Κατ. Σακελλαροπούλου: Αποχαιρετάμε σήμερα ένα πρότυπο αισιοδοξίας και διακριτικότητας

Για ένα πρό­τυ­πο ακε­ραιό­τη­τας και γεν­ναιό­τη­τας, αι­σιο­δο­ξί­ας και δια­κρι­τι­κό­τη­τας αλλά και μια αφο­σιω­μέ­νη μη­τέ­ρα, σύ­ζυ­γο και πο­λι­τι­κό έκανε λόγο η Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας Κα­τε­ρί­να Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου, στον επι­κή­δειο που εκ­φώ­νη­σε στην εξό­διο ακο­λου­θία της Προ­έ­δρου του Κι­νή­μα­τος Αλ­λα­γής Φώφης Γεν­νη­μα­τά στη Μη­τρό­πο­λη Αθη­νών.

Όπως τό­νι­σε η κυρία Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου «Απο­χαι­ρε­τώ­ντας σή­με­ρα την Φώφη Γεν­νη­μα­τά, δεν απο­χαι­ρε­τά­με μόνο μια γυ­ναί­κα πο­λι­τι­κό που δια­κρι­νό­ταν για το δη­μο­κρα­τι­κό της ήθος, την εντι­μό­τη­τα και την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τά της. Δεν απο­χαι­ρε­τά­με μόνο μια γυ­ναί­κα που αντι­με­τώ­πι­σε την σκλη­ρή ασθέ­νεια με σθέ­νος και ει­λι­κρί­νεια. Απο­χαι­ρε­τά­με ένα πρό­τυ­πο αι­σιο­δο­ξί­ας και δια­κρι­τι­κό­τη­τας, έναν άν­θρω­πο με έμ­φυ­τη ευ­γέ­νεια που διέ­κρι­νε και δια­φύ­λασ­σε τα όρια ανά­με­σα στο δη­μό­σιο και το ιδιω­τι­κό, γνω­ρί­ζο­ντας, ωστό­σο, πότε το ατο­μι­κό βίωμα αξί­ζει να κοι­νο­ποι­η­θεί για να στη­ρί­ξει και άλ­λους με την αλή­θεια του. Το πάθος με το οποίο η Φώφη Γεν­νη­μα­τά υπο­στή­ρι­ξε τη βελ­τί­ω­ση των δη­μό­σιων δομών υγεί­ας είναι η πρα­κτι­κή έκ­φρα­ση αυτής της στά­σης ζωής».

Πα­ράλ­λη­λα, υπο­γράμ­μι­σε ότι «Η πάν­δη­μη θλίψη για το πρό­ω­ρο τέλος της φα­νε­ρώ­νει πόσο αυτή η στάση ενέ­πνεε και κα­θο­δη­γού­σε. Άμεση στην επαφή της με τους πο­λί­τες, αν­θρώ­πι­νη, μα­χη­τι­κή και αξιο­πρε­πής, με­τριο­πα­θής και συ­ναι­νε­τι­κή, δια­τή­ρη­σε την πίστη της στη ζωή ως την ύστα­τη ώρα. Δεν κα­τέ­θε­σε τα όπλα, δεν απο­σύρ­θη­κε από την πο­λι­τι­κή σκηνή, προ­σπά­θη­σε, και κα­τά­φε­ρε, να συν­δυά­σει τον προ­σω­πι­κό της αγώνα με τις μι­κρές και με­γά­λες μάχες στον πο­λι­τι­κό στίβο. Να πο­λε­μή­σει τον φόβο, την απο­θάρ­ρυν­ση, την πα­ραί­τη­ση. Και να δι­καιώ­σει, με τη μέ­γι­στη συ­νέ­πεια, τους πολ­λα­πλούς ρό­λους που με τόση δύ­να­μη είχε επω­μι­σθεί. Αφο­σιω­μέ­νη μη­τέ­ρα, σύ­ζυ­γος, πο­λι­τι­κός. Και αξια­γά­πη­τη σύ­ντρο­φος, συ­νά­δελ­φος, φίλη».

Επι­σή­μα­νε, επί­σης, ότι η Φώφη Γεν­νη­μα­τά ήταν πάντα κοντά σε όσους είχαν ανά­γκη, ανε­ξαρ­τή­τως φύλου, κα­τα­γω­γής ή άλλων δια­κρί­σε­ων. «Ιδιαί­τε­ρα στις γυ­ναί­κες. Μί­λη­σε θαρ­ρα­λέα για τα στε­ρε­ό­τυ­πα που τις κα­θη­λώ­νουν, τις δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τω­πί­ζουν. Είχε κα­τα­νο­ή­σει σε βάθος ότι οι δυ­νά­μεις που συ­ντη­ρούν τις έμ­φυ­λες ανι­σό­τη­τες είναι πολ­λα­πλές, συν­δε­δε­μέ­νες, αλ­λη­λε­ξαρ­τώ­με­νες. Δεν προ­σήλ­θε στην πο­λι­τι­κή στη βάση της αντι­πα­λό­τη­τας, αλλά της συ­νερ­γα­σί­ας και του δια­λό­γου. Δεν ήταν πάντα εύ­κο­λο. Όμως η Φώφη Γεν­νη­μα­τά κα­τά­φε­ρε να υπερ­βεί δι­χα­στι­κές αντι­λή­ψεις, κα­τα­δι­κά­ζο­ντάς τες όποτε τις έβλε­πε να ανα­δύ­ο­νται, πά­ντο­τε με προ­σή­νεια και αξιο­πρέ­πεια. Γι’ αυτό κα­τέ­κτη­σε τον σε­βα­σμό στο κόμμα της, στη Βουλή, στην κοι­νω­νία» πρό­σθε­σε.

Ανα­φε­ρό­με­νη στη γεν­ναία μάχη που έδωσε με την χρό­νια ασθέ­νειά της υπο­στή­ρι­ξε ότι «Ο καρ­κί­νος ήταν μια συ­νε­χής, απει­λη­τι­κή πα­ρου­σία για τη Φώφη Γεν­νη­μα­τά. Ένας απα­θής και ασυ­γκί­νη­τος ξένος, από τα πρώτα νε­α­νι­κά της χρό­νια, όταν πολύ νωρίς, έχασε και τους δυο γο­νείς της, ως την ώρα της δικής της διά­γνω­σης, ως το δικό της τέλος».

Ωστό­σο, τό­νι­σε ότι «Ως την τε­λευ­ταία στιγ­μή, η Φώφη Γεν­νη­μα­τά πα­ρέ­μει­νε αξιό­μα­χη. Διέ­σχι­σε την εχθρι­κή επι­κρά­τεια της ασθέ­νειας με αξιο­θαύ­μα­στο θάρ­ρος. Δεν ενέ­δω­σε στον πει­ρα­σμό να γίνει εγω­κε­ντρι­κή ή αυ­το­α­να­φο­ρι­κή, δεν άφησε καμιά ρωγμή από την οποία θα μπο­ρού­σε να διεισ­δύ­σει ο οί­κτος των άλλων. Στην προ­δο­σία του σώ­μα­τος και τον φόβο του θα­νά­του, η Φώφη αντέ­τα­ξε την ψυ­χι­κή ρώμη, την ακα­τά­βλη­τη δράση».

Απευ­θυ­νό­με­νη σε όλους εκεί­νους που γνώ­ρι­σαν από κοντά τη χα­μο­γε­λα­στή της δο­τι­κό­τη­τα, την τρυ­φε­ρό­τη­τα και τη δύ­να­μή της, στον σύ­ζυ­γό της, στα τρία της παι­διά που τόσο κα­μά­ρω­νε και αγα­πού­σε, ευ­χή­θη­κε να βρουν στη σπου­δαία πα­ρα­κα­τα­θή­κη της πα­ρη­γο­ριά για την αβά­στα­χτη απώ­λεια που βιώ­νουν και κα­τέ­λη­ξε λέ­γο­ντας πως «Όλοι εμείς που την απο­χαι­ρε­τά­με σή­με­ρα θα την θυ­μό­μα­στε πάντα σαν ένα πρό­τυ­πο ακε­ραιό­τη­τας και γεν­ναιό­τη­τας. Γιατί η Φώφη Γεν­νη­μα­τά έκανε οί­στρο της ζωής τον φόβο του θα­νά­του. Μέσα από την οδύνη, κα­τέ­κτη­σε την πλη­ρό­τη­τα. Καλό της τα­ξί­δι!».