Άτοπο

Εντε­λώς άτοπο , να χρη­σι­μο­ποιείς έναν σπου­δαίο δά­σκα­λο, για να υπε­ρα­σπι­στείς την ελευ­θε­ρία του λόγου για κά­ποιον δη­μο­σιο­γρά­φο. Γιατί ο Τσα­κυ­ρά­κης πραγ­μα­τι­κά ο ση­μα­ντι­κό­τε­ρος, μα­χη­τι­κό­τε­ρος και συ­νε­πέ­στε­ρο υπε­ρα­σπι­στή της Ελευ­θε­ρί­ας του Λόγου, όταν στή­ρι­ζε το δι­καί­ω­μα στην ελευ­θε­ρία της έκ­φρα­σης σε δι­κα­στή­ρια και στην κοι­νω­νία,  ο λόγος του δεν χω­ρού­σε προ­σω­πι­κούς χα­ρα­κτη­ρι­σμούς, και λάσπη. Δεν θε­ω­ρού­σε την ελευ­θε­ρία της έκ­φρα­σης ασύ­δο­τη. Εχει κα­νό­νες δι­καί­ου, τους οποί­ους όλοι οφεί­λου­με να τη­ρού­με. Ου­δείς δι­καιού­ται να τους πα­ρα­βιά­ζει, πολύ δε πε­ρισ­σό­τε­ρο οι εκ­πρό­σω­ποι των ΜΜΕ, οι οποί­οι έχουν αυ­ξη­μέ­νες υπο­χρε­ώ­σεις απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία στη  οποία απευ­θύ­νο­νται. Τα λέει αυτά άλ­λω­στε με απλά λόγια και ο κώ­δι­κας δε­ο­ντο­λο­γί­ας της ΕΣΗΕΑ:  «Να απο­φεύ­γει τη χυ­δαιο­γρα­φία, τη χυ­δαιο­λο­γία και τη γλωσ­σι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα, τη­ρώ­ντας, ακόμη και στη σά­τι­ρα και τη γε­λοιο­γρα­φία, τους κα­νό­νες της επαγ­γελ­μα­τι­κής ηθι­κής και της κοι­νω­νι­κής ευ­θύ­νης».

Εν κα­τα­κλεί­δι, οι  πένες του μί­σους ξε­χνιού­νται γρή­γο­ρα, αλλά το μίσος, ο λαϊ­κι­σμός, η λάσπη, η άρ­νη­ση μέ­νουν. Και δυ­στυ­χώς  θα βρί­σκουν νέους κα­θο­δη­γη­τές να το εκ­με­ταλ­λευ­τούν.