Μακρύς ο δρόμος για την ισότητα των φύλων- Στην τελευταία θέση στην ΕΕ η Ελλάδα

Μακρύς και με πολλά εμπόδια φαί­νε­ται να είναι ο δρόμος προς την ισότητα των φύλων, όπως κατα­δει­κνύ­ουν τα πρό­σφατα στοι­χεία του Ευρω­παϊ­κού Ινστι­τού­του για την Ισότητα των Φύλων(EIGE) που δημο­σί­ευσε τον Δείκτη Ισό­τη­τας των Φύλων για το 2019.

Τα ευρή­ματα για την Ελλάδα είναι απο­γοη­τευ­τικά παρά τα θετικά βήματα που έχουν γίνει, καθώς η χώρα μας κατα­λαμ­βά­νει την τελευ­ταία θέση ανάμεσα σε 28 χώρες συγκε­ντρώ­νο­ντας 51,2 μονάδες ενώ ο μέσος όρος για την Ευρω­παϊκή Ένωση συνο­λικά είναι στις 67,4 μονάδες. Στην κορυφή της λίστας βρί­σκο­νται η Σουηδία και η Δανία με 83,6 και 77,5 μονάδες, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας περισ­σό­τερο ισότιμα τα έμφυλα ζητή­ματα.

Τι είναι ο Δείκτης Ισό­τη­τας Φύλων και τι βαθ­μο­λο­γεί

Ο Δείκτης Ισό­τη­τας των Φύλων απο­τε­λεί­ται από έξι βασι­κούς τομείς, την εργασία, τα χρήματα, τη γνώση, το χρόνο, την εξουσία και την υγεία. Ο υπο­λο­γι­σμός υπήρξε απο­τέ­λε­σμα συν­δυα­σμού δια­φό­ρων δεικτών για τα φύλα σε έναν ενιαίο συνο­πτικό δείκτη. Ο δείκτης βαθ­μο­λο­γεί τα κράτη μέλη βάσει βαθ­μο­λο­γι­κής κλί­μα­κας που κυμαί­νε­ται από το 1 (απόλυτη ανι­σό­τητα) έως το 100 (πλήρης ισότητα). Δεν μετρά απλώς το έμφυλο χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναι­κών, αλλά λαμ­βά­νει επίσης υπόψη τις συν­θή­κες κάθε χώρας και τα διάφορα επίπεδα επι­δό­σεων των κρατών μελών σε διά­φο­ρους τομείς. Η Ευρω­παϊκή Ένωση φαί­νε­ται ότι προχωρά με πολύ αργούς ρυθμούς επίσης καθώς στο διά­στημα 2005-2017 έχει σημειώ­σει πρόοδο μόλις 5,4 μονάδων. Μέσα σε 12 χρόνια η Ελλάδα βελ­τί­ωσε τις επι­δό­σεις της κατά 4,4 μονάδες ( 2005-2017), γεγονός που απο­δει­κνύει ότι το έμφυλο χάσμα παρα­μέ­νει αρκετά ισχυρό.

Γιατί η Ελλάδα βρί­σκε­ται στην τελευ­ταία θέση στον Δείκτη Ισό­τη­τας των Φύλων

«Η Ελλάδα για μια ακόμη φορά, για την περίοδο 2017-2019 είναι στην τελευ­ταία θέση και οι λόγοι είναι προ­φα­νείς. Απέ­χουμε από την επί­τευξη της ουσια­στι­κής ισό­τη­τας και για το λόγο αυτό χρειά­ζο­νται ορι­ζό­ντιες πολι­τι­κές σε όλους τους τομείς, με έμφαση στην εναρ­μό­νιση οικο­γε­νεια­κής/ιδιω­τι­κής με την επαγ­γελ­μα­τική ζωή, τόνωση της γυναι­κείας εργα­σίας, ενί­σχυση των ψηφια­κών δεξιο­τή­των των γυναι­κών, προ­γράμ­ματα από την προ­σχο­λική ηλικία στα παιδιά μας ώστε να αντι­λη­φθούν ότι δεν υπάρ­χουν “αντρι­κές” και “γυναι­κείες” σπουδές και δου­λειές και σαφώς να μην χρειά­ζο­νται οι γυναί­κες στην Ελλάδα να πρέπει να επι­λέ­ξουν “παιδιά ή καριέρα”. Συγκε­κρι­μέ­νες λοιπόν δράσεις, ώστε να κατα­φέ­ρουμε ως χώρα και κυρίως ως κοι­νω­νία να απο­τά­ξουμε τα στε­ρε­ό­τυπα και να πάμε ένα βήμα μπροστά», επι­ση­μαί­νει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρα­κτο­ρείο Ειδή­σεων η γενική γραμ­μα­τέας Οικο­γε­νεια­κής Πολι­τι­κής και Ισό­τη­τας των Φύλων, Μαρία Συρεγ­γέλα, σχο­λιά­ζο­ντας τον Δείκτη Ισό­τη­τας των Φύλων για το 2019.

Ανα­λυ­τι­κό­τερα, όσον αφορά τον τομέα της εργα­σίας η Ελλάδα συγκε­ντρώ­νει 64,2 μονάδες κατα­λαμ­βά­νο­ντας την προ­τε­λευ­ταία θέση ανάμεσα στις 28 χώρες της ΕΕ, βελ­τιώ­νο­ντας ωστόσο τα ποσοστά της κατά 1,7 μονάδες από το 2005. Μόνο το 49% των γυναι­κών στην Ελλάδα (ηλικίας 20-64) απα­σχο­λού­νται, την ίδια ώρα που οι άνδρες κατα­λαμ­βά­νουν το 70% στον τομέα της εργα­σίας. Όπως ανα­φέ­ρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η υπεύ­θυνη επι­κοι­νω­νίας του Κέντρου Γυναι­κείων Μελετών και Ερευνών-Διοτίμα, Νατάσα Κεφαλ­λη­νού, «ένα ακόμη σημα­ντικό ζήτημα είναι η άνιση συγκέ­ντρωση γυναι­κών και ανδρών σε διά­φο­ρους τομείς της αγοράς εργα­σίας. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι κλάδοι που σύμφωνα με τα έμφυλα στε­ρε­ό­τυπα θεω­ρού­νται “γυναι­κείοι” συγκε­ντρώ­νουν κυρίως γυναί­κες (23%) και πολύ λιγό­τε­ρους άνδρες (8%). Αντι­θέ­τως σε “ανδρικά” θεω­ρού­μενα επαγ­γέλ­ματα που σχε­τί­ζο­νται με την επι­στήμη, την τεχνο­λο­γία, τα μαθη­μα­τικά κ.ά. μόνο το 4% είναι γυναί­κες, ενώ το 20% είναι άνδρες».

Στον τομέα των εισο­δη­μά­των η Ελλάδα συγκε­ντρώ­νει 71,4 μονάδες, στη γνώση 55,7 μονάδες, στον χρόνο 44,7, στην εξουσία (συμ­με­τοχή στα κέντρα λήψης απο­φά­σεων) 24,3 μονάδες, ενώ στην υγεία η Ελλάδα συγκε­ντρώ­νει 83,5 μονάδες. Όπως κατα­δει­κνύει το Ευρω­παϊκό Ινστι­τούτο για την Ισότητα των Φύλων, οι καλύ­τε­ρες επι­δό­σεις της Ελλάδας είναι η υγεία και το χρήμα, ενώ ακο­λου­θούν η εργασία και η γνώση. Ιδιαί­τερα ανη­συ­χη­τι­κές ωστόσο, είναι οι επι­δό­σεις της Ελλάδας στην ανι­σό­τητα των φύλων στον τομέα του χρόνου, αλλά και στον τομέα της συμ­με­το­χής στα κέντρα λήψης απο­φά­σεων. Συγκε­κρι­μένα στον τομέα της διά­θε­σης του χρόνου η Ελλάδα σημειώ­νει τη δεύτερη χαμη­λό­τερη επίδοση στις χώρες της ΕΕ. Η διάθεση του χρόνου των γυναι­κών στην Ελλάδα έχει επι­δει­νω­θεί από το 2005 μέχρι σήμερα με το έμφυλο χάσμα να διο­γκώ­νε­ται αντί να γεφυ­ρώ­νε­ται, καθώς το 38% των γυναι­κών ασχο­λού­νται με την φρο­ντίδα και την εκπαί­δευση των μελών της οικο­γέ­νειας τους του­λά­χι­στον μια ώρα την ημέρα, ποσοστό που στους άντρες αγγίζει το 20%. Περίπου το 85% των γυναι­κών μαγει­ρεύ­ουν και ασχο­λού­νται με τις δου­λειές του σπιτιού σε σχέση με το 16% των ανδρών. Όσον αφορά τον τομέα της συμ­με­το­χής στα κέντρα λήψης απο­φά­σεων συγκε­ντρώ­νει τις χαμη­λό­τε­ρες μονάδες σε σχέση με όλους τους άλλους τομείς που δια­μορ­φώ­νουν τον Δείκτη της Ισό­τη­τας των Φύλων, και κατα­λαμ­βά­νει την 27η θέση στη λίστα των χωρών, με 27,6 μονάδες πιο κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ.

«Τα σημα­ντι­κό­τερα προ­βλή­ματα εμφα­νί­ζο­νται στον χρόνο δηλαδή τον κατα­με­ρι­σμό χρόνου ανάμεσα σε φρο­ντίδα οικο­γέ­νειας/ κοι­νω­νι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες και στην επαγ­γελ­μα­τική ζωή, η οποία έλλειψη χρόνου οδηγεί και σε άλλες επι­πτώ­σεις, όπως την έλλειψη της δια βίου εκπαί­δευ­σης. Στην σύγ­χρονη αγορά εργα­σίας, με τις απαι­τή­σεις να αυξά­νο­νται ολοένα και περισ­σό­τερο, κατα­νο­ούμε την ανάγκη αλλά και τη σημασία της εκπαί­δευ­σης των γυναι­κών», σημειώ­νει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Συρεγ­γέλα.

«Η εκπαί­δευση αλλά και η προ­ώ­θηση νομο­θε­τι­κών πρω­το­βου­λιών και στο­χευ­μέ­νων μέτρων από τα πολι­τικά κόμματα και τα διοι­κη­τικά συμ­βού­λια των επι­χει­ρή­σεων ώστε να δοθούν κάποια κίνητρα για τη συμ­με­τοχή των γυναι­κών στα κέντρα λήψης απο­φά­σεων, θα συμ­βάλ­λει κατα­λυ­τικά ώστε να αλλά­ξουν οι εξαι­ρε­τικά χαμηλές επι­δό­σεις της χώρας μας στον δείκτη αυτό». σχο­λιά­ζει η κ. Κεφαλ­λη­νού.

Ιδιαί­τε­ρης σημα­σίας είναι το γεγονός πως η Ελλάδα είναι μία εκ των 4 χωρών της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, όπου οι γυναί­κες δεν εκπρο­σω­πούν ούτε το 20% των μελών της Βουλής αν και από 9% το 2005 έφτασε στο 19% το 2018.

Η οικο­νο­μική κρίση που βίωσε η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια συνέ­βαλε κατα­λυ­τικά για αυτές τις επι­δό­σεις. Όπως σχο­λιά­ζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Κεφαλ­λη­νού, «Τόσο η Ελλάδα όσο και η Ευρώπη προ­χω­ρούν στα ζητή­ματα της ισό­τη­τας των φύλων με ρυθμούς σαλι­γκα­ριού. Σε αυτό παίζει ρόλο η οικο­νο­μική κρίση και η συνα­κό­λουθη υπο­χώ­ρηση των ορι­ζό­ντιων πολι­τι­κών που αφορούν την ισότητα των φύλων. Ενδει­κτικά μόνο να αναφέρω, ότι η μείωση των κοι­νω­νι­κών δαπανών, ο περιο­ρι­σμός των προ­νοια­κών παροχών και υπη­ρε­σιών, η απο­σά­θρωση δηλαδή του κράτους πρό­νοιας, οδηγεί κατά κύριο λόγο τις γυναί­κες να επω­μι­στούν αυτούς τους ρόλους, σε βάρος της επαγ­γελ­μα­τι­κής και προ­σω­πι­κής τους ζωής. Φυσικά οι έμφυλες και ανι­σό­τη­τες σε όλους τους τομείς της κοι­νω­νι­κής, οικο­νο­μι­κής, πολι­τι­στι­κής ζωής, δεν εμφα­νί­στη­καν τα χρόνια της κρίσης, αντί­θετα απο­τε­λούν συστη­μι­κές δια­κρί­σεις, ωστόσο παρο­ξύν­θη­καν με αυτή».

Στοι­χεία για την κατά­σταση για μεμο­νω­μέ­νες περιο­χές της Ελλάδας μέχρι στιγμής δεν δίνο­νται με ακρί­βεια, ωστόσο αυτό που υπο­γραμ­μί­ζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Συρεγ­γέλα είναι ότι οι δια­φο­ρές ανάμεσα στην Αττική και τις υπό­λοι­πες περι­φέ­ρειες της Ελλάδας είναι υπαρ­κτές και εμφα­νί­ζο­νται κυρίως στην καταγ­γε­λία των περι­στα­τι­κών ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής και έμφυλης βίας. «Σε κοι­νω­νικό επίπεδο, η έλλειψη ευαι­σθη­το­ποί­η­σης και η αντί­ληψη του ότι πρό­κει­ται για ιδιω­τική υπόθεση επίσης παίζουν ιδιαί­τερα σημα­ντικό ρόλο. Ο ενδε­χό­με­νος κοι­νω­νι­κός στιγ­μα­τι­σμός του θύματος, λει­τουρ­γεί εξίσου ανα­σταλ­τικά για την επίσημη καταγ­γε­λία περι­στα­τι­κών, ειδικά όταν πρό­κει­ται για μικρές, κλει­στές κοι­νω­νίες ή επαρ­χια­κές πόλεις. Είναι ενδει­κτικό το ότι 66,7% των γυναι­κών που καταγ­γέλ­λουν περι­στα­τικά βίας και ανα­ζη­τούν βοήθεια είναι κάτοι­κοι μεγάλων αστικών κέντρων, σε σύγκριση με το μόλις 11,6% εκείνων που κατοι­κούν σε αγρο­τι­κές, ορεινές ή απο­μο­νω­μέ­νες περιο­χές της χώρας (στοι­χεία 2018)», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Τι πρέπει να γίνει για να αντι­με­τω­πι­στεί η έμφυλη ανι­σό­τητα

Οι «ορι­ζό­ντιες πολι­τι­κές και πρα­κτι­κές» καθώς και η ενερ­γο­ποί­ηση όλων των εμπλε­κό­με­νων φορέων βρί­σκο­νται στα πλάνα της γενικής γραμ­μα­τείας Οικο­γε­νεια­κής Πολι­τι­κής και Ισό­τη­τας των Φύλων, ώστε να αντι­με­τω­πι­στεί η έμφυλη ανι­σό­τητα με συνοχή και ολι­στική προ­σέγ­γιση. «Ενι­σχύ­ουμε τις δράσεις μας με στόχο την εναρ­μό­νιση επαγ­γελ­μα­τι­κής και ιδιω­τι­κής/οικο­γε­νεια­κής ζωής και τη σύνδεσή της με την ισότητα των φύλων. Δεν παρα­λεί­πουμε στο σημείο αυτό να ανα­φέ­ρουμε τις δράσεις για την πρόληψη, αντι­με­τώ­πιση και κατα­πο­λέ­μηση της έμφυλης και ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, δηλαδή την γραμμή SOS 15900, τα συμ­βου­λευ­τικά κέντρα καθώς και τους ξενώνες φιλο­ξε­νίας των θυμάτων», υπο­γραμ­μί­ζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η γενική γραμ­μα­τέας Οικο­γε­νεια­κής Πολι­τι­κής και Ισό­τη­τας των Φύλων, Μαρία Συρεγ­γέλα.

«Πολι­τι­κές, μέτρα, παρεμ­βά­σεις και ποσο­στώ­σεις». Αυτά χρειά­ζο­νται, σύμφωνα με την ανα­πλη­ρώ­τρια καθη­γή­τρια Κοι­νω­νική Πολι­τι­κής του Πάντειου Πανε­πι­στη­μίου και μέλος του Εργα­στη­ρίου Σπουδών Φύλου, Μαρία Στρα­τη­γάκη. «Οι νόμοι που έχουμε στην Ελλάδα σχετικά με τα ζητή­ματα φύλου δεν εφαρ­μό­ζο­νται. Τα στε­ρε­ό­τυπα είναι βαθιά ριζω­μένα στην καθη­με­ρινή μας ζωή και τα ΜΜΕ παίζουν αρνη­τικό ρόλο στη δια­μόρ­φωση και παγίωσή τους. Χρειά­ζο­νται παρεμ­βά­σεις για να αλλάξει αυτή η κατά­σταση», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Στρα­τη­γάκη, ενώ τονίζει ότι η αλλαγή της γενικής γραμ­μα­τείας ισό­τη­τας των φύλων σε γενική γραμ­μα­τεία οικο­γε­νεια­κής πολι­τι­κής και ισό­τη­τας των φύλων σήμανε «υπο­βάθ­μιση γι’ αυτά τα ζητή­ματα, διότι η οικο­γε­νειακή πολι­τική δεν ταυ­τί­ζε­ται με την πολι­τική συμ­φι­λί­ωση εργα­σίας και οικο­γέ­νειας».

Όσον αφορά τη βελ­τί­ωση των δεικτών που η Ελλάδα παρου­σιά­ζει απο­γοη­τευ­τικά χαμηλές επι­δό­σεις, όπως η υπο-εκπροσώπηση στα κέντρα λήψης απο­φά­σεων, είναι ανα­γκαία η προ­ώ­θηση νομο­θε­τι­κών πρω­το­βου­λιών και στο­χευ­μέ­νων μέτρων από τα πολι­τικά κόμματα και τα διοι­κη­τικά συμ­βού­λια των επι­χει­ρή­σεων σε συν­δυα­σμό με την παροχή και άλλου τύπου κινή­τρων (δια­βού­λευση, κατάρ­τιση, προ­γράμ­ματα mentoring, πιο δια­φα­νείς δια­δι­κα­σίες επι­λο­γής υπο­ψη­φίων κ.λπ.), σύμφωνα με την κ. Κεφαλ­λη­νού. «Είναι ανα­γκαίο να ανοίξει ένας δημό­σιος διά­λο­γος και να παρθούν πολι­τι­κές πρω­το­βου­λίες για την ισότητα των φύλων και σε δομές λήψης απο­φά­σεων άλλων τομέων. Να συζη­τή­σουμε για την υπο-εκπροσώπηση των γυναι­κών και στον αθλη­τι­σμό, στα ΜΜΕ, στην έρευνα κ.λπ., τόσο λόγω της συμ­βο­λι­κής και δια­παι­δα­γω­γι­κής σημα­σίας αυτών των τομέων όσο και του ισχυρού ρόλου που δια­δρα­μα­τί­ζουν στη δια­μόρ­φωση των κοι­νω­νι­κών αντι­λή­ψεων και στάσεων. Πολύ σημα­ντική είναι και η κατα­πο­λέ­μηση των έμφυλων στε­ρε­ο­τύ­πων σε όλους τους τομείς πολι­τι­κής ζωής. Παράλ­ληλα πρέπει να ληφθούν μέτρα που να επι­τυγ­χά­νουν την εξι­σορ­ρό­πηση ανάμεσα στον επαγ­γελ­μα­τικό και στον προ­σω­πικό βίο. Για παρά­δειγμα, μέτρα ενθάρ­ρυν­σης των ανδρών να κάνουν χρήση των γονικών αδειών και δράσεις ευαι­σθη­το­ποί­η­σης για την ισόρ­ροπη συμ­με­τοχή στις ευθύνες τόσο της ανα­τρο­φής των παιδιών όσο και του νοι­κο­κυ­ριού. Πέρα όμως από τις πολι­τι­κές έχει μεγάλη σημασία να μετα­σχη­μα­τι­στούν και τα έμφυλα στε­ρε­ό­τυπα γιατί είναι αυτά που διαιω­νί­ζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τις έμφυλες ανι­σό­τη­τες», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Κεφαλ­λη­νού.

Γυναι­κεία Επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα

Όσον αφορά το κομμάτι της γυναι­κείας επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας σύμφωνα με έρευνα της Διεύ­θυν­σης Οικο­νο­μι­κών Μελετών της ICAP, οι γυναί­κες ενι­σχύ­ουν στα­διακά την διείσ­δυσή στις ανώ­τε­ρες βαθ­μί­δες της ελλη­νι­κής επι­χει­ρη­μα­τι­κής σκηνής.

Στην έρευνα συμ­με­τεί­χαν γυναί­κες επι­χει­ρη­μα­τίες ή/και ανώτατα στελέχη από τις 1.200 μεγα­λύ­τε­ρες εται­ρείες που διευ­θύ­νο­νται από γυναί­κες βάσει κύκλου εργα­σιών 2017-2018. Το δείγμα περιείχε 144 επι­χει­ρή­σεις (το 12% του πλη­θυ­σμού της έρευνας) από διά­φο­ρους κλάδους της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας (βιο­μη­χα­νία, εμπόριο, υπη­ρε­σίες), που δρα­στη­ριο­ποιού­νται σε ολό­κληρη την ελλη­νική επι­κρά­τεια.

«Βλέ­πουμε πιο συχνά πλέον γυναί­κες επι­χει­ρη­μα­τίες και μάλιστα όσες ασκούν το επι­χει­ρείν είναι επι­τυ­χη­μέ­νες. Ωστόσο η ελλη­νίδα γυναίκα με τους πολ­λα­πλούς ρόλους που πρέπει να δια­δρα­μα­τί­ζει, δεν έχει συμπα­ρα­στάτη προ­κει­μέ­νου να μπο­ρέ­σει πρα­κτικά να επι­δο­θεί στον επι­χει­ρη­μα­τικό στίβο και αυτό βέβαια ισχύει και για τον πολι­τικό στίβο και γενι­κό­τερα στην επαγ­γελ­μα­τική της εξέλιξη. Επι­πλέον, είναι πολύ χαμηλή η συμ­με­τοχή των γυναι­κών σε συμ­βού­λια εται­ρειών. Προ­σπα­θούμε να πετύ­χουμε την ποσό­στωση 50-50 αλλά αυτό είναι κάτι πολύ μακρινό», σχο­λιά­ζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Ανα­στα­σία Ψωμιάδη, ιδρύ­τρια και πρό­ε­δρος της APSON και επι­κε­φα­λής του Womanitee, του πρώτου κέντρου γυναι­κείας επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας στην Ελλάδα.

Βία κατά των γυναι­κών

Στην έκθεση που δημο­σιεύει το Ευρω­παϊκό Ινστι­τούτο γίνεται αναφορά και στο κομμάτι περί βίας κατά των γυναι­κών. Σύμφωνα με το Ινστι­τούτο, η Ελλάδα δεν παρέχει στοι­χεία σχετικά με γυναί­κες θύματα εκ προ­θέ­σεως ανθρω­πο­κτο­νίας από ένα στενό εταίρο ή μέλος της οικο­γέ­νειας. Ωστόσο σύμφωνα με στοι­χεία από την Γενική Γραμ­μα­τεία Ισό­τη­τας των Φύλων για το 2018, η γραμμή SOS 15900 είχε δεχτεί 5.088 κλήσεις το 2018, εκ των οποίων οι 4.116 αφο­ρού­σαν σε καταγ­γε­λίες περι­πτώ­σεων έμφυλης βίας. Συγκε­κρι­μένα, οι 2.864 κλήσεις αφο­ρού­σαν σε καταγ­γε­λίες των ίδιων των κακο­ποι­η­μέ­νων γυναι­κών, ενώ οι 1.252 κλήσεις, αφο­ρού­σαν σε καταγ­γε­λίες από τρίτα πρόσωπα (κυρίως από φίλους/-ες 26%, γονείς 11%, άλλους συγ­γε­νείς 10%, αδελφός/ή 12%, γεί­το­νας 15% και άλλα άτομα 17%).

Από τις 2.864 κλήσεις που αφο­ρού­σαν σε καταγ­γε­λίες των ίδιων των κακο­ποι­η­μέ­νων γυναι­κών, οι 2.519 κλήσεις αφο­ρού­σαν σε ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία με δράστη κυρίως το σύζυγο, οι 110 κλήσεις σε σεξουα­λική παρε­νό­χληση, οι 28 κλήσεις σε περι­πτώ­σεις βιασμού, 99 κλήσεις σε trafficking και περι­πτώ­σεις πορ­νείας και 108 κλήσεις αφο­ρού­σαν σε καταγ­γε­λία άλλων μορφών βίας. Τα αιτή­ματα των κλήσεων αυτών αφο­ρού­σαν: 1.621 κλήσεις σε ψυχο­κοι­νω­νική στήριξη, 1.287 κλήσεις σε νομική συμ­βου­λευ­τική, 274 κλήσεις σε νομική βοήθεια, 281 κλήσεις σε ανα­ζή­τηση φιλο­ξε­νίας και 22 κλήσεις σε ανα­ζή­τηση εργα­σίας.