Μίνι πανελλαδικές

Ξε­κί­νη­σαν τη Δευ­τέ­ρα οι  προ­α­γω­γι­κές εξε­τά­σεις στα Λύ­κεια, ενερ­γο­ποιώ­ντας την  «Τρά­πε­ζα θε­μά­των». Κάτι σαν «μίνι πα­νελ­λα­δι­κές». Και κάπως έτσι, όπως λέει ο κα­θη­γη­τής Πα­να­γιώ­της Σά­μιος,  «Φέτος στα Λύ­κεια,, ζή­σα­με και ένα νέο φαι­νό­με­νο: εκτός από τα παι­διά της Γ τάξης, τις τε­λευ­ταί­ες μέρες στα­μά­τη­σαν να έρ­χο­νται στο σχο­λείο και τα παι­διά της Α και της Β. Δεν ήταν δύ­σκο­λο να το συ­μπε­ρά­νει κα­νείς, αλλά το είπαν και μόνα τους: «Πάμε στο φρο­ντι­στή­ριο, να λύ­σου­με θέ­μα­τα της Τρά­πε­ζας Θε­μά­των». Με δυο λόγια, η πα­ρά­νοια που τόσα χρό­νια επι­κρα­τεί στους υπο­ψή­φιους των Πα­νελ­λη­νί­ων επε­κτεί­νε­ται πλέον σε όλο το Λύ­κειο. Είναι άραγε υπε­ρή­φα­νοι οι συ­ντε­λε­στές αυτού του «επι­τεύγ­μα­τος»; Και εννοώ φυ­σι­κά τους εμπνευ­στές της κα­θιέ­ρω­σης σκλη­ρών εξε­τά­σε­ων, όχι μόνο σε όλες τις τά­ξεις του Λυ­κεί­ου αλλά και στις υπό­λοι­πες βαθ­μί­δες εκ­παί­δευ­σης. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, το να υπο­χρε­ώ­νου­με παι­διά και εκ­παι­δευ­τι­κούς, δη­μό­σιου και ιδιω­τι­κού τομέα, να αφιε­ρώ­νουν τις δυ­νά­μεις τους στην εκ­μά­θη­ση τυ­πο­ποι­η­μέ­νων δια­δι­κα­σιών (συ­ντα­γών, αν θέ­λε­τε) και όχι στην κα­τα­νό­η­ση/δι­δα­σκα­λία των γνω­στι­κών αντι­κει­μέ­νων, είναι απο­λύ­τως αντι­πα­ρα­γω­γι­κό, ψυ­χο­φθό­ρο και οι­κο­νο­μι­κά εξα­ντλη­τι­κό για τους οι­κο­γε­νεια­κούς προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς.»