Δώρα Κουνάκη: ” Το ελαφάκι στην ουσία έγινε κόσμημα ως φόρος τιμής προς τον παππού μου”

Εμείς συνα­ντή­σαμε την Δώρα και συζη­τή­σαμε για τις πρώτες και τις επό­με­νες κινή­σεις στην μόδα, αλλά και την ενα­σχό­λησή της με την οικο­γε­νειακή επι­χεί­ρηση.

Ήταν η οικο­γε­νειακή επι­χεί­ρηση που σε ώθησε να ασχο­λη­θείς με τον συγκε­κρι­μένο επαγ­γελ­μα­τικό κλάδο και τον χώρο του κοσμή­μα­τος;

Ο παππούς. Ο παππούς ήταν κι είναι η έμπνευσή μου. Από μικρή τον έβλεπα να σχε­διά­ζει και να δημιουρ­γεί κοσμή­ματα. Από δύο χρονών ήμουν στο μαγαζί στην Παλιά Πόλη δίπλα στη μαμά μου και τον παππού μου, που δού­λευαν. Στον χώρο των πωλή­σεων μπήκα στην ηλικία των 14. Οπότε, ήταν φυσικό επα­κό­λουθο να ασχο­ληθώ με αυτόν τον χώρο. Στην αρχή, βέβαια, θέλησα και μάλιστα σπού­δασα σχέδιο ρούχων. Κατέ­ληξα στο ΙΕΚ MOKUME, όπου σπού­δασα σχέδιο και παρα­γωγή κοσμή­μα­τος. Έπειτα κι αφού έκανα τις σπουδές μου στο Τμήμα Σχε­δια­σμού & Παρα­γω­γής Ενδύ­μα­τος, έφυγα στο εξω­τε­ρικό. Ήθελα να δοκι­μάσω τις δυνά­μεις μου στην Saint Martins, όπου ασχο­λή­θηκα κι εκεί με το ρούχο. Διένυσα μια περίοδο αποχής όταν γύρισα, κατά τη διάρ­κεια της οποίας ασχο­λιό­μουν απο­κλει­στικά με την πώληση. Ξαφνικά, φέτος, ένα πρωινό, απο­φά­σισα ότι θέλω να σχε­διάσω κοσμή­ματα. Ένιωθα ότι πνι­γό­μουν δίχως αυτό, ένιωθα εγκλω­βι­σμένη. Είχα μάθει όλη μου τη ζωή να δημιουργώ πράγ­ματα με τα χέρια μου κι άλλωστε βρί­σκο­μαι και σε ένα μέρος, ένα νησί, όπου το παρα­μι­κρό μπορεί να απο­τε­λεί έμπνευση. Βέβαια, αυτό δεν σημαί­νει ότι θα συνε­χίσω απο­κλει­στικά και μόνο με το κόσμημα. Πολύ πιθανό να προ­χω­ρήσω και στο ρούχο, όχι για μαζική παρα­γωγή, αλλά μικρές collections με λίγα εμπο­ρικά κομ­μά­τια.

Πως απο­φά­σι­σες το πρώτο σου σχέδιο να είναι το ελαφάκι, το οποίο μετέ­πειτα έγινε και το σήμα κατα­τε­θέν της οικο­γε­νεια­κής επι­χεί­ρη­σης;

Σκε­φτή­καμε, μαζί με τον αδερφό μου, να κάνουμε ένα remake των σχεδίων του παππού μου από τις καρ­φί­τσες του. Θέλαμε να υπάρχει κάτι παρα­δο­σιακό μέσα στο μαγαζί. Οι ανα­λο­γίες είναι ίδιες με εκείνες του παππού, αλλά με πιο λιτές γραμμές και πιο αφη­ρη­μένο. Υπάρ­χουν κρυφά σύμβολα μέσα στο κόσμημα κι αυτό είναι κάτι που μου αρέσει πολύ. Έχω κρύψει μέσα στο κόσμημα κάτι ιδιαί­τερο για εμένα. Οι δυο καρδιές που βρί­σκο­νται στο ελαφάκι δεν είναι εμφα­νείς, αλλά για εμένα σημαί­νουν πράγ­ματα. Σημαί­νει ότι αγαπώ το ελαφάκι, που είναι το σήμα κατα­τε­θέν του νησιού μου, ότι από μικρή το αγα­πη­μένο μου μέρος στη Ρόδο ήταν τα Ελα­φά­κια, όπου ηρε­μούσα. Γενικά είναι ένα κόσμημα, το οποίο είναι φορ­τι­σμένο με πολλά συναι­σθή­ματα. Το ελαφάκι στην ουσία έγινε κόσμημα ως φόρος τιμής προς τον παππού μου. Όταν ξεκί­νησα να ζωγρα­φίζω, με βοη­θούσε ο παππούς κι είχαμε σχε­διά­σει μαζί ελα­φά­κια.

Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να ξανα­γυ­ρί­σεις τελικά στο κόσμημα, μετά από την «περι­πλά­νησή» σου και στη δημιουρ­γία ρούχων;

Ποτέ δεν μπόρεσα να απο­χω­ρι­στώ το κόσμημα. Ήταν το πρώτο πράγμα που είδα, είναι οι πρώτες μου ανα­μνή­σεις. Επίσης, ήθελα να κάνω μια συλλογή η οποία θα είναι άμεσα συν­δε­δε­μένη με την Παλιά Πόλη και τους Ιππότες, εξ ου και το κόσμημα σπαθί.

Το κόσμημα είναι επέν­δυση;

Τα δια­χρο­νικά κοσμή­ματα είναι πάντα μια επέν­δυση. Θα ταξι­δέ­ψουν από γενιά σε γενιά. Πρέπει όμως να έχουμε και κάποια κοσμή­ματα τα οποία θα εκφρά­ζουν την προ­σω­πι­κό­τητά μας.

Το ρολόι θεωρείς ότι κι αυτό είναι κόσμημα;

Είναι κάτι παρα­πάνω από κόσμημα. Είναι ένας ολό­κλη­ρος μηχα­νι­σμός. Είναι μια τεχνο­λο­γική εφεύ­ρεση. Ας σκε­φτούμε μόνο πως εκείνος που φτιά­χνει ένα ρολόι, βρί­σκε­ται πάνω από ένα τόσο δα πραγ­μα­τάκι, το οποίο φτιά­χνει βιδίτσα- βιδίτσα και πασχί­ζει να τα τοπο­θε­τή­σει όλα σωστά. Δεν είναι μόνο τέχνη.

Ποια είναι η σχέση των Ελλήνων με το κόσμημα;

Είναι δύσκολο την περίοδο αυτή που δια­νύ­ουμε να κινηθεί πολύ δυνατά η αγορά, όσον αφορά στα κοσμή­ματα. Ενδια­φέ­ρον, ωστόσο υπάρχει. Δεν υπάρχει γυναίκα που να μην αγαπάει, να μην θαυ­μά­ζει και να μην θέλει να απο­κτή­σει κοσμή­ματα. Εξ άλλου, πάντα υπάρχει το κοινό για όλα τα σχέδια.

Έχεις ανα­λά­βει την οικο­γε­νειακή επι­χεί­ρηση. Είναι δύσκολο να αντα­πε­ξέλ­θεις στην ιστορία μιας τέτοιας επι­χεί­ρη­σης ή οι γνώσεις που σου έχουν μετα­λα­μπα­δεύ­σει είναι αρκετές κι απα­ραί­τη­τες και σε κάνουν να νιώθεις ασφά­λεια;

Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Ποτέ οι γνώσεις δεν είναι αρκετές για τίποτα. Ο συν­δυα­σμός εμπει­ρίας, γνώσεων και συνεχής εκμά­θη­σης κι ενη­μέ­ρω­σης είναι ο μόνος τρόπος για να πετύχει κάποιος. Πρέπει κι αυτό θέλω κι αυτό κυνηγώ συνέ­χεια, να μαθαίνω και­νού­ρια πράγ­ματα. Ποτέ δεν μπο­ρούμε να πούμε πως τα ξέρουμε όλα. Η φύση μου είναι τέτοια. Δεν μπορώ να δημιουρ­γήσω αν δεν έχω τις κατάλ­λη­λες γνώσεις, τις απα­ραί­τη­τες εμπει­ρίες.

Ποια είναι τα όνειρά σου για την οικο­γε­νειακή επι­χεί­ρηση;

Θέλω να είναι μια υγιής επι­χεί­ρηση. Εύχομαι και τα κοσμή­ματά μου να φτάσουν στο σημείο να αγα­πιού­νται από τους πελάτες μας εξίσου με τους υπό­λοι­πους σχε­δια­στές που φιλο­ξε­νούμε στο μαγαζί. Χαί­ρο­μαι που αυτό ήδη έχει πάρει τον δρόμο του και μου ζητούν και προ­σω­πι­κές παραγ­γε­λίες. Θέλω πάντα να υπάρχει η άριστη ποιό­τητα στο μαγαζί και να είναι όλοι οι πελάτες μας ευχα­ρι­στη­μέ­νοι. Όταν αγο­ρά­ζουμε ένα κόσμημα, είναι συνήθως σε σημα­ντι­κές στιγμές της ζωής μας και συμ­βο­λί­ζουν αυτές οι αγορές κάτι ιδιαί­τερο για τον καθένα μας. Εμείς, στα κατα­στή­ματά μας, το συνει­δη­το­ποιούμε αυτό και νιώ­θουμε μαζί με τον πελάτη μας πόσο σημα­ντική εμπει­ρία είναι αυτή του η αγορά. Το σημα­ντικό είναι οι σχέσεις που έχουμε ανα­πτύ­ξει με τους πελάτες μας κι ελπί­ζουμε να διαρ­κέ­σουν κι άλλο στο χρόνο και να ανα­πτυ­χθούν κι άλλες και­νού­ριες. Πρώτο μέλημά μας είναι η ευχα­ρί­στηση των πελατών μας. Αυτό είναι κι ένας λόγος που το καλο­καίρι γιορ­τά­σαμε τα 60 χρόνια της επι­χεί­ρη­σής μας με μονα­δικό σκοπό να αντα­πο­δώ­σουμε στους πελάτες μας όσα μας έχουν δώσει τόσα χρόνια. Η προ­σω­πική επαφή είναι ένα κομμάτι στο οποίο δίνουμε μεγάλη σημασία. Θέλουμε ο κάθε πελάτης μας να νιώσει οικο­γέ­νειά μας κι όντως έτσι γίνεται. Πολλοί πελάτες μας έχουν γίνει φίλοι μας στενοί και μοι­ρα­ζό­μα­στε στιγμές ιδιαί­τε­ρες και προ­σω­πι­κές.

Με ποιους σχε­δια­στές θα ήθελες να συνερ­γα­στείς; Ποιους θαυ­μά­ζεις;

Δύσκολα θα συνερ­γα­ζό­μουν ή θα σχε­δί­αζα για κάποιον οίκο. Όχι γιατί με φοβίζει ο όγκος της δου­λειάς ή των υπο­χρε­ώ­σεων ή των ευθυνών. Θα τα κατα­φέρω και θα τα βγάλω εις πέρας. Με δυσκο­λεύει όμως και με ανη­συ­χεί η σκλη­ρό­τητα, η οποία πρέπει να έχει κάποιος σαν άνθρω­πος για να δου­λέ­ψει σε τέτοιες συν­θή­κες και σε μεγά­λους οίκους. Είμαι ένας άνθρω­πος που θέλω να βρί­σκο­μαι πάντα δίπλα σε αγα­πη­μέ­νους μου ανθρώ­πους, σε φίλους, στην οικο­γέ­νειά μου, όποτε αυτοί με χρειά­ζο­νται, αλλά κι όταν τους έχω ανάγκη εγώ. Αυτό είναι κάτι που θα το στερηθώ αν δουλέψω σε τέτοιες συν­θή­κες, οπότε δεν νομίζω ότι θα μπο­ρούσα να το δια­χει­ρι­στώ. Ωστόσο, θα ήθελα να συνερ­γα­στώ με δυο ανθρώ­πους που θαυμάζω πολύ. Στο κόσμημα με το Minas. Είμαι… ερω­τευ­μένη με τις δημιουρ­γίες του, με την καθα­ρό­τητα των μετάλ­λων του, με τις φόρμες του, με τον τρόπο που σκέ­φτε­ται και δημιουρ­γεί, με τον προ­σω­πικό του χαρα­κτήρα. Είναι ένας άνθρω­πος που θαυμάζω από πολύ μικρή και δεν είμαι η μόνη. Πολλοί σχε­δια­στές τον θαυ­μά­ζουν, ακόμα και μεγάλοι, ήδη κατα­ξιω­μέ­νοι. Όσον αφορά στα ρούχα, θαυμάζω πολύ τον Hüseyin Çağlayan . Θεωρώ ότι η σκέψη του και τα σχέδια του είναι του­λά­χι­στον 100 χρόνια μπροστά από την εποχή του. Μπορεί και συν­δυά­ζει άρτια τη τεχνο­λο­γία με το ρούχο. Ο τρόπος που σκέ­φτο­νται αυτοί οι δύο σχε­δια­στές είναι που με κάνει να τους θαυμάζω τόσο πολύ. Είναι σημα­ντικό κάποιος να μπορεί να κάνει κάτι δια­φο­ρε­τικό, μονα­δικό, το οποίο να δίνει έμπνευση στον υπό­λοιπο κόσμο.

Θεωρείς ότι υπάρχει μια συγκε­κρι­μένη ηλικία για να ασχο­λη­θεί κάποιος με το επι­χει­ρείν;

Δεν υπάρχει συγκε­κρι­μένη ηλικία. Είναι αυτό που λέμε «ή το’ χεις ή δεν το’ χεις». Είναι ένα χάρισμα, ας πούμε, που γεν­νιέ­σαι με αυτό. Μόνο… ψυχή χρειά­ζε­ται για να προ­χω­ρή­σεις και να τα κατα­φέ­ρεις.

Υπάρχει η κατάλ­ληλη βάση στην Ελλάδα του σήμερα για νέες επι­χει­ρη­μα­τι­κές κινή­σεις ή πρό­κει­ται μόνο για ρίσκο;

Εκείνος που πραγ­μα­τικά θέλει να δημιουρ­γή­σει κάτι, θα βρει τον τρόπο. Η κρίση μπορεί να στα­μά­τησε κάποιους, αλλά τελικά ίσως να ήταν κι αυτοί που δεν θα τα κατά­φερ­ναν τελικά. Έγινε κι ένα μικρό ξεκα­θά­ρι­σμα. Σαφώς, υπάρ­χουν και κάποιοι που δεν θα έπρεπε να χαθούν από τον επι­χει­ρη­μα­τικό χώρο. Για παρά­δειγμα, τη δεδο­μένη στιγμή κι εν καιρώ κρίσης, πολλοί καλ­λι­τέ­χνες τόλ­μη­σαν και ξεκί­νη­σαν να κάνουν δικά τους πράγ­ματα, με πολύ ωραίες ιδέες, ενώ για πολύ καιρό ήταν άπραγοι ή ήταν υπάλ­λη­λοι. Θεωρώ πως αυτό τελικά θα έχει κάποιο καλό απο­τέ­λε­σμα.

Ποιες είναι οι επό­με­νες σχε­δια­στι­κές σου κινή­σεις;

Έχω πολλά σχέδια στο μυαλό μου. Το μόνο σίγουρο κι αυτό που θέλω να πω προς το παρόν είναι πως δουλεύω ένα γούρι για το 2015. Βέβαια, υπάρχει κι η δεύτερη συλλογή μου, η οποία θα κυκλο­φο­ρή­σει τον Μάρτιο.