Γενέθλια

Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν οι «δημιουρ­γοί» του όρου και της έννοιας της δημο­κρα­τίας. Η δημο­κρα­τία σύμφωνα με τις τότε απόψεις ήταν η συγκέ­ντρωση και σύνοψη κάθε υψηλού ιδα­νι­κού και ηθικής αξίας. Ο όρος δημο­κρα­τία περι­κλείει μέσα του τις αρχές της ισο­νο­μίας, ισο­τι­μίας, ισο­πο­λι­τείας, του σεβα­σμού μα πάνω απ’ όλα του μέτρου. Παρόλα αυτά όπως και κάθε άλλη αρχαία λέξη και αρχή, έτσι και ο όρος δημο­κρα­τία, φαί­νε­ται πως έχει χάσει τη πραγ­μα­τική του σημασία. Μπορεί να απο­κα­τα­στά­θηκε, όπως συνη­θί­ζουμε να λέμε, αλλά δεν εξε­λί­χθηκε. Δεν ανα­βαθ­μί­στηκε. Ούτε καν φρο­ντί­στηκε. Κι έτσι τώρα, στα 40φεύγα της είναι ξεχαρ­βα­λω­μένη και απει­λεί­ται από παντού και κυρίως από την γενιά πολι­τι­κών που υπο­τί­θε­ται ότι την απο­κα­τέ­στη­σαν. Ισχυ­ρο­ποί­η­σαν 40φεύγα χρόνια, όλη τη μιζέρια του κομ­μα­τι­κο­ποι­η­μέ­νου κράτους. Έτσι, σύμφωνα με τα σημε­ρινά δεδο­μένα, η δημο­κρα­τία έχει κατα­ντή­σει να είναι απλά μια καλο­στη­μένη βιτρίνα, έρμαιο στα χέρια πολι­τι­κών και του κάθε επί­δο­ξου χαλίφη που έχει βλέψεις για τη θέση του χαλίφη. Και δυστυ­χώς οι υπε­ρα­σπι­στές της δημο­κρα­τίας φαί­νε­ται πως έχουν αφήσει τα όπλα, έχουν αφήσει τα τείχη να πέσουν και τη δημο­κρα­τία να κλο­νί­ζε­ται όλο και περισ­σό­τερο με κάθε ξέσπα­σμα αντι­δη­μο­κρα­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς και πρα­κτι­κής. Από τα μέσα μαζικής ενη­μέ­ρω­σης, στα σχολικά βιβλία, στον τρόπο διδαχής και εκπαί­δευ­σης, μέχρι το ίδιο το φρούριο της δημο­κρα­τίας που κατέ­ληξε να είναι η φυλακή της. Οι πολι­τι­κοί ψεύ­δο­νται ασύ­στολα, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τη δημο­κρα­τία και τη δική τους αντί­ληψη της δημο­κρα­τίας, προ­κει­μέ­νου να εξα­σφα­λί­σουν ψήφους και κατ’ επέ­κταση, δύναμη και λεφτά. Υπάρ­χουν πολλά που μπορούν να γίνουν επί της ουσίας για τη Δημο­κρα­τία, έτσι ώστε από την απο­κα­τά­σταση να περά­σουμε στην ανύψωση: Να εξε­λι­χθεί το Σύνταγμα. Να απα­γκι­στρω­θούν τα κόμματα από το κράτος. Να ενι­σχυ­θεί η τοπική αυτο­διοί­κηση. Να ισχυ­ρο­ποι­η­θεί η δικαιο­σύνη. Να επεν­δυ­θούν πόροι στην εκπαί­δευση, το παρα­παίδι του κράτους. Δεν είναι πυρη­νική φυσική, αυτο­νό­ητα πράγ­ματα είναι. Ναι, το όραμα της δημο­κρα­τίας από μια άποψη τυπική έχει πετύχει. Δηλαδή δεν έχει υπάρξει άλλη περί­ο­δος της ελλη­νι­κής ιστο­ρίας ομαλού κοι­νο­βου­λευ­τι­κού βίου επί τέσ­σε­ρις συνα­πτές δεκα­ε­τίες. Αλλά υπάρχει και μια δια­δι­κα­σία που λέγεται εξέλιξη. Δυστυ­χώς αυτή η εξέλιξη και η πρόοδος τα τελευ­ταία χρόνια φθίνει επι­κίν­δυνα, οι παρα­δο­σια­κές παθο­γέ­νειες των 40 ετών γιγα­ντώ­νο­νται και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά ανα­ζω­ο­γο­νού­νται οι ακραίες απόψεις και ο εθνι­κι­σμός. Μας αρκούσε να γιορ­τά­ζουμε κάθε χρόνο με πολυ­τε­λείς δεξιώ­σεις στους κήπους του Προ­ε­δρι­κού Μεγάρου την απο­κα­τά­σταση της Δημο­κρα­τίας. Δεν κατα­λά­βαμε ποτέ ότι δεν αρκούσε μόνο αυτό. Η Δημο­κρα­τία δεν κερ­δί­ζε­ται με μια μάχη. Είναι καθη­με­ρι­νός πόλεμος… Γι’ αυτό πρέπει να τελειώ­νουμε με τις επε­τεί­ους αυτές. Οπως ήρθαν τα πράγ­ματα, μάλλον θα έπρεπε να τις κρύ­βουμε. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα θα πρέπει να τη θάψουμε πολύ καλά τη Μετα­πο­λί­τευση. Εχει βρω­μί­σει πολύ πια…