Οσο υπάρχει καύσιμο…

Όταν μα­θαί­νεις για μια γυ­ναί­κα που δο­λο­φο­νεί­ται από τον σύ­ντρο­φό της, δεν κα­τη­γο­ρείς. Γιατί ο μόνος ένο­χος είναι εκεί­νος. Δεν μιλάς. Γιατί θα έπρε­πε να ντρέ­πε­σαι που ανή­κεις σε μία κοι­νω­νία που αφή­νει ανυ­πε­ρά­σπι­στα τα θύ­μα­τα αλλά ξε­πλέ­νει με κάθε τρόπο τον θύτη. Ισως η Ντόρα της Ρόδου να ζούσε αν εκλεί­ψουν οι μι­σο­γύ­νη­δες που προ­σπα­θούν να δι­καιο­λο­γή­σουν μια δο­λο­φο­νία. Τι να σου κά­νουν οι αυ­στη­ρο­ποι­ή­σεις των ποι­νών και τα δι­κα­στή­ρια; Η εκρί­ζω­ση του κακού πρέ­πει να γίνει μέσα στη  κοι­νω­νία, η οποία σο­κά­ρε­ται εκ των υστέ­ρων και την επό­με­νη μέρα συ­νε­χί­ζει τον φαύλο κύκλο μέχρι να έρθει το επό­με­νο θύμα. Μέσα στην οι­κο­γέ­νεια. Γιατί ανα­τρέ­φου­με άν­δρες που θε­ω­ρούν τους εαυ­τούς τους ανώ­τε­ρους από τις γυ­ναί­κες. «Αγο­ρά­κια» που θα πουν μια κου­βέ­ντα πα­ρα­πά­νω, που δε θα κρα­τή­σουν τα νεύρα τους, που θα βρε­θούν αντι­μέ­τω­πα με «κακές στιγ­μές», που θα πα­ρα­συρ­θούν από τη ζήλια τους, που θα βρί­σουν, θα χτυ­πή­σουν. Γιατί με­γα­λώ­νου­με παι­διά που πι­στεύ­ουν ότι η γυ­ναί­κα γεν­νή­θη­κε για να υπη­ρε­τεί τον σύ­ζυ­γο – σύ­ντρο­φο – δυ­νά­στη. Γιατί διαιω­νί­ζου­με στε­ρε­ό­τυ­πα που ντρο­πιά­ζουν το αν­θρώ­πι­νο είδος. «Η αρ­ρώ­στια είναι μέσα στις οι­κο­γέ­νειες. Οι οι­κο­γέ­νειες που εντο­πί­ζουν το πρό­βλη­μα και το κρύ­βουν. Γιατί φο­βού­νται τη γει­το­νιά. Ποια αγάπη και έρω­τας; Αν υπήρ­χε αγάπη θα τη σκό­τω­νε; Όταν αγα­πά­με, σε­βό­μα­στε και αγα­πά­με τη ζωή του άλλου. Λυ­πά­μαι για το παιδί μας. Λυ­πά­μαι για αυ­τούς τους ανό­η­τους που κυ­κλο­φο­ρούν και τα παι­διά μας μπλέ­κουν άδικα. Είναι γε­λοί­οι, φο­νιά­δες, δο­λο­φό­νοι. Η Ντόρα μας δεν πέ­θα­νε, την σκό­τω­σαν». Είπε η θεία της Ντό­ρας σαν απά­ντη­ση σε όσα εξω­φρε­νι­κά ακού­στη­καν από το συγ­γε­νι­κό πε­ρι­βάλ­λον του δρά­στη. «Την αγα­πού­σε κι αυτή έφυγε. Έμπλε­ξε με λάθος γυ­ναί­κα…» «Tο έκανε από αγάπη. Την είχε λα­τρέ­ψει. Δεν πήρε ένα όπλο και ξαφ­νι­κά έγινε ότι έγινε» « Να σέ­βε­στε ότι σας προ­σφέ­ρου­με. Όχι μέχρι να μας ρί­ξε­τε και μόλις σας φτιά­ξου­με τα σπί­τια ξαφ­νι­κά θέ­λε­τε την ελευ­θε­ρία σας.» «Δεν είστε όλες θύ­μα­τα, υπάρ­χε­τε κι εσείς με αγ­γε­λι­κή μορφή αλλά εξω­τε­ρι­κά μόνο, για το μέσα βάλτε άλλη λε­ξού­λα». Απί­στευ­τα πράγ­μα­τα, που προ­κα­λούν, που κά­ποιοι τα επι­κρο­τούν. αλλά και οπλί­ζουν το χέρι κάθε «πολύ αρ­σε­νι­κού» απα­ριθ­μώ­ντας τους λό­γους που ένας άντρας έχει το δίκιο με το μέρος του για να προ­χω­ρή­σει σε μια γυ­ναι­κο­κτο­νία. Κατά τα άλλα, η πα­τριαρ­χία είναι μια φα­ντα­σία… Η υπό­θε­ση των γυ­ναι­κο­κτο­νιών δεν μπο­ρεί να εκλεί­ψει γιατί πολύ απλά οι αι­τί­ες που τις προ­κα­λούν όχι απλώς δεν εξα­λεί­φο­νται αλλά έχουν αρ­κε­τό καύ­σι­μο για να συ­ντη­ρού­νται. Μέχρι να γίνει σαφές στην ίδια την κοι­νω­νία ότι η πα­τριαρ­χία δο­λο­φο­νεί, απλώς με­τρά­με μέρες για την επό­με­νη γυ­ναί­κα δίπλα μας, η οποία θα είναι θύμα της.