Αποζημίωση απόλυσης σε πρώην διευθυντή της ΔΕΥΑ Ρόδου

Με την υπ’ αριθμ. 251/2022 απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου (ειδική δια­δι­κα­σία περιου­σια­κών δια­φο­ρών) έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή που άσκησε ο πρώην διευ­θυ­ντής της ΔΕΥΑ Ρόδου κ. Μανώλης Δια­κο­μα­νώ­λης κατά της επι­χεί­ρη­σης.

Με αγωγή του, ο ενάγων εξέθεσε ότι η ΔΕΥΑΡ, που λει­τουρ­γεί ως δημο­τική κοι­νω­φε­λής επι­χεί­ρηση ιδιω­τι­κού δικαίου και διέ­πε­ται από τους κανόνες του Ν. 1069/1980, τον προ­σέ­λαβε την 1.1.1993 με σύμβαση εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου, ως διευ­θυ­ντή Υπη­ρε­σιών (γενικό διευ­θυ­ντή) καθότι στο πλαίσιο συντα­ξιο­δό­τη­σής του, το ενα­γό­μενο κατήγ­γειλε την ανωτέρω σύμβαση, στις 15.4.2020.

Ότι κατά το χρόνο από­λυ­σής του, οι τακτι­κές μικτές απο­δο­χές του ανέρ­χο­νταν στο ποσό των 3.814,30 ευρώ και ότι παρά τις συνε­χείς οχλή­σεις του, το ενα­γό­μενο αρνεί­ται να του κατα­βά­λει τη νόμιμη απο­ζη­μί­ωση από­λυ­σης.

Βάσει αυτών, ζήτησε να υπο­χρε­ω­θεί το ενα­γό­μενο να του κατα­βά­λει, λόγω της ως άνω καταγ­γε­λίας της σύμ­βα­σης, το συνο­λικό ποσό των 55.683,78 ευρώ με τον νόμιμο τόκο από την επομένη της από­λυ­σης, άλλως από την επίδοση της αγωγής μέχρι την ολο­σχερή εξό­φληση επι­κου­ρικά δε, στην περί­πτωση που δεν πλη­ρού­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις λήψης της απο­ζη­μί­ω­σης από­λυ­σης λόγω συντα­ξιο­δό­τη­σης, το ποσό των 18.308,72 ευρώ, ως τη νόμιμη απο­ζη­μί­ωση λόγω απο­χώ­ρη­σης με τη συγκα­τά­θεση του ενα­γό­με­νου.

Η ΔΕΥΑΡ συνο­μο­λό­γησε τη σχέση εργα­σίας που την συνέδεε με τον ενά­γο­ντα και τους χρόνους πρό­σλη­ψης και από­λυ­σής του. Κατά τα λοιπά, αρνή­θηκε την αγωγή και κατ’ ορθή εκτί­μηση των ισχυ­ρι­σμών του, προ­τεί­νει σε συμ­ψη­φι­σμό αντα­παί­τηση του κατά του ενά­γο­ντος, ύψους 15.000 ευρώ, που κατα­βλή­θηκε σε αυτόν κατά την από 6.6.2007 (προ­γε­νέ­στερη πρώτη) απόλυσή του, η οποία κρίθηκε άκυρη, με τη με αριθμό 215/2010 απόφαση του ίδιου δικα­στη­ρίου και το ποσό αυτό ουδέ­ποτε του επέ­στρεψε ο ενάγων.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης σύμφωνα με την απόφαση του δικα­στη­ρίου έχει ως εξής:

Ο ενάγων προ­σλή­φθηκε από το ενα­γό­μενο την 1.1.1993 με έγκυρη σύμβαση εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας αορί­στου χρόνου ως μόνιμος υπάλ­λη­λος και συγκε­κρι­μένα ως διευ­θυ­ντής Υπη­ρε­σιών (γενικός διευ­θυ­ντής) και απα­σχο­λή­θηκε σε αυτό μέχρι τις 13.4.2020, οπότε του κοι­νο­ποι­ή­θηκε, στις 15.4:2020, η καταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης της εργα­σίας του, λόγω παρόδου του ορίου ηλικίας συντα­ξιο­δό­τη­σης και συμπλή­ρω­σης στο πρόσωπό του και των λοιπών προ­ϋ­πο­θέ­σεων για τη συντα­ξιο­δό­τησή του.

Τονί­ζε­ται παρα­πέρα ότι με την από 6.6.2007 καταγ­γε­λία σύμ­βα­σης παροχής υπη­ρε­σιών που κοι­νο­ποί­ησε το ενα­γό­μενο στον ενά­γο­ντα, είχε προη­γου­μέ­νως καταγ­γεί­λει τη σύμβαση εργα­σίας, κατα­βάλ­λο­ντάς του ως απο­ζη­μί­ωση από­λυ­σης το ποσό των 15.000 ευρώ, το οποίο ο ενάγων ομο­λο­γεί ότι εισέ­πραξε.

Εξάλλου, με τη με αριθμό 215/2010 απόφαση του Δικα­στη­ρίου, ανα­γνω­ρί­στηκε η ακυ­ρό­τητα της ανωτέρω καταγ­γε­λίας και το ενα­γό­μενο υπο­χρε­ώ­θηκε να απο­δέ­χε­ται την πραγ­μα­τική απα­σχό­ληση του ενά­γο­ντος στην ως άνω θέση.

Ωστόσο, όπως εκθέτει η ΔΕΥΑΡ και προ­κύ­πτει, επήλθε συμ­βι­βα­στική επίλυση των δια­φο­ρών που γεν­νή­θη­καν μεταξύ των δια­δί­κων από την ανωτέρω καταγ­γε­λία, με την παραί­τηση του ενά­γο­ντος από τις αξιώ­σεις του, για την ικα­νο­ποί­ηση δε των λοιπών, ανα­λώ­θηκε και το ως άνω κατα­βλη­θέν ποσό της απο­ζη­μί­ω­σης. Συνεπώς, έχει εκλεί­ψει η παρά­νομη αιτία του ως άνω πλου­τι­σμού, τον οποίον νόμιμα πλέον δια­τη­ρεί ο ενάγων, απορ­ρι­πτό­με­νης της ως άνω ένστα­σης συμ­ψη­φι­σμού του ενα­γό­με­νου, ως ουσια­στικά αβά­σι­μης.

Το δικα­στή­ριο έτσι υπο­χρε­ώ­νει την ΔΕΥΑΡ να κατα­βά­λει στον κ. Δια­κο­μα­νώλη το ποσό των 19.500 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από τις 16.4.2020 και μέχρι την εξό­φληση.