«Εν χορώ και οργάνοις»

Της Νε­κτα­ρί­ας Μπίλ­λη

Μέσα σε κλίμα πα­νη­γυ­ρι­κό «εν χορώ και ορ­γά­νοις» το οι­κο­νο­μι­κό επι­τε­λείο και κα­τ΄ε­πέ­κτα­ση η κυ­βέρ­νη­ση ανα­κοί­νω­σε την έγκρι­ση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού για το έτος 2019 από την Κο­μι­σιόν. Πα­ράλ­λη­λα δε οι Ευ­ρω­παί­οι από την μια συγ­χαί­ρουν την κυ­βέρ­νη­ση για τα πε­ρι­βό­η­τα πλε­ο­νά­σμα­τα που κα­τά­φε­ρε να πε­τύ­χει, από την άλλη μέσω της έκ­θε­σης συμ­μόρ­φω­σης την μέμ­φο­νται διότι δεν έχει προ­χω­ρή­σει στις απαι­τού­με­νες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις και υπο­χρε­ώ­σεις της όπως π.χ την επι­στρο­φή των οφει­λών προς τους ιδιώ­τες. Και στο ση­μείο αυτό εντο­πί­ζε­ται ο από­λυ­τος πα­ρα­λο­γι­σμός. Μα αν ήταν συ­νε­πής στις υπο­χρε­ώ­σεις της θα μπο­ρού­σε να επαί­ρε­ται για υπερ­πλε­ό­να­σμα; Ρη­το­ρι­κό το ερώ­τη­μα.

Ωστό­σο όπως όλα δεί­χνουν δεν θα πε­ρι­κο­πούν οι συ­ντά­ξεις και αυτό είναι θε­τι­κό. Είναι θε­τι­κό διότι οι συ­ντα­ξιού­χοι δεν δύ­να­νται να αυ­ξή­σουν πε­ραι­τέ­ρω το μη­νιαίο ει­σό­δη­μα τους από άλ­λους πό­ρους, διότι οι συ­ντά­ξεις συ­ντη­ρούν άνερ­γα παι­διά και χαρ­τζι­λι­κώ­νουν εγ­γό­νια. Ωστό­σο η μη πε­ρι­κο­πή των συ­ντά­ξε­ων (ακόμη δεν έχει απο­σα­φη­νι­στεί αν το μέτρο κα­ταρ­γεί­ται ή ανα­βάλ­λε­ται) δεν απο­τε­λεί θρί­αμ­βο για τον οποίο πρέ­πει να ανε­βαί­νουν τόσο πα­νη­γυ­ρι­κά οι τόνοι.

Την εφαρ­μο­γή του μέ­τρου η κυ­βέρ­νη­ση την επέ­βα­λε και δύο φορές τη ψή­φι­σε. Ανα­τρέ­χο­ντας πίσω στο 2014 τότε που το πε­ρι­βό­η­το mail Χαρ­δού­βε­λη -που τόσο λοι­δο­ρή­θη­κε πα­ντα­χό­θεν-, προ­έ­βλε­πε μια υπο­τυ­πώ­δη μεί­ω­ση προ­ερ­χό­με­νη από την προ­σω­πι­κή δια­φο­ρά των υψη­λών συ­ντά­ξε­ων αλλά τότε ο Πρω­θυ­πουρ­γός υπο­σχό­ταν την 13η σύ­ντα­ξη. Δεν χρειά­ζε­ται να επα­να­λαμ­βα­νό­μα­στε για το τι πε­ρι­κο­πές ακο­λού­θη­σαν στη συ­νέ­χεια, οι οποί­ες δεν είναι συ­γκρί­σι­μες με των προη­γού­με­νων από το 2015 ετών πε­ρι­κο­πές, διότι οι οι­κο­νο­μι­κή συ­γκυ­ρία ( το έλ­λειμ­μα) ήταν δια­φο­ρε­τι­κή και μη συ­γκρί­σι­μη.

Προ­κει­μέ­νου λοι­πόν να μην πε­ρι­κο­πούν οι συ­ντά­ξεις η κυ­βέρ­νη­ση κόβει μέτρα για τους ανέρ­γους, για τις επι­χει­ρή­σεις ακόμα και για τους μα­θη­τές και μειώ­νει το Πρό­γραμ­μα Δη­μο­σί­ων Επεν­δύ­σε­ων.

Προ­ση­λω­μέ­νη στο υπερ­πλε­ό­να­σμα για να μοι­ρά­ζει κοι­νω­νι­κό μέ­ρι­σμα κόβει τις επεν­δύ­σεις και στε­ρεί ρευ­στό­τη­τα από την πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία. Τα στοι­χεία από το Γε­νι­κό Λο­γι­στή­ριο του Κρά­τους είναι απο­κα­λυ­πτι­κά σχε­τι­κά με την μη επι­στρο­φή φόρων ύψους 770 εκ . Είναι απο­κα­λυ­πτι­κή η φο­ρο­δο­τι­κή κό­πω­ση και εξα­σθέ­νη­ση των Ελ­λή­νων που στα χρό­νια της κρί­σης οι οφει­λές τους προς το Δη­μό­σιο τρι­πλα­σιά­στη­καν.

Το 2014 οι οφει­λέ­τες δεν ξε­περ­νού­σαν το 1.000.000 και πλέον αγ­γί­ζουν τα 4 εκ με ένα με­γά­λο πο­σο­στό να οφεί­λει έως 5.000 € στο ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο όντες πλέον αντι­μέ­τω­ποι με κα­τα­σχέ­σεις και πλει­στη­ρια­σμούς. Υπάρ­χει αλή­θεια κά­ποιο μέτρο ανα­κού­φι­σης για όλους αυ­τούς που σή­κω­σαν τη βίαιη δη­μο­σιο­νο­μι­κή λι­τό­τη­τα και προ­σαρ­μο­γή;

Είναι εντε­λώς ανα­κό­λου­θο να υπό­σχε­σαι την νο­μο­θε­τι­κή αύ­ξη­ση των μι­σθών όταν οι επι­χει­ρή­σεις δεν μπο­ρούν να αντα­πο­κρι­θούν, όταν δεν προ­νο­είς για την τό­νω­ση της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας, όταν η ανά­πτυ­ξη είναι αναι­μι­κή. Τα χρό­νια πριν την κρίση οι κυ­βερ­νή­σεις νο­μο­θε­τού­σαν τις αυ­ξή­σεις αλλά τότε υπήρ­χαν χρή­μα­τα από κοι­νο­τι­κές επεν­δύ­σεις και δα­νει­κά. Τώρα με την οι­κο­νο­μία κα­θη­λω­μέ­νη πως θα μπο­ρέ­σει να αντα­πο­κρι­θεί μια μικρή ή πολύ μικρή επι­χεί­ρη­ση;

Μπο­ρεί λοι­πόν η κυ­βέρ­νη­ση να επαί­ρε­ται και να μιλά για άν­θη­ση της οι­κο­νο­μί­ας αλλά η γε­νι­κό­τε­ρη ει­κό­να και η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι απο­καρ­διω­τι­κή. Το χρη­μα­τι­στή­ριο βου­λιά­ζει. Το δε­κα­ε­τές ομό­λο­γο κι­νεί­ται σε απα­γο­ρευ­τι­κά επι­τό­κια ενώ το τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα πα­ρου­σιά­ζει μια ακα­τά­σχε­τη αι­μορ­ρα­γία με τις τρα­πε­ζι­κές με­το­χές να έχουν χάσει το 50% της αξίας τους. Τα δε 40 δις της ανα­και­φα­λαιο­ποί­η­σης έχουν εξαϋ­λω­θεί. Οι αγο­ρές είναι επι­φυ­λα­κτι­κές απέ­να­ντι στην Ελ­λά­δα, επεν­δύ­σεις δεν έρ­χο­νται, η ανά­πτυ­ξη κι­νεί­ται στα ιστο­ρι­κά χα­μη­λά της ένα­ντι των προ­βλε­πό­με­νων στό­χων αλλά υπάρ­χει μέ­ρι­σμα για τα χα­μη­λά και ευά­λω­τα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα. Για την με­σαία τάξη υπάρ­χει κάτι; Υπάρ­χει άραγε ακόμη με­σαία τάξη;