Από τον βυθό του Αιγαίου 30 χρόνια δύτης, στον πάγκο των Λειψών

• Από το 1969 έως το 1999 ο Γιάν­νης Μπου­λα­φέ­ντης βρι­σκό­ταν στα 70 μέτρα στα βάθη της θά­λασ­σας σε Ελ­λά­δα, Ιτα­λία και Λιβύη • Έχασε δύο αδέλ­φια από το δύ­σκο­λο επάγ­γελ­μα του δύτη και ο πα­τέ­ρας του ασθέ­νη­σε από τη νόσο των δυτών

Τριά­ντα ολό­κλη­ρα χρό­νια έζησε με τη θά­λασ­σα, κυ­ριο­λε­κτι­κά «τρώ­γο­ντάς την με το κου­τά­λι». Από το 1969 έως το 1999, ο 77χρο­νος σή­με­ρα Γιάν­νης Μπου­λα­φέ­ντης έζησε τη δύ­σκο­λη και επι­κίν­δυ­νη ζωή του δύτη, κα­τε­βαί­νο­ντας ακόμη και σε βάθη 70 μέ­τρων, έχο­ντας ως κα­θη­με­ρι­νό σύ­ντρο­φο τη θά­λασ­σα και γνω­ρί­ζο­ντας από κοντά τις χαρές, αλλά και τους κιν­δύ­νους του επαγ­γέλ­μα­τος.

Σή­με­ρα, μπο­ρεί να έχει απο­συρ­θεί από τις κα­τα­δύ­σεις, όμως δεν έχει απο­μα­κρυν­θεί από τη θά­λασ­σα. Όποιος επι­σκέ­πτε­ται τους Λει­ψούς μπο­ρεί να τον συ­να­ντή­σει στο λι­μά­νι, μπρο­στά στην πα­ρα­λια­κή ζώνη του νη­σιού, πίσω από τον μικρό του πάγκο.

Εκεί, έχο­ντας στή­σει τη δική του μικρή υπαί­θρια επι­χεί­ρη­ση, δια­θέ­τει σφουγ­γά­ρια και ανα­μνη­στι­κά της θά­λασ­σας, κο­χύ­λια, όστρα­κα και άλλα μικρά αντι­κεί­με­να, προ­σπα­θώ­ντας κα­θη­με­ρι­νά να εξα­σφα­λί­σει το με­ρο­κά­μα­το.

Πίσω όμως από τον πάγκο και τα θα­λασ­σι­νά ανα­μνη­στι­κά κρύ­βε­ται μια ολό­κλη­ρη ζωή. Μια ζωή δε­μέ­νη με τη θά­λασ­σα, γε­μά­τη τα­ξί­δια, κα­τα­δύ­σεις, κιν­δύ­νους, απώ­λειες και δύ­σκο­λες στιγ­μές.

Ο ίδιος συ­να­ντά τον κόσμο πάντα με χα­μό­γε­λο, παρά τις δυ­σκο­λί­ες που έζησε και απο­λαμ­βά­νει την κάθε ημέρα, έχο­ντας πλέον όλο τον «πλού­το» στη στε­ριά, τα παι­διά, τα εγ­γό­νια και τη δι­σέγ­γο­νή του…

«Πή­γαι­να 70 μέτρα κάτω στον βυθό»

Μι­λώ­ντας στη «δ», ο Γιάν­νης Μπου­λα­φέ­ντης θυ­μά­ται τα χρό­νια που περ­νού­σε κάτω από την επι­φά­νεια της θά­λασ­σας σε Ελ­λά­δα, Ιτα­λία και Λιβύη, ξέ­ρο­ντας τις δυ­σκο­λί­ες του επαγ­γέλ­μα­τος. «Εγώ είχα δικό μου καΐκι κα­τα­δυ­τι­κό. Πή­γαι­να 70 μέτρα κάτω στον βυθό της θά­λασ­σας ως δύτης. Έχω δου­λέ­ψει σχε­δόν σε όλη την Ελ­λά­δα, στην Ιτα­λία και στη Λιβύη. Τώρα είμαι από­μα­χος», λέει, ανα­τρέ­χο­ντας στα χρό­νια της ενερ­γού δρά­σης του. Ήταν ένας άν­θρω­πος που γνώ­ρι­ζε τη θά­λασ­σα όσο λίγοι και δεν δί­στα­ζε να αντι­με­τω­πί­σει τις δύ­σκο­λες συν­θή­κες και τα με­γά­λα βάθη.

Όμως το επάγ­γελ­μα του δύτη είχε και το πιο σκλη­ρό του πρό­σω­πο. Για την οι­κο­γέ­νεια του Γιάν­νη Μπου­λα­φέ­ντη, η θά­λασ­σα δεν ήταν μόνο βιο­πο­ρι­σμός. Ήταν και αιτία ανεί­πω­του πόνου. «Ήμουν δει­νός δύτης. Δυ­στυ­χώς έχασα δύο αδέλ­φια, 23 και 49 ετών, από αυτό το επάγ­γελ­μα, ενώ ο πα­τέ­ρας μου έμει­νε ανά­πη­ρος από τη νόσο των δυτών. Ήταν 25 ετών πα­λι­κά­ρι και στα 62 του χρό­νια πέ­θα­νε», πε­ρι­γρά­φει με συ­γκί­νη­ση και δά­κρυα στα μάτια.

Τα λόγια του κου­βα­λούν όλο το βάρος μιας ζωής που ση­μα­δεύ­τη­κε από την απώ­λεια αν­θρώ­πων της οι­κο­γέ­νειάς του εξαι­τί­ας ενός επαγ­γέλ­μα­τος που απαι­τού­σε δύ­να­μη, αντο­χή και με­γά­λο τί­μη­μα. Και παρά τις δύ­σκο­λες ανα­μνή­σεις, ο ίδιος αι­σθά­νε­ται ευ­γνω­μο­σύ­νη που κα­τά­φε­ρε να βγει ζω­ντα­νός από αυτή τη σκλη­ρή δια­δρο­μή. «Και πάλι καλά λέω, δόξα τω Θεώ, που είμαι ζω­ντα­νός και βλέπω τα παι­διά και τα εγ­γό­νια μου», ανα­φέ­ρει.

Από τα βάθη της θά­λασ­σας, στον αγώνα για το με­ρο­κά­μα­το

Σή­με­ρα, η ζωή του είναι δια­φο­ρε­τι­κή. Ο Γιάν­νης Μπου­λα­φέ­ντης δεν κα­τε­βαί­νει πλέον στα βάθη της θά­λασ­σας. Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά του, όμως, εξα­κο­λου­θεί να είναι συν­δε­δε­μέ­νη με αυτήν. Στους Λει­ψούς, στο λι­μά­νι του νη­σιού, συ­νε­χί­ζει να ερ­γά­ζε­ται με τον δικό του τρόπο, έχο­ντας στον πάγκο του μικρά κομ­μά­τια της θά­λασ­σας, που θυ­μί­ζουν στους επι­σκέ­πτες τον πλού­το και την ομορ­φιά του Αι­γαί­ου.

Παρά την ηλι­κία του, πα­ρα­μέ­νει κα­θη­με­ρι­νά στη θέση του, προ­σπα­θώ­ντας να συ­μπλη­ρώ­σει το ει­σό­δη­μά του και να αντα­πο­κρι­θεί στις ανά­γκες της ζωής.

Ωστό­σο, όπως λέει, η φε­τι­νή του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος δεν έχει την κί­νη­ση που πε­ρί­με­νε. «Σή­με­ρα ο κό­σμος δεν ξο­δεύ­ει και η αγο­ρα­στι­κή κί­νη­ση δεν είναι καλή. Η κί­νη­ση είναι πολύ μειω­μέ­νη σε σχέση με πέ­ρυ­σι. Κατά 50% είναι η πτώση από την προη­γού­με­νη του­ρι­στι­κή σεζόν, γιατί ο κό­σμος δεν έχει λεφτά να ξο­δέ­ψει», ση­μειώ­νει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Έπει­τα από τριά­ντα χρό­νια κάτω από την επι­φά­νεια της θά­λασ­σας, ο Γιάν­νης Μπου­λα­φέ­ντης εξα­κο­λου­θεί να βρί­σκε­ται δίπλα της. Μόνο που σή­με­ρα δεν την αντι­κρί­ζει μέσα από τη μάσκα του δύτη και στα δε­κά­δες μέτρα βάθος, αλλά από το λι­μά­νι των Λει­ψών σε από­στα­ση ανα­πνο­ής, εκεί όπου συ­νε­χί­ζει να δίνει τη δική του κα­θη­με­ρι­νή μάχη για το με­ρο­κά­μα­το.

Μια ζωή ολό­κλη­ρη με τη θά­λασ­σα, από τα βάθη της μέχρι την ακτή. Μια ιστο­ρία ενός αν­θρώ­που που γνώ­ρι­σε τη θά­λασ­σα στις πιο δύ­σκο­λες και επι­κίν­δυ­νες στιγ­μές της και σή­με­ρα, στα 77 του χρό­νια, εξα­κο­λου­θεί να αντλεί από αυτήν δύ­να­μη για να συ­νε­χί­σει.