Αντίο Φώφη, οι Δωδεκανήσιοι σήμερα υποκλίνονται και σκύβουν με σεβασμό το κεφάλι στη μνήμη σου

 

Αφα­τος ο πόνος στα Δω­δε­κά­νη­σα -όπως και σε όλη την Ελ­λά­δα- για την απώ­λεια της Φώφης Γεν­νη­μα­τά, που σή­με­ρα συγ­γε­νείς και φίλοι θα συ­νο­δεύ­σουν στην τε­λευ­ταία της κα­τοι­κία χωρίς να έχουν συ­νέλ­θει από το σοκ του αδό­κη­του χαμού της.

Η σορός της προ­έ­δρου του Κι­νή­μα­τος Αλ­λα­γής, Φώφης Γεν­νη­μα­τά, εκτί­θε­ται σε λαϊκό προ­σκύ­νη­μα από τις 10:00 π.μ. στη Μη­τρό­πο­λη Αθη­νών.

Στις 14:00 θα τε­λε­στεί η εξό­διος ακο­λου­θία στη Μη­τρό­πο­λη Αθη­νών και αμέ­σως μετά θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η ταφή της στο Α’ Νε­κρο­τα­φείο Αθη­νών.

Η τε­λευ­ταία δη­μό­σια εμ­φά­νι­ση της Φώφης Γεν­νη­μα­τά, ήταν την Κυ­ρια­κή 10 Οκτω­βρί­ου στη Ρόδο, στο πάρκο του Ρο­δι­νιού όπου συ­γκε­ντρώ­θη­καν μέλη, σύ­ντρο­φοι και φίλοι της για να πα­ρα­κο­λου­θή­σουν την ομι­λία της στο πλαί­σιο των εσω­κομ­μα­τι­κών εκλο­γών για την ανά­δει­ξη νέου προ­έ­δρου στο ΚΙΝΑΛ.

Η ομι­λία της ολο­κλη­ρώ­θη­κε νωρίς το με­ση­μέ­ρι. Ηταν ευ­διά­θε­τη, χα­μο­γε­λα­στή, επι­κοι­νω­νια­κή, μα­χη­τι­κή, ακά­μα­τη και απο­φα­σι­σμέ­νη να δια­σφα­λί­σει την ενό­τη­τα του Κι­νή­μα­τος. Ξε­κί­νη­σε την ομι­λία της με ανα­φο­ρά στο «σπίτι» της, τη Ρόδο, όπως χα­ρα­κτή­ρι­σε το νησί μας και ήταν έτοι­μη να δώσει μια ακόμα μάχη για την προ­ε­δρία, για να δια­σφα­λι­στεί η ενό­τη­τα και η συ­νέ­χεια του χώρου. Δίπλα της, οι στε­νοί της συ­νερ­γά­τες, Μα­νώ­λης Χρι­στο­δου­λά­κης και Παύ­λος Χρη­στί­δης. Δίπλα της, ο αγα­πη­μέ­νος φίλος της Κο­σμάς Σφυ­ρί­ου και πολλά μέλη του ΚΙΝΑΛ.

Την Φώφη Γεν­νη­μα­τά προ­λό­γι­σε ο πρώην δή­μαρ­χος Ρο­δί­ων κ. Γιώρ­γος Γιαν­νό­που­λος ο οποί­ος μί­λη­σε με αγάπη για την ίδια την οποία χα­ρα­κτή­ρι­σε ως «την εγ­γυ­ή­τρια της ενό­τη­τάς μας, την εγ­γυ­ή­τρια της αυ­το­νο­μί­ας μας, την εγ­γυ­ή­τρια της προ­ο­πτι­κής αυτής της πα­ρά­τα­ξης».

Ο Γιώρ­γος Γιαν­νό­που­λος, έκανε ανα­φο­ρά και στον αεί­μνη­στο πα­τέ­ρα της, Γε­ώρ­γιο Γεν­νη­μα­τά, καθώς η εκ­δή­λω­ση πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στον αύ­λειο χώρο του Κέ­ντρου Επαγ­γελ­μα­τι­κής Κα­τάρ­τι­σης που φέρει το όνομά του, το οποίο στε­γά­ζε­ται στο κτή­ριο του Ρο­δι­νιού.

Η ολο­κλή­ρω­ση της ομι­λί­ας της, την βρήκε ανά­με­σα σε φί­λους που έσπευ­σαν να την χαι­ρε­τί­σουν, να δη­λώ­σουν τη στή­ρι­ξή τους κι εκεί­νη έμει­νε για αρ­κε­τή ώρα ανά­με­σά τους. Αντάλ­λα­ξαν από­ψεις, δεν αρ­νή­θη­κε να φω­το­γρα­φη­θεί μαζί τους και δεν στα­μά­τη­σε λεπτό να χα­μο­γε­λά­ει βλέ­πο­ντας οι­κεία και αγα­πη­μέ­να της πρό­σω­πα.

Ακο­λού­θη­σαν συ­να­ντή­σεις με μέλη του ΚΙΝΑΛ και εκ­προ­σώ­πους φο­ρέ­ων. Η επί­σκε­ψη στη Ρόδο είχε ολο­κλη­ρω­θεί… Η  αντί­στρο­φη μέ­τρη­ση είχε μόλις αρ­χί­σει.

Την επό­με­νη ημέρα, Δευ­τέ­ρα 11 Οκτω­βρί­ου μα­ταιώ­νει την ομι­λία της στη Νέα Ιωνία καθώς ένιω­σε αδια­θε­σία. Τί­πο­τα όμως δεν προ­μή­νυε την αρχή του τέ­λους.  Αργά το βράδυ ει­σά­γε­ται εκτά­κτως στον «Ευαγ­γε­λι­σμό» απ’ όπου δεν πήρε εξι­τή­ριο ποτέ. Την επι­δεί­νω­ση της κα­τά­στα­σης της υγεί­ας της την γνω­στο­ποιεί η ίδια με ανάρ­τη­σή της στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης το από­γευ­μα της Τρί­της 12 Οκτω­βρί­ου και απο­σύ­ρε­ται από την από τις εσω­κομ­μα­τι­κές εκλο­γές.

Εκτο­τε η αγω­νία για την πο­ρεία της υγεί­ας της ήταν έκ­δη­λη. Η Φώφη, δεν είχε πια κομ­μα­τι­κή ταυ­τό­τη­τα, ήταν η Φώφη όλης της Ελ­λά­δας που «πά­γω­σε» στο άκου­σμα της ρα­γδαί­ας επι­δεί­νω­σης της υγεί­ας της. Εξάλ­λου, είχε βγει νι­κή­τρια ήδη μια φορά και οι ελ­πί­δες ότι θα τα κα­τα­φέ­ρει τώρα ήταν ζω­ντα­νές, παρά τα άσχη­μα νέα που έφτα­ναν από τους για­τρούς.

Οσοι την είχαν δει με­ρι­κές ώρες πριν στη Ρόδο, δεν μπο­ρού­σαν να πι­στέ­ψουν ότι ο άν­θρω­πος που με πάθος και ζω­ντά­νια μι­λού­σε για την ανά­γκη να δια­σφα­λι­στεί η ενό­τη­τα του ΚΙΝΑΛ, νο­ση­λευό­ταν σε κρί­σι­μη κα­τά­στα­ση μά­λι­στα στον «Ευαγ­γε­λι­σμό».

Η Φώφη Γεν­νη­μα­τά, πά­λε­ψε με γεν­ναιό­τη­τα, σθέ­νος και θάρ­ρος τον καρ­κί­νο και έφυγε όρθια, μα­χό­με­νη μέχρι την τε­λευ­ταία στιγ­μή για τις ιδέες της, τον σο­σια­λι­σμό, το Κί­νη­μα που υπη­ρέ­τη­σε από τη θέση της προ­έ­δρου με αφο­σί­ω­ση στις πιο δύ­σκο­λες στιγ­μές της ιστο­ρί­ας του.

Αρ­κε­τοί άν­θρω­ποι τα­ξί­δε­ψαν από τα Δω­δε­κά­νη­σα για να πουν σή­με­ρα το τε­λευ­ταίο αντίο στη Φώφη Γεν­νη­μα­τά. Αν­θρω­ποι που ένιω­θαν τη Φώφη, δικό τους άν­θρω­πο, την απο­κα­λού­σαν με το μικρό της όνομα και την ένιω­θαν κοντά τους. Αλ­λω­στε τα Δω­δε­κά­νη­σα και ιδιαι­τέ­ρως η Σύμη είχαν ξε­χω­ρι­στή θέση στην καρ­διά της και πάντα εξα­σφά­λι­ζε χρόνο για τις ιδιω­τι­κές οι­κο­γε­νεια­κές απο­δρά­σεις της στη Ρόδο και στη Σύμη, πέρα από τις κομ­μα­τι­κές επι­σκέ­ψεις στα Δω­δε­κά­νη­σα.

Ο αεί­μνη­στος πα­τέ­ρας της Γε­ώρ­γιος Γεν­νη­μα­τάς από τη μη­τέ­ρα του, Φω­τει­νή, (από την οποία πήρε το όνομά της και η Φώφη Γεν­νη­μα­τά) ήταν δι­σεγ­γο­νός του με­γά­λου ευ­ερ­γέ­τη της Σύμης και της Δω­δε­κα­νή­σου, Γε­ωρ­γί­ου Νι­κή­τα Πε­τρί­δη.

Η μη­τέ­ρα της, Κάκια Βέρ­γου, ο εφη­βι­κός έρω­τας του Γιώρ­γου Γεν­νη­μα­τά, η γυ­ναί­κα που πα­ντρεύ­τη­κε, ήταν επί­σης από τη Σύμη όπου η απώ­λεια της Φώφης, σκόρ­πι­σε απέ­ρα­ντη θλίψη.

Η μη­τέ­ρα της έφυγε από τη ζωή τον Σε­πτέμ­βριο του 1993, σε ηλι­κία μόλις 54 ετών από καρ­κί­νο. Λί­γους μήνες μετά, ο Γιώρ­γος Γεν­νη­μα­τάς άφησε την τε­λευ­ταία του πνοή στα 55 του χρό­νια στις 25 Απρι­λί­ου του 1994 επί­σης χτυ­πη­μέ­νος από τον καρ­κί­νο.

Ολοι ήλ­πι­ζαν ότι η γεν­ναία μέχρι το τέλος Φώφη, Γεν­νη­μα­τά θα έβγαι­νε και αυτή τη φορά νι­κή­τρια. Όμως και οι γεν­ναί­οι λυ­γί­ζουν και η Φώφη ήταν μια γεν­ναία γυ­ναί­κα, μια θαρ­ρα­λέα μα­χή­τρια κι έτσι θα πα­ρα­μεί­νει στις μνή­μες όλων μας.

Αντίο Φώφη, οι Δω­δε­κα­νή­σιοι σή­με­ρα υπο­κλί­νο­νται και σκύ­βουν με σε­βα­σμό το κε­φά­λι στη μνήμη σου.