ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Μητροπολίτης της Αγιωτάτης Μητροπόλεως Ρόδου, προς τον ιερόν κλήρον και τον λαόν της καθ̉ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως

Αδελ­φοί και τέκνα εν Κυρίω αγα­πη­τά.

Μέσα στη χει­μω­νιά­τι­κη νύκτα ακού­γο­νται και πάλι οι χαρ­μό­συ­νες κω­δω­νο­κρου­σί­ες της μο­να­δι­κής αγίας νύ­κτας των Χρι­στου­γέν­νων. Με τη δική τους γνώ­ρι­μη φωνή, οι κα­μπά­νες των Ναών μας εξαγ­γέλ­λουν στο σή­με­ρα της Ορ­θο­δό­ξου Χρι­στια­νι­κής μας υπάρ­ξε­ως, αυτό που οι Άγ­γε­λοι του Θεού δια­κή­ρυ­ξαν τότε, κατά την ανε­πα­νά­λη­πτη εκεί­νη Βη­θλε­ε­μι­τι­κή νύκτα, τη Γέν­νη­ση στο τα­πει­νό σπή­λαιο από την Πα­να­γία Παρ­θέ­νο του ενα­θρω­πή­σα­ντος Λόγου του Πα­τρός, του Θε­αν­θρώ­που Σω­τή­ρος Ιησού Χρι­στού. Επα­να­λαμ­βά­νο­ντας το χαρ­μό­συ­νο και δια­χρο­νι­κό μή­νυ­μα “Ετέ­χθη ημίν σή­με­ρον Σωτήρ” μας κα­λούν, όπως τότε τους αγραυ­λού­ντες Ποι­μέ­νες, να προ­σέλ­θου­με προ­σκυ­νη­τές στο σπή­λαιο της Γεν­νή­σε­ως και να κοι­νω­νή­σου­με του μυ­στη­ρί­ου της πί­στε­ως.

Ακού­με τη φωνή τους και ενω­τι­ζό­μα­στε το μή­νυ­μα. Το μή­νυ­μα της φα­νέ­ρω­σης της απε­ριό­ρι­στης αγά­πης του Θεού προς τον άν­θρω­πο και τον σύ­μπα­ντα κόσμο, ο οποί­ος “τον Υιόν αυτού τον μο­νο­γε­νή απέ­σταλ­κεν εις τον κό­σμον, ίνα ζή­σω­μεν δι αυτοῦ”. Η Γέν­νη­ση του Χρι­στού φα­νε­ρώ­νει την αλή­θεια, τη σαρ­κω­μέ­νη αλή­θεια. Τη μία και μο­να­δι­κή, την τόσο δια­φο­ρε­τι­κή από τις νο­ού­με­νες και πα­ρα­νο­ού­με­νες αλή­θειες του πε­πτω­κό­τος αν­θρώ­που. Αι­σθα­νό­μα­στε το μυ­στή­ριο. Θαυ­μά­ζου­με και γιορ­τά­ζου­με. Ψάλ­λο­ντας τον υμνο­γρα­φι­κό παιά­να “Επε­σκέ­ψα­το ημάς, εξ ύψους ο Θεός ημών” εξω­τε­ρι­κεύ­ου­με την αυ­το­συ­νει­δη­σία της “της άπαξ τοις αγί­οις πα­ρα­δο­θεί­σης” πί­στε­ώς μας. Ο Θεός σαρ­κώ­νε­ται. Ο Χρι­στός γεν­νά­ται. Έρ­χε­ται στον άν­θρω­πο. Επι­σκέ­πτε­ται τον άν­θρω­πο, κάθε άν­θρω­πο. Τον νέο και τον ενή­λι­κα. Τον γονιό και το παιδί. Τον οι­κείο και τον ξένο. Τον φτωχό και τον πλού­σιο. Τον υγιή και τον άρ­ρω­στο. Όλους ανε­ξαι­ρέ­τως. Η επί­σκε­ψή Του μας αφορά όλους. Στη ψευ­δαί­σθη­ση της χωρίς νόημα αυ­τάρ­κειάς μας, του συγ­χρό­νου τού­του τα­λα­νι­σμού της υπάρ­ξε­ως, έρ­χε­ται ο σαρ­κω­θείς Λόγος να αρ­θρώ­σει μαζί μας λόγο αυ­θε­ντι­κού και γνη­σί­ου νο­ή­μα­τος. Μας επι­σκέ­πτε­ται με την πρό­σκλη­ση “Δεύτε και δια­λε­χθώ­μεν”, κα­τα­φά­σκο­ντας το γε­γο­νός της ελευ­θε­ρί­ας του προ­σώ­που μας, ελευ­θε­ρία τόσο δια­φο­ρε­τι­κή από τις “‘ελευ­θε­ρί­ες” των ποι­κί­λων ψευ­δαι­σθή­σε­ων και προ­κα­τα­λή­ψε­ων, των ιδε­ο­λο­γη­μά­των της δήθεν προ­ο­δευ­τι­κό­τη­τάς μας, της αλο­γί­ας του ορ­θο­λο­γι­σμού μας, του πα­ρα­λό­γου του ατο­μο­κε­ντρι­σμού μας. Όλων εκεί­νων που μας απο­ξε­νώ­νουν από τον εαυτό μας και τον συ­νάν­θρω­πό μας.

Αγα­πη­τοί αδελ­φοί και τέκνα εν Κυρίω,

«Επε­σκέ­ψα­το ημάς εξ ύψους ο Θεός ημών». Γε­γο­νός ασύλ­λη­πτο για τις συ­χνό­τη­τες της αντι­λη­πτι­κής ικα­νό­τη­τας του αν­θρώ­που. Αλλά τούτο το ασύλ­λη­πτο γε­γο­νός απο­τε­λεί την αρ­χέ­γο­νη εμπε­ρία της Εκ­κλη­σί­ας ως “Σώ­μα­τος Χρι­στού”. Την εμπει­ρία της πί­στε­ώς μας, “ότι εν τούτω εφα­νε­ρώ­θη η αγάπη του Θεού”. Η ανα­λο­γία της υπαρ­ξια­κής αντα­πό­κρι­σής μας στη φα­νέ­ρω­ση αυτήν του Θεού εκ­φρά­ζει το μέτρο της χρι­στια­νο­σύ­νης μας, της αυ­θε­ντι­κό­τη­τάς μας ως αν­θρώ­πων ρι­ζω­μέ­νων στη γη των Πα­τέ­ρων μας, την πο­τι­σμέ­νη με το αίμα και τον ιδρώ­τα γε­νε­ών και γε­νε­ών. Για να μη δια­μαρ­τυ­ρό­μα­στε απλά λε­κτι­κά για την κάθε εί­δους πα­θο­γέ­νεια που θα συ­να­ντή­σου­με η θα πλη­ρο­φο­ρη­θού­με στην πο­ρεία της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς μας, αλλά για να συμ­βάλ­λου­με ου­σια­στι­κά με το μέτρο αλη­θεί­ας της προ­σω­πι­κής μας ζωής, η οποία μόνο “εν αγάπη” είναι εφι­κτό να αλη­θεύ­ει. Η Εορτή της Χρι­στού Γεν­νή­σε­ως απο­κα­λύ­πτει την απρο­σμέ­τρη­τη δυ­να­μι­κή της αγά­πης του Θεού.

Ας εμ­βα­θύ­νου­με στο μυ­στή­ριο, ας το προ­σεγ­γί­σου­με με τα­πεί­νω­ση, πε­ρι­συλ­λο­γή, αυ­το­κρι­τι­κή και πολλή προ­σευ­χή. Οι και­ροί μας το απαι­τούν. Ας φα­νού­με αντά­ξιοι των απαι­τή­σε­ών τους Ευ­χό­μα­στε αλη­θι­νά, ει­ρη­νι­κά, ευ­φρό­συ­να και ευ­λο­γη­μέ­να Χρι­στού­γεν­να, με ει­ρή­νη, αγάπη, κα­τα­νό­η­ση και ευαι­σθη­σία.

Χρι­στού­γεν­να του δι­σχι­λιο­στού και δε­κά­του ογδό­ου σω­τη­ρί­ου έτους

Διά­πυ­ρος προς Χρι­στόν τε­χθέ­ντα ευ­χέ­της πά­ντων υμών.

Ο ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΙ­ΤΗΣ

†Ο ΡΟΔΟΥ ΚΥ­ΡΙΛ­ΛΟΣ