A-τυπος και υπογραμμός: Το «α» το στερητικό

Στε­ρη­τι­κό πρό­θη­μα είναι το πρό­θη­μα που δη­λώ­νει άρ­νη­ση ή στέ­ρη­ση, εκεί­νου το οποίο δη­λώ­νει η λέξη από την οποία πα­ρά­γε­ται.

Αδύ­να­μος, ακαλ­λιέρ­γη­τος, άκαρ­πος, ακυ­βέρ­νη­τος, άμα­χος, αμε­τα­νό­η­τος, άμοι­ρος, ανά­ξιος, αναρ­μό­διος, ανε­ξέ­λεγ­κτος, ανέ­ξο­δος, ανή­θι­κος, απί­στευ­τος, απλή­ρω­τος, ασε­βής, αστα­θής, άτι­μος… και πάει λέ­γο­ντας.

Γέ­μι­σε η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας, γέ­μι­σε η ζωή μας με στε­ρη­τι­κά «α». Από τις 10 λέ­ξεις που χρη­σι­μο­ποιού­με σε μια πρό­τα­ση, οι εννιά εμπε­ριέ­χουν αρ­νη­τι­σμό. Δεν το συ­νει­δη­το­ποιού­με, αλλά το στε­ρη­τι­κό «α» μας έχει κυ­ριεύ­σει, μας οδη­γεί, μας κα­τευ­θύ­νει.

Το «-α» που μπο­ρεί να ση­μαί­νει και άνευ ή χωρίς… Αυτό το «-α» που δη­λώ­νει τη στέ­ρη­ση, αντα­να­κλά και στον ευ­ρύ­τε­ρο ψυ­χι­σμό του ση­με­ρι­νού αν­θρώ­που.

Επα­φές α-πρό­σω­πες, σχέ­σεις α-διά­φο­ρες, αγώ­νας α-νισος, προ­σπά­θειες ά-καρ­πες, προ­βλή­μα­τα ά-λυτα, πο­λι­τι­κή α-νερ­μά­τι­στη, λάθη α-μέ­τρη­τα, επι­λο­γές α-βέ­βαιες, ανά­γκες α-τέ­λειω­τες, επι­χει­ρή­μα­τα α-βά­σι­μα, πο­ρεία στο ά-γνω­στο, μέλ­λον α-βέ­βαιο…

Πα­ντού πα­ρα­μο­νεύ­ει ένα «α» στε­ρη­τι­κό, που μας στε­ρεί όνει­ρα, χα­μό­γε­λα, που μας κα­θι­στά α-μέ­το­χους σε όλα όσα συμ­βαί­νουν γύρω μας.

Οι αλ­λα­γές που έχουν επέλ­θει στην ζωή μας στα τε­λευ­ταία χρό­νια, προ κρί­σης θα ήταν α-δια­νό­η­τες και είναι αυτές που μας έχουν κα­τα­στή­σει α-κοι­νώ­νη­τους, α-δύ­να­μους, α-νή­μπο­ρους να αντι­δρά­σου­με σε όσα μας συμ­βαί­νουν.

Εχου­με κα­τα­στεί ά-φωνοι και ά-βου­λοι, ελ­πί­ζο­ντας σε ένα θαύμα το οποίο δεν έρ­χε­ται.

Η ζωή μας δεν πρό­κει­ται να αλ­λά­ξει από την μία στιγ­μή στην άλλη και το «-α» θα πα­ρα­μέ­νει όσο πα­ρα­μέ­νου­με κι εμείς α-με­τα­κί­νη­τοι, όσο πε­ρι­μέ­νου­με «σω­τή­ρες», και όσο επι­λέ­γου­με τον ρόλο του θύ­μα­τος.

Η κοι­νω­νία βρί­σκε­ται σε λή­θαρ­γο, σε χει­με­ρία νάρκη, είναι α-διά­φο­ρη γι αυτό και όλα εξε­λίσ­σο­νται ερή­μην της και εις βάρος της. Και όσο αδια­φο­ρού­με, τόσο οι α-σύ­δω­τοι, α-να­ξιο­πρε­πείς, α-νει­λι­κρι­νείς πο­λι­τι­κοί μας θα σχε­διά­ζουν για εμάς χωρίς εμάς.

Οσο επι­τρέ­που­με στο «α» το στε­ρη­τι­κό να μας κα­θο­ρί­ζει και όσο πα­ρα­μέ­νου­με α-μέ­το­χοι, κάθε μέρα θα είναι α-τε­λέ­σφο­ρη και θα βρί­σκουν πρό­σφο­ρο έδα­φος οι α-να­πο­τε­λε­σμα­τι­κές πολ­τι­κές που μας έφε­ραν στην ση­με­ρι­νή α-διέ­ξο­δη κα­τά­στα­ση.