Διαβάσαμε και προτείνουμε: «Ροδίων Μυθιστορία» του Γιάννη Παρασκευά

Σαν σύγ­χρο­νη ιστο­ριο­γρα­φία με ελ­λη­νι­στι­κά και μυ­θο­λο­γι­κά ερεί­σμα­τα, το συγ­γρα­φι­κό εγ­χεί­ρη­μα του Γιάν­νη Πα­ρα­σκευά με τίτλο Ρο­δί­ων Μυ­θι­στο­ρία: Ελ­λη­νι­στι­κό Έπος – Η Ελ­λη­νι­στι­κή Ακμή της Πόλης, που κυ­κλο­φο­ρεί από τις Εκ­δό­σεις Μπαρ­μπου­νά­κη, απο­τε­λεί μια πρω­τό­τυ­πη ιδέα για την κα­τα­γρα­φή της ιστο­ρί­ας της Ρόδου, ιδιαί­τε­ρης πα­τρί­δας του συγ­γρα­φέα.

Ο Γιάν­νης Πα­ρα­σκευάς, μετά την ολο­κλή­ρω­ση των σπου­δών του ως Πο­λι­τι­κός Μη­χα­νι­κός στο Αρι­στο­τέ­λειο Πα­νε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης, επέ­στρε­ψε στη Ρόδο όπου και ερ­γά­ζε­ται, ενώ τα τε­λευ­ταία χρό­νια συμ­με­τέ­χει ενερ­γά στα κοινά του νη­σιού, αλλά και της ευ­ρύ­τε­ρης πε­ριο­χής. Είναι παρών στον Τύπο μέσω της συγ­γρα­φής άρ­θρων που αφο­ρούν πλή­θος θε­μά­των, όπως τα δε­δο­μέ­να της επι­και­ρό­τη­τας ή πο­λι­τι­κές ανα­λύ­σεις, ενώ το Ρο­δί­ων Μυ­θι­στο­ρία: Ελ­λη­νι­στι­κό Έπος – Η Ελ­λη­νι­στι­κή Ακμή της Πόλης δεν είναι το πρώτο του βι­βλίο.

Σε αυτό το πό­νη­μα, ο συγ­γρα­φέ­ας συν­δυά­ζει τις ιστο­ρι­κές του γνώ­σεις και τον τρόπο γρα­φής του με την αγάπη του για τη Ρόδο. Αν μη τι άλλο, πρό­κει­ται για ένα έργο αφιε­ρω­μέ­νο σε μια ση­μα­ντι­κή για το νησί εποχή, που χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε από δια­δο­χι­κά γε­γο­νό­τα, τα οποία δια­μόρ­φω­σαν τη συ­νέ­χειά του και τον τρόπο που πο­ρεύ­τη­κε στον χρόνο.

Ο ανα­γνώ­στης δια­βά­ζο­ντάς το θα συ­να­ντή­σει ιστο­ρι­κά πρό­σω­πα που γνω­ρί­ζει από αρ­χαί­ους συγ­γρα­φείς και ιστο­ριο­γρά­φους, πρό­σω­πα όπως ο Μυ­θρι­δά­της ή ο Αν­δρό­νι­κος ο Ρό­διος, που πα­ρα­μέ­νουν πιστά στις κα­τα­γρα­φές του πα­ρελ­θό­ντος και στο πώς αυτές έχουν κλη­ρο­δο­τη­θεί, όμως, απο­κτούν ένα αμε­σό­τε­ρο εκτό­πι­σμα μέσα από τη σκο­πιά ενός σύγ­χρο­νου συγ­γρα­φέα. Φυ­σι­κά, επρό­κει­το για το απο­τέ­λε­σμα μιας εν­δε­λε­χούς έρευ­νας, τα στοι­χεία της οποί­ας δια­φαί­νο­νται καθ’ όλη τη διάρ­κεια της ροής του βι­βλί­ου.

Κε­ντρι­κός άξο­νας του Ρο­δί­ων Μυ­θι­στο­ρία απο­τε­λεί η ελ­λη­νι­στι­κή εποχή και η πνευ­μα­τι­κή ακμή της πόλης, παρά την πο­λι­τι­κή εξάρ­τη­σή της από τους Ρω­μαί­ους ως συ­νέ­πεια της Συν­θή­κης της Απά­μειας, που είχαν υπο­γρά­ψει. Κατά την πε­ρί­ο­δο εκεί­νη, οι Ρό­διοι ανα­γκά­στη­καν να ζη­τή­σουν τη στή­ρι­ξη των Ρω­μαί­ων στους πο­λέ­μους με τον Φί­λιπ­πο και τον Περ­σέα της Μα­κε­δο­νί­ας, αλλά και σε εκεί­νους με τον Αντί­ο­χο της Συ­ρί­ας. Η αντα­μοι­βή ήταν η υπο­τα­γή του νη­σιού στη Ρω­μαϊ­κή Αυ­το­κρα­το­ρία, δια­τη­ρώ­ντας, ωστό­σο, μία μορφή αυ­το­τέ­λειας.

Από την άλλη πλευ­ρά, η ρη­το­ρι­κή σχολή, που ίδρυ­σε ο Αι­σχύ­νης στη Ρόδο, απο­τέ­λε­σε σήμα κα­τα­τε­θέν για τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του νη­σιού κατά την ελ­λη­νι­στι­κή πε­ρί­ο­δο. Εκεί δί­δα­ξαν με­τα­ξύ άλλων ο Πο­σει­δώ­νιος, ο Πα­ναί­τιος, αλλά και μα­θη­τές του Κι­κέ­ρω­να.

Ο Γιάν­νης Πα­ρα­σκευάς αφη­γεί­ται τόσο πα­ρα­στα­τι­κά την ιστο­ρία της πα­τρι­κής του γης, κά­νο­ντας φα­νε­ρή την αγάπη του για το νησί του, αλλά και αφή­νο­ντας ως πα­ρα­κα­τα­θή­κη ένα σύγ­χρο­νο έπος, διό­λου εύ­κο­λο στην πλέξη, μα απο­λύ­τως πο­λύ­τι­μο. Μά­λι­στα, οι λέ­ξεις και οι προ­τά­σεις συν­δέ­ο­νται με έναν τρόπο που προ­σο­μοιά­ζει σε αρ­χαία ιστο­ριο­γρα­φία. Έτσι, επι­τε­λού­νται συ­νει­δη­τά ή ασυ­νεί­δη­τα δύο σκο­ποί. Αφε­νός, διαιω­νί­ζε­ται η γοη­τεία που ασκούν τα αρ­χαία κεί­με­να όπως και η ιστο­ρία στην οποία βα­σί­ζο­νται ή αφη­γού­νται και αφε­τέ­ρου το νήμα της σκέ­ψης υπο­τάσ­σε­ται στη ροή του λόγου. Μπο­ρεί εκ πρώ­της όψεως ή ανα­γνώ­σε­ως να φαί­νε­ται σαν ένας αυ­θόρ­μη­τος ειρ­μός λόγω των γνώ­σε­ων του συγ­γρα­φέα, όμως, ίσως πρό­κει­ται για έναν λο­γο­τε­χνι­κά συ­ναρ­μο­λο­γη­μέ­νο και προ­σε­κτι­κά φρο­ντι­σμέ­νο λόγο, που αξί­ζει να διε­ρευ­νη­θεί και να δοθεί προ­σο­χή.

Πηγή offlinepost.gr

Της Μα­ρί­ας Κε­λε­πού­ρη