Υπάρχει δυστυχώς!

«Θέλω να ουρ­λιάξω! Θέλω να βγάλω την οργή που με πνίγει – τη δική μου κι όλων των κορι­τσιών, γυναι­κών, αγοριών, ανδρών που έχουν κακο­ποι­η­θεί και έχουν στε­ρη­θεί ακόμα και το δικαί­ωμα να είναι οργι­σμέ­νοι γι’ αυτό!» (Δήμητρα Πατρι­κα­ρά­κου: “Βεβήλωση-Μια αληθινή ιστορία κακο­ποί­η­σης”)

Σπα­ρα­κτικά λόγια από καρδιάς, από μια γυναίκα που σημα­δεύ­τηκε για πάντα από τη βία, μόνο λόγω του φύλου της, που με πολύ πόνο και πολύ κόπο, κατά­φερε να λυτρω­θεί. Να σπάσει τα δεσμά του θυμού. Ενός θυμού που συνήθως μένει κρυφός, ανο­μο­λό­γη­τος, απα­γο­ρευ­μέ­νος..

Παγκό­σμια Ημέρα για την Εξά­λειψη της Βίας κατά των Γυναι­κών. Είναι μια μέρα που δε θα έπρεπε να υπάρχει. Δεν παύουν όμως να μας την  θυμί­ζουν οι έρευνες και τα νούμερα που δημο­σιεύ­ο­νται. Αλλά και μια βόλτα στα νοσο­κο­μεία ή στα συμ­βά­ντα που  κατα­γρά­φο­νται στην αστυ­νο­μία, θα σε πείσει για το γιατί υπάρχει και για το γιατί παρα­μέ­νει επί­καιρη μέσα στα χρόνια. Η μέρα αυτή υπάρχει, γιατί κάθε μέρα κάποιες γυναί­κες απο­φα­σί­ζουν να σκου­πί­σουν τα αίματα από πάνω τους, να βάλουν αρκετό makeup για να καλύ­ψουν τα σημάδια και να συνε­χί­σουν το δρόμο τους. Η μέρα αυτή υπάρχει, γιατί ο περί­γυ­ρος απο­φά­σισε πως «έλα μωρέ, τα θελε κι αυτή». Εξαι­τίας της κλει­στής και βαθιά συντη­ρη­τι­κής νοο­τρο­πίας της ελλη­νική κοι­νω­νίας, με βασική αρχή το «τα εν οίκω μη εν δήμω», τα ποσοστά των καταγ­γε­λιών είναι μηδα­μινά σε σχέση με την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Παρά τις βαρύ­τα­τες επι­πτώ­σεις, μια γυναίκα δύσκολα θα εξω­τε­ρι­κεύ­σει το βίωμά της και θα ζητήσει βοήθεια. Η μέρα αυτή υπάρχει γιατί η βία δεν σταματά στα σωμα­τικά χτυ­πή­ματα. Η σκλη­ρό­τερη βία, είναι το μετά.Είναι τα σημάδια που σβήνουν αλλά εκείνη ξέρει πάντα πού είναι. Μπορεί το δέρμα της να καθα­ρί­σει από τις μελα­νιές αλλά εκείνη ξέρει να σου δείξει πού ήταν το κάθε σημάδι. Κάθε χτύπημα σε μια γυναίκα, κάθε μελανιά, κάθε σημάδι, είναι ρωγμές και χαραγ­μα­τιές στην ψυχή της που θα μείνουν αγιά­τρευ­τες όσο ανα­πνέει. Η βία κατά των γυναι­κών είναι παντού, είναι γύρω μας. Στο δια­μέ­ρι­σμα του πάνω ορόφου, στο μαγαζί του «νταή» επι­χει­ρη­μα­τία, στο προ­αύ­λιο του σχο­λείου, στη γει­το­νιά­γει­το­νιάς, στο δια­δί­κτυο. Και δυστυ­χώς, μπορεί να είναι και «εντός των τειχών». Στο άβατο της δικής μας ζωής. Ομως, η πιο ξεδιά­ντροπη βία είναι εκείνων που ξέρουν και δεν μιλάνε. Εκείνων που επι­λέ­γουν να πουν αυτό το γνωστό «τα’ θελε» Αν κάτι (θα έπρεπε να) απο­τε­λεί κοινό τόπο για όλους μας, αυτό είναι ο σεβα­σμός στο σώμα, την ψυχή, την προ­σω­πι­κό­τητα και τις ανάγκες του διπλα­νού μας. Δυστυ­χώς, ακόμη και σήμερα, δεν είναι αυτο­νό­ητη η απο­στροφή σε οποια­δή­ποτε μορφή βίαιης συμπε­ρι­φο­ράς, είτε σε κοι­νω­νικό, είτε σε ιδιωτικό- οικο­γε­νειακό πλαίσιο. Η βία κατά των γυναι­κών είναι η βία της κοι­νω­νίας μας.