­βλίο με τίτλο «My Way» (κυ­κλο­φό­ρη­σε το 2004 με συ­νε­ντεύ­ξεις της Μέρ­κελ), η Κα­γκε­λά­ριος δια­βε­βαιώ­νει ότι, ο Σόι­μπλε δεν γνώ­ρι­ζε για εκεί­νο το άρθρο…

Πριν με­ρι­κά χρό­νια, ο Σόι­μπλε έλεγε ότι συ­νερ­γά­ζο­νται καλά, ξε­κα­θα­ρί­ζο­ντας ωστό­σο, ότι οι δυό τους δεν είναι φίλοι.

Η πε­ρί­ερ­γη, πο­λύ­πλο­κη σχέση γυ­ρί­ζει αρ­κε­τά πίσω στον χρόνο.

Γνω­ρί­στη­καν λί­γους μήνες μετά την πτώση του Τεί­χους, το 1989. Εκεί­νος, ως διά­δο­χος του Χέλ­μουτ Κολ και τότε, ένας από τους πλέον φε­ρέλ­πι­δες πο­λι­τι­κούς της γε­νιάς του, εκεί­νη, μία ντρο­πα­λή 35άρα από την «άλλη πλευ­ρά» του Τεί­χους, εκ­πρό­σω­πος Τύπου του Λοτάρ ντε Με­ζιέρ, του μο­να­δι­κού δη­μο­κρα­τι­κού εκλεγ­μέ­νου πρω­θυ­πουρ­γού της Ανα­το­λι­κής Γερ­μα­νί­ας και πρω­τερ­γά­τη της ένω­σης των δύο Γερ­μα­νιών.

Είναι η αρχή της τε­λευ­ταί­ας δε­κα­ε­τί­ας του 20ού αιώνα, η Γερ­μα­νία δεί­χνει να έχει τε­λειώ­σει με το σκο­τει­νό πα­ρελ­θόν, τους δύο Πα­γκο­σμί­ους Πο­λέ­μους, τους ναζί, την ένωση των δύο Γερ­μα­νιών, τον Ψυχρό Πό­λε­μο.

Είναι η αυγή μίας νέας επο­χής – για όλους.

Η από­πει­ρα δο­λο­φο­νί­ας

Τον Οκτώ­βριο του 1990, ο Σόι­μπλε μι­λού­σε στο Όπε­να­ου, στον Μέ­λα­να Δρυμό, κοντά στα σύ­νο­ρα με τη Γαλ­λία. Με­τα­ξύ του ακρο­α­τη­ρί­ου ήταν και ο ψυ­χι­κά δια­τα­ραγ­μέ­νος Ντί­τερ Κά­ουφ­μαν.

Με το τέλος της προ­ε­κλο­γι­κής ομι­λί­ας, ο Κά­ουφ­μαν βγά­ζει ένα 38άρι πε­ρί­στρο­φο και πυ­ρο­βο­λεί τρεις φορές προς το μέρος του Σόι­μπλε. Δύο από τις σφαί­ρες τον πε­τυ­χαί­νουν, η μία στη δεξιά πα­ρειά, η άλλη στη σπον­δυ­λι­κή στήλη. Η τρίτη σφαί­ρα τραυ­μά­τι­σε έναν από τους σω­μα­το­φύ­λα­κές του. Ο δη­μο­σιο­γρά­φος και φίλος του Χανς Πέτερ Σιτς, που ήταν παρών, θυ­μά­ται: «Αρ­χι­κά νό­μι­ζα ότι έσκα­σαν δύο μπα­λό­νια, που ήταν άφθο­να στην αί­θου­σα, μέ­χρις ότου είδα τον Σόι­μπλε να σω­ριά­ζε­ται δίπλα μου και να ψελ­λί­ζει ‘δεν αι­σθά­νο­μαι τα πόδια μου’».

Οι για­τροί έδω­σαν μάχη. Το δεύ­τε­ρο 24ωρο ο Σόι­μπλε ζή­τη­σε από τη γυ­ναί­κα του να του δια­βά­σει τις εφη­με­ρί­δες. Κι ενώ μετά βίας μπο­ρού­σε να μι­λή­σει, άρ­χι­σε να υπα­γο­ρεύ­ει κεί­με­να στους συ­νερ­γά­τες του για ένα βι­βλίο που συ­νέ­γρα­φε τότε για τη γερ­μα­νι­κή ενο­ποί­η­ση.

Προ­σω­πι­κά

Η μο­να­δι­κή φορά που η Ίν­γκε­μποργκ επέ­μει­νε και ζή­τη­σε από τον άνδρα της να εγκα­τα­λεί­ψει την πο­λι­τι­κή, ήταν εκεί­νη τη χρο­νιά.

Ο Βόλφ­γκανγκ Σόι­μπλε έζησε, αλλά ήταν πια πα­ρα­πλη­γι­κός. Δεν μπο­ρού­σε πλέον να παί­ζει τένις και πο­δό­σφαι­ρο, ούτε να κάνει σκι, τρία σπορ που αγα­πού­σε.

Είναι μο­να­χι­κός άν­θρω­πος, λένε άν­θρω­ποι του στε­νού κύ­κλου του. Έχει λί­γους φί­λους. Όμως, κυ­ρί­ως μετά την από­πει­ρα δο­λο­φο­νί­ας και την πα­ρά­λυ­ση, η σχέση του με την οι­κο­γέ­νεια εν­δυ­να­μώ­θη­κε.

Τη­λε­φω­νεί στις κόρες του πολ­λές φορές την εβδο­μά­δα, λένε οι συ­νερ­γά­τες του και συ­ζη­τά μαζί τους πολλά. Κι αυτό τον κάνει, εκεί­νη τη στιγ­μή, ηπιό­τε­ρο…

Tips

· Υπο­στή­ρι­ξε τον πό­λε­μο κατά του Ιράκ το 2003.

· Υπο­στη­ρί­ζει στα­θε­ρά τον ρόλο του στρα­το­πέ­δου Γκουα­ντά­να­μο.

· Σε συ­νέ­ντευ­ξη του στο Spiegel, το 2007, υπό την ιδιό­τη­τα τότε του υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών, είχε μι­λή­σει για προ­λη­πτι­κή σύλ­λη­ψη υπό­πτων για θέ­μα­τα τρο­μο­κρα­τί­ας, χρη­σι­μο­ποί­η­ση του γερ­μα­νι­κού στρα­τού για επι­χει­ρή­σεις τή­ρη­σης της τάξης στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας, συ­στη­μα­τι­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση του internet, υπο­κλο­πές e-mail από κυ­βερ­νη­τι­κές υπη­ρε­σί­ες, και δο­λο­φο­νί­ες (targeted killings) τρο­μο­κρα­τών από τις αρχές ασφα­λεί­ας.

· Ο πρώην ηγέ­της των Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τών στη Γερ­μα­νία (SPD) Χανς-Γιό­χεν Βό­γκελ είχε δη­λώ­σει ότι η από­πει­ρα δο­λο­φο­νί­ας έκανε τον Σόι­μπλε «σκλη­ρό άν­θρω­πο». Ο χα­ρα­κτη­ρι­σμός ενό­χλη­σε τον Σόι­μπλε, όμως, όπως έγρα­φε το Spiegel σε αφιέ­ρω­μά του το 2012, το συ­μπέ­ρα­σμα είναι κοντά σε αυτό που συμ­βαί­νει στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

· Ασχο­λεί­ται ενερ­γά με το ανα­πη­ρι­κό κί­νη­μα. Είναι μέλος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της Ένω­σης Πα­ρα­πλη­γι­κών Γερ­μα­νί­ας (DSQ) και του Διε­θνούς Ερευ­νη­τι­κού Ιν­στι­τού­του για τις πα­θή­σεις της σπον­δυ­λι­κής στή­λης, που εδρεύ­ει στη Ζυ­ρί­χη.

Έχει πει

· «Έμαθα ότι ο άν­θρω­πος μπο­ρεί να ζήσει και να τα βγά­λει πέρα με δε­δο­μέ­να, τα οποία δεν φα­ντα­ζό­ταν πα­λιό­τε­ρα. Έχου­με την ικα­νό­τη­τα να προ­σαρ­μο­ζό­μα­στε» (δύο δε­κα­ε­τί­ες μετά την πα­ρά­λυ­ση)

· «Δεν υπάρ­χει αμ­φι­βο­λία ότι είμαι ένας αφο­σιω­μέ­νος άν­θρω­πος. Δεν είμαι ωστό­σο ιδιαί­τε­ρα εύ­κο­λος. Στην ηλι­κία που βρί­σκο­μαι δεν είναι εύ­κο­λο να με κά­νεις ό,τι θέ­λεις» (όταν το 2009, η Άν­γκε­λα Μέρ­κελ του πρό­τει­νε να ανα­λά­βει το Υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών).

· «Aφήστε τις υπεκ­φυ­γές, και οι δύο προ­ερ­χό­μα­στε από την πε­ριο­χή της Βάδης και εκεί ξέ­ρε­τε πολύ καλά πώς λέμε κά­ποιον σε ανα­πη­ρι­κή κα­ρέ­κλα» (μι­λώ­ντας με τον Χανς Πέτερ Στις, επτά χρό­νια μετά τη δο­λο­φο­νι­κή επί­θε­ση, όταν ο δη­μο­σιο­γρά­φος διε­ρευ­νού­σε εάν ο Σόι­μπλε θα διεκ­δι­κού­σε την κα­γκε­λα­ρία. «Κό­μπια­ζα να μι­λή­σω» θυ­μά­ται ο Στις. «Ήθελα να απο­φύ­γω την λέξη ‘σα­κά­της’». Ο Σόι­μπλε τον έβγα­λε από τη δύ­σκο­λη θέση).

· «Πα­ρέ­μει­να ο ίδιος, απαί­σιος άν­θρω­πος» (λέει με αυ­το­σαρ­κα­σμό ανα­φε­ρό­με­νος στο πόσο άλ­λα­ξε η ζωή του μετά από την από­πει­ρα δο­λο­φο­νί­ας).

thetoc.gr