Γερόντισσα Σωφρονία: H “διαδρομή” από τη Pόδο στην Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή Αγίας Τριάδας

Η γε­ρό­ντισ­σα Σω­φρο­νία, κατά κό­σμον Ευαγ­γε­λία Φαρ­μα­κί­δου, γεν­νή­θη­κε στη Ρόδο το 1967, κι έγινε μο­να­χή λίγο μετά τα 23 της χρό­νια.

Το 2017, επέ­λε­ξε να κα­τοι­κή­σει και να ανα­και­νί­σει την Μονή της Αγίας Τριά­δας στην Ακρά­τα, η οποία ήταν εγκα­τα­λειμ­μέ­νη, και όπου σή­με­ρα είναι ηγου­μέ­νη.

Η μο­να­χή Σω­φρο­νία, είναι γνω­στή στην Ελ­λά­δα, για την από­φα­σή της να αξιο­ποι­ή­σει τη σύγ­χρο­νη τε­χνο­λο­γία και το δια­δί­κτυο, προ­κει­μέ­νου να επι­κοι­νω­νεί με τους πι­στούς μέσω των social media, όπως το facebook, το Twitter και το instragram, έχο­ντας μά­λι­στα κα­τα­φέ­ρει να έχει εκα­το­ντά­δες ακο­λού­θους, κυ­ρί­ως νέους, που την κα­τα­κλύ­ζουν με μη­νύ­μα­τα.

Στην συ­νέ­ντευ­ξή της σή­με­ρα στη «δη­μο­κρα­τι­κή», μιλά για τη «δια­δρο­μή» της από τη Ρόδο μέχρι την Ακρά­τα, για την από­φα­σή της να ακο­λου­θή­σει τον δρόμο της εκ­κλη­σί­ας από πολύ μικρή ηλι­κία, για το επί­τευγ­μα να «ανα­στή­σει» την Γυ­ναι­κεία Κοι­νο­βια­κή Μονή Αγίας Τριά­δας όπου όταν έφτα­σε το 2017 ήταν ολο­μό­να­χη και για την αξιο­ποί­η­ση των μέσων κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι χρη­σι­μο­ποιεί την τε­χνο­λο­γία ως μέσον πνευ­μα­τι­κής οι­κο­δο­μής, προ­κει­μέ­νου να έρθει κοντά σε αν­θρώ­πους “που ζη­τούν μια προ­σευ­χή, μια συμ­βου­λή, κά­ποιον έστω να τους ακού­σει και να τους πει «εγώ είμαι εδώ»”…

• Γε­ρό­ντισ­σα Σω­φρο­νία, θέλω να ξε­κι­νή­σου­με την συ­νέ­ντευ­ξη, ρω­τώ­ντας σας για το «τα­ξί­δι» από τη Ρόδο όπου γεν­νη­θή­κα­τε και με­γα­λώ­σα­τε, στην Γυ­ναι­κεία Κοι­νο­βια­κή Μονή Αγίας Τριά­δας Ακρά­τας. Φοι­τή­σα­τε και μά­λι­στα με υπο­τρο­φία στη Φι­λο­σο­φι­κή Σχολή Αθη­νών, ερ­γα­στή­κα­τε στην ιδιω­τι­κή εκ­παί­δευ­ση, έχετε εκ­δώ­σει ποι­η­τι­κές συλ­λο­γές, πο­νή­μα­τα… Πότε ήταν που απο­φα­σί­σα­τε να ακο­λου­θή­σε­τε τον δρόμο του μο­να­χι­σμού; Σε ποια ηλι­κία;

Τον δρόμο του μο­να­χι­σμού τον απο­φά­σι­σα στα 19 με 20 χρό­νια μου, αλλά τον ακο­λού­θη­σα εμπρά­κτως στα 23,5 αφού τε­λεί­ω­σα τις σπου­δές μου και δί­δα­ξα σε κατ’ οίκον μα­θή­μα­τα για ένα χρόνο στη γε­νέ­τει­ρά μου στη Ρόδο. Ήμουν πιστό παιδί, είχα επι­κοι­νω­νία διά της προ­σευ­χής με τον Θεό χωρίς κα­νείς να μου το έχει δι­δά­ξει. Έμ­φυ­τη κλίση θα λέ­γα­με. Αν και τότε ως παιδί δεν μπο­ρού­σα ποτέ να φα­ντα­στώ ότι θα ακο­λου­θού­σα αυτόν τον δρόμο. Όμως η από­φα­ση πάρ­θη­κε μέσα στην εκ­κλη­σία καθώς εκεί ένιω­θα την πλήρη χαρά και ελευ­θε­ρία. Αλλά την σκέψη μου αυτή την κα­τέ­θε­σα τότε στον Ἁγ. Γέ­ρο­ντα Ιά­κω­βο στον οποί­ον και εξο­μο­λο­γού­μην, ο οποί­ος και την ευ­λό­γη­σε.

• Οι γο­νείς σας, οι φίλοι σας, τι σας είπαν όταν τους το ανα­κοι­νώ­σα­τε;

Οι γο­νείς μου δεν ήταν και εν­θου­σια­σμέ­νοι, αλλά δεν αντέ­δρα­σαν κιό­λας. Αρ­γό­τε­ρα όμως μπορώ να πω ότι δο­ξο­λό­γη­σαν τον Θεό και σή­με­ρα ο πα­τέ­ρας μου από τους ου­ρα­νούς με ευ­λο­γεί και η μη­τέ­ρα μου στη γη πι­στεύω ότι είναι εξί­σου χα­ρού­με­νη και υπε­ρή­φα­νη εν Κυρίω.

• Πά­ντως, η επι­λο­γή σας να αξιο­ποι­ή­σε­τε την τε­χνο­λο­γία και τα social media, είναι κάτι στο οποίο οι πι­στοί αντα­πο­κρί­θη­καν και πε­ρισ­σό­τε­ρο οι νέοι άν­θρω­ποι, στους οποί­ους δί­νε­τε την ευ­και­ρία να ενη­με­ρώ­νο­νται για πνευ­μα­τι­κά ζη­τή­μα­τα αλλά και να ζη­τούν την κα­θο­δή­γη­σή σας. Τι θα λέ­γα­τε ότι είναι εκεί­νο που τους απα­σχο­λεί πε­ρισ­σό­τε­ρο;

Τα χα­ρί­σμα­τα και οι δε­ξιό­τη­τες που μας δίνει ο Θεός και συν Θεώ καλ­λιερ­γού­με κι εμείς πρέ­πει να τα χρη­σι­μο­ποιού­με για τους άλ­λους, για την πνευ­μα­τι­κή τους ωφέ­λεια. Ο Αγ. Γέ­ρο­ντας Πορ­φύ­ριος ο Καυ­σο­κα­λυ­βί­της στην εποχή του χρη­σι­μο­ποί­η­σε το πιο εξε­λιγ­μέ­νο τε­χνο­λο­γι­κό μέσο πού υπήρ­χε, το τη­λέ­φω­νο.

Τη­λε­φω­νού­σε και 3 η ώρα τη νύχτα για να κα­λέ­σει σε κοινή προ­σευ­χή, για να πα­ρη­γο­ρή­σει, να συμ­βου­λεύ­σει, να συ­μπα­ρα­στα­θεί. Είχε τον φω­τι­σμό να αξιο­ποι­ή­σει πνευ­μα­τι­κά ένα τε­χνο­λο­γι­κό μέσον, όπως το τη­λέ­φω­νο.

Γι’ αυτό και σή­με­ρα η τε­χνο­λο­γία πρέ­πει να χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως μέσον πνευ­μα­τι­κής οι­κο­δο­μής. Και βλέπω ότι γε­νι­κό­τε­ρα, μο­να­στή­ρια, μη­τρο­πό­λεις, ενο­ρί­ες κ.λπ. αξιο­ποιούν αυτή τη δυ­να­τό­τη­τα του πνεύ­μα­τος.

Εμείς έχου­με δη­μιουρ­γή­σει ένα ηλε­κτρο­νι­κό προ­φίλ με την ονο­μα­σία «Ἀρ­χο­ντα­ρί­κι Ἱερᾶς Μονής Ακρά­τας» και δε­χό­μα­στε μη­νύ­μα­τα κυ­ρί­ως από νέους. Τούς απα­σχο­λούν οι με­τα­ξύ τους σχέ­σεις, η επι­κρά­τη­ση του εγω­ι­σμού που οδη­γεί σε διά­λυ­ση, το οι­κο­νο­μι­κό πρό­βλη­μα που τούς κα­ταρ­ρα­κώ­νει και κυ­ρί­ως η απελ­πι­σία και η απο­γο­ή­τευ­ση ύστε­ρα από συ­νε­χείς απο­τυ­χί­ες και αστο­χί­ες της ζωής τους.

• Πόσο χρόνο αφιε­ρώ­νε­τε στα social media για να κα­τα­φέ­ρε­τε να αντα­πο­κρι­θεί­τε στα μη­νύ­μα­τα που λαμ­βά­νε­τε από τους πι­στούς;

Δεν έχω κα­τα­με­τρή­σει το χρόνο αλλά αρ­κε­τό, εάν όχι κα­θη­με­ρι­νά-πά­ντως γε­νι­κά. Το θεωρώ ένα από τα βα­σι­κά μου δια­κο­νή­μα­τα. Επει­δή το μο­να­στή­ρι μας είναι ησυ­χα­στή­ριο και δεν έχου­με με­γά­λη προ­σέ­λευ­ση κό­σμου, έχω λίγο πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο για να σταθώ γρα­πτά κοντά σε κά­ποιους αν­θρώ­πους που ζη­τούν μια προ­σευ­χή, μια συμ­βου­λή, κά­ποιον έστω να τους ακού­σει και να τους πει «εγώ είμαι εδώ»… Ζη­τούν ένα πα­ρά­θυ­ρο σκέ­ψης για να φύ­γουν από το αδιέ­ξο­δο. Και πραγ­μα­τι­κά αυτό το εν­δια­φέ­ρον, αυτή η αμε­σό­τη­τα επι­κοι­νω­νί­ας έχει επι­φέ­ρει θαυ­μα­στά απο­τε­λέ­σμα­τα, γιατί το κυ­ριό­τε­ρο πρό­βλη­μα που αντι­με­τω­πί­ζει ο σύγ­χρο­νος άν­θρω­πος είναι η μο­να­ξιά και η απελ­πι­σία. Μια φορά μία κυρία μού έγρα­ψε «Σας ευ­χα­ρι­στώ και μόνο που με ακού­σα­τε, που ασχο­λη­θή­κα­τε με μένα». Συχνά δίπλα μας είναι οι άλλοι και δεν θέ­λουν ή δεν αφιε­ρώ­νουν χρόνο για μας. Κα­τα­λα­βαί­νε­τε λοι­πόν τι είναι για κά­ποιους να τους ακού­σεις και να συ­ζη­τή­σεις μαζί τους…

• Από τη Ρόδο, σας ανα­ζη­τούν πα­λιοί φίλοι, συμ­μα­θη­τές ίσως;

Από τη Ρόδο όχι, δεν με ανα­ζη­τούν πα­λιοί φίλοι, συμ­μα­θη­τές κλπ αλλά κατά και­ρούς λόγο της τε­χνο­λο­γί­ας επα­να­συν­δέ­ο­μαι με πα­λιές συμ­μα­θή­τριες, φίλες, συγ­γε­νείς. Με­γά­λη χαρά έλαβα όταν επα­να­συν­δέ­θη­κα με χα­μέ­νο μου πρώτο εξά­δελ­φο μετά από χρό­νια που με βρήκε μέσα στο δια­δί­κτυο.

• Τι ρόλο παί­ζει σε αυτή τη δύ­σκο­λη εποχή, σε αυτή τη δύ­σκο­λη συ­γκυ­ρία για τους αν­θρώ­πους, η εκ­κλη­σία;

Η εκ­κλη­σία, όπως το λέει και η λέξη εκ+καλώ συ­γκε­ντρώ­νει τούς αν­θρώ­πους όλους μαζί επί τω αυτώ… Και μόνο αυτό δεί­χνει τον πρώτο βα­σι­κό της ρόλο και σκοπό, την ενό­τη­τα. Είναι φως η εκ­κλη­σία. Δεν είναι ένα σύ­νο­λο από απα­γο­ρεύ­σεις και μη, ένα πράγ­μα βα­ρε­τό μόνο για τους ηλι­κιω­μέ­νους.

Αν ήξε­ραν οι νέοι τι κρύ­βε­ται μέσα στον ναό, στην προ­σευ­χή, στα βι­βλία τα πνευ­μα­τι­κά, σέ όλο αυτό που ονο­μά­ζε­ται ορ­θο­δο­ξία, δεν θα μπο­ρού­σαν να φύ­γουν ποτέ από αυτήν. Είναι μία μό­νι­μη συ­ντα­γή ευ­τυ­χί­ας -για να το δια­τυ­πώ­σω με την κο­σμι­κή λέξη- μια και οι άν­θρω­ποι σή­με­ρα ανα­ζη­τούν την ευ­τυ­χία και την επι­τυ­χία σε λάθος δρό­μους και φυ­σι­κά μετά πλη­ρώ­νουν «ακρι­βά» τις συ­νέ­πειες των επι­λο­γών τους. Φως, χαρά, αλή­θεια, αγάπη, γα­λή­νη έναν πα­ρά­δει­σο επί γης, αυτό μάς υπό­σχε­ται η εκ­κλη­σία στο νυν αλλά και στο αύριο, μια και­νούρ­για ανα­στη­μέ­νη ζωή!

• Μι­λή­στε μας για την Κοι­νο­βια­κή Μονή Αγίας Τριά­δας Ακρά­τας και την προ­σπά­θεια για την ανα­σύ­στα­σή της.

Η Ιερά Μονή Αγ. Τριά­δος Ἀκρά­τας, είναι ένα ιστο­ρι­κό μο­να­στή­ρι του 16ου αιώ­νος. Ξε­κί­νη­σε αν­δρι­κό και μετά με­τε­τρά­πη σε γυ­ναι­κείο το 1952, από την αδελ­φό­τη­τα τής γε­ρό­ντισ­σας Παϊ­σί­ας ορ­μω­μέ­νης εκ Πα­τρών. Τι­μή­θη­κε με τί­τλους τιμής για την προ­σφο­ρά του στην ελ­λη­νι­κή επα­νά­στα­ση. Η φι­λερ­γεία και η προ­σευ­χή των μο­να­ζου­σών έδωσε στο μο­να­στή­ρι τη ση­με­ρι­νή του μορφή, αν και μετά τον θά­να­τό τους έμει­νε εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο για πολλά χρό­νια. Ήρθα μόνη μου εδώ το 2017 με σκοπό να ζήσω μια ερη­μι­τι­κή ησυ­χα­στι­κή ζωή, αφού το γνώ­ρι­σα «τυ­χαία» -στην εκ­κλη­σία δεν υπάρ­χει τί­πο­τε τυ­χαίο- από τρεις δια­φο­ρε­τι­κούς αν­θρώ­πους που μου μί­λη­σαν γι­΄αυ­τό. Μά­λι­στα χα­ρι­το­λο­γώ­ντας σαν νη­σιώ­τισ­σα πού είμαι και αγαπώ τη θά­λασ­σα, όταν πα­ρα­κά­λε­σα τον Ἁγ. Φα­νού­ριο του είπα: Άγιέ μου, θέλω ένα μο­να­στη­ρά­κι που από τη μια μεριά να βλέ­πει τη θά­λασ­σα και την άλλη το βουνό!!! Οπερ και εγέ­νε­το, σε διά­στη­μα ανα­μο­νής 4 μόνο μηνών από το τάμα μου στον Ἅγ. Φα­νού­ριο. Σιγά σιγά όμως έφτα­σαν νέες κο­πέ­λες πού αγα­πούν τον μο­να­χι­σμό και την ησυ­χία με απο­τέ­λε­σμα σή­με­ρα να εί­μα­στε συ­νο­λι­κά τέσ­σε­ρα άτομα με τη χάρη του Θεού. Ξε­κι­νή­σα­με προ­σπά­θεια ανα­καί­νι­σης του μο­να­στη­ριού μόνες μας, με μόνο συ­μπα­ρα­στά­τη την Ἁγ. Τριά­δα, η οποία και φώ­τι­σε με­ρι­κούς αν­θρώ­πους να βά­λουν ένα λι­θα­ρά­κι στην ανα­καί­νι­ση της μονής. Κύριό μας δια­κό­νη­μα είναι οι εκ­δό­σεις βι­βλί­ων καθώς και πρό­σφα­τα ἡ αγιο­γρα­φία!

• Φτιά­χνε­τε όμως και πολύ ωραία πράγ­μα­τα εκεί.

Στην προ­σπά­θεια συ­γκέ­ντρω­σης οι­κο­νο­μι­κών πόρων εντάσ­σο­νται και κά­ποια έργα που γί­νο­νται στο μο­να­στή­ρι, όπως αλοι­φές, μαρ­με­λά­δες, λι­βά­νι, ξυ­λοει­κό­νες, κο­μπο­σκοί­νια κ.ά.

• Η οι­κο­γέ­νειά σας, δια­μέ­νει στη Ρόδο;

Στη Ρόδο μένει η μη­τέ­ρα μου και πολλά ξα­δέλ­φια και θείοι μου, άν­θρω­ποι με τους οποί­ους έχω μόνο καλές ανα­μνή­σεις ει­δι­κά από την αδελ­φή του πα­τέ­ρα μου κ. Ελευ­θε­ρία, η οποία με φρό­ντι­ζε με κάθε τρόπο όταν ήμουν μικρή.

• Κλεί­νο­ντας την συ­νέ­ντευ­ξη και με αφορ­μή την εορτή του Αγίου Πάσχα, τι θα θέ­λα­τε να πείτε;

Με αφορ­μή την εορτή του Πάσχα αυτό που θέλω να πω είναι ΖΗΣΤΕ ΑΛΗ­ΘΙ­ΝΑ, τρέξ­τε να προ­λά­βε­τε την ευ­και­ρία αυτή που μάς δίνει η εκ­κλη­σία μας. Να ζή­σου­με τα πνευ­μα­τι­κά της νο­ή­μα­τα, να ρου­φή­ξου­με το μέλι της προ­σευ­χής, να μην αφή­σου­με τα γε­γο­νό­τα να πε­ρά­σουν και ξε­χα­στού­με πάλι… Να νη­στεύ­ου­με, να μην πε­ρι­φρο­νού­με την αξία και τη ση­μα­σία τής νη­στεί­ας. Απο­το­ξι­νώ­νει σώμα και ψυχή! Ας συγ­χω­ρέ­σου­με. Ας απο­φα­σί­σου­με να εξο­μο­λο­γη­θού­με. Όλες οι ανε­ξο­μο­λό­γη­τες αμαρ­τί­ες μας, φέρ­νουν το βάρος αυτό και το άγχος το ρι­ζω­μέ­νο μες στα βάθη της ψυχής μας. Και τέλος: Να δο­ξο­λο­γή­σου­με τον Θεό γι­΄αυ­τό το ΣΗ­ΜΕ­ΡΟΝ που μάς χα­ρί­ζει κοντά Του. Να ξε­χά­σου­με με τη με­τά­νοια τις πα­λιές μας αμαρ­τί­ες και να μην κα­τα­στρέ­φου­με αυτό το φω­τει­νό τώρα του Θεού, με το άγχος για ένα αμ­φί­βο­λο μέλ­λον. Το μέλ­λον ανή­κει στο Θεό. Σε εμάς ανή­κει το τώρα του Θεού να το ζή­σου­με δο­ξο­λο­γι­κά, ευ­χα­ρι­στια­κά ως αλη­θι­νοί άν­θρω­ποι (άν­θρω­πος = άνω+θρώ­σκω).

Σάς ευ­χα­ρι­στώ! ΚΑΛΗ ΑΝΑ­ΣΤΑ­ΣΗ!!!