Γ. Tομλίδης: O ομογενής από την Γερμανία που πήρε την απόφαση να… πιάσει άγονη γραμμή και να εγκατασταθεί στους Aρκιούς!

Κύριε Τομλίδη, πώς πήρατε την απόφαση να ξεκι­νή­σετε τις δια­δι­κα­σίες για να μετα­κο­μί­σετε στους Αρκιούς;

Για να είμαι ειλι­κρι­νής, με έπιασε το πατριω­τικό μου! Εδώ στο Βού­περ­ταλ, δεν έχουμε ουσια­στικά πράγ­ματα να μας κρατάνε. Εγώ την περίοδο αυτή δεν έχω εργασία, ζω με επι­δό­ματα από το κράτος. Μην νομί­ζετε ότι κι εδώ είναι καλύ­τερα τα πράγ­ματα, έχουν δυσκο­λέ­ψει πολύ. Αν τόσα χρόνια μένουμε εδώ είναι γιατί θέλαμε να δια­σφα­λί­σουμε μια καλύ­τερη ζωή για το παιδί μας, πλέον ούτε αυτό είναι βέβαιο. Κι εδώ υπάρχει ανεργία και δύσκο­λες συν­θή­κες καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Σκε­φτό­μα­σταν να επι­στρέ­ψουμε στην πατρίδα, στην Ελλάδα. Βλέπω όμως όλα αυτά που γίνο­νται με τον Ερντο­γάν και δεν σας κρύβω ότι θυμώνω, μου χτυπάει στο θυμικό. Μια μέρα λοιπόν, παρα­κο­λου­θώ­ντας ελλη­νικά κανάλια, είδα την εκπομπή 360 μοίρες, όπου παρου­σιά­στη­καν οι Αρκιοί. Είδα, τι παρα­δεί­σους κρύβει η πατρίδα μας πολλούς από τους οποίους δεν τους γνω­ρί­ζουμε. Προ­σω­πικά δεν γνώριζα για τους Αρκιούς, δεν είχα ακούσει ποτέ γι΄αυτά τα νησιά. Είδα το νησί στην τηλε­ό­ραση και άρχισα να ψάχνω στο δια­δί­κτυο για περισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρίες και όσο έβλεπα εικόνες τόσο περισ­σό­τερο μου άρεσε.

Εσάς η κατα­γωγή σας από πού είναι;

Εγώ είμαι από την Καβάλα.

Και στη Γερ­μα­νία πώς βρε­θή­κατε;

Γεν­νή­θηκα εδώ, όμως επι­στρέ­ψαμε στην Ελλάδα όσο ακόμα ήμουν πολύ μικρός. Μεγά­λωσα στην Ελλάδα, πήγα φαντά­ρος και μετά με τη γυναίκα μου -λόγω κάποιων συνθηκών- απο­φα­σί­σαμε να μετα­να­στεύ­σουμε και πάλι στη Γερ­μα­νία. Η κόρη μας γεν­νή­θηκε εδώ.

Πόσα χρόνια είστε στη Γερ­μα­νία;

Εδώ είμαστε από το 2009.

Είδατε λοιπόν την εκπομπή στην τηλε­ό­ραση και εντυ­πω­σια­στή­κατε από ένα τόσο μικρό νησάκι όπως οι Αρκιοί;

Με εντυ­πω­σί­α­σαν οι Αρκιοί και με εντυ­πω­σί­ασε ο αγώνας της δασκά­λας, της κυρίας Μαρίας, η επιμονή της, η υπομονή της και η αγωνία της για να παρα­μεί­νει ανοιχτό το σχολείο που είναι ένας “πνεύ­μο­νας” για τη ζωντά­νια του νησιού. Είδα τις ομορ­φιές του νησιού αλλά είδα και την εγκα­τά­λειψη από την πολι­τεία. Πιστεύω ότι θα έπρεπε να δοθούν κίνητρα για να μετα­κο­μί­σει κόσμος σε αυτά τα μικρά νησιά, να ξανα­ζω­ντα­νέ­ψουν, να είναι ανοιχτά τα σχολεία και η καθη­με­ρι­νό­τητα των ανθρώ­πων εκεί να είναι πιο εύκολη. Η ζωή στα μικρά νησιά είναι πιο ποιο­τική από ο,τι στα αστικά κέντρα. Ισως δεν μπο­ρούμε να το δούμε διότι έχουμε μάθει σε μια άλλη κατά­σταση επι­βί­ω­σης και σε άλλους ρυθμούς αλλά η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι αυτή. Θα μπο­ρού­σαμε να ενι­σχύ­σουμε τα νησιά μας επι­λέ­γο­ντάς τα ως τόπο κατοι­κίας, κερ­δί­ζο­ντας καλύ­τε­ρες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης και παράλ­ληλα βέβαια να τα ενι­σχύ­σουμε πλη­θυ­σμιακά, που σε περιό­δους σαν αυτές της τετα­μέ­νης κρίσης με την Τουρκία, έχει εξαι­ρε­τική σημασία αυτό.

Την ορι­στική απόφαση πότε την λάβατε;

Εκανα κάποιες οικο­νο­μίες και πριν από μερικές εβδο­μά­δες, κατά­φερα να πάω στο νησί και να το δω από κοντά. Με περί­μενε η δασκάλα, η κυρία Μαρία Τσια­λέρα, που τόσα πολλά έχει κάνει γι αυτό το νησί κι ας μην κατά­γε­ται από εκεί, και με ξενά­γησε στους Αρκιούς. Είδα το νησί, είδα τη ζωή, τους ανθρώ­πους και είπα ότι εκεί θέλω να ζήσω με την οικο­γέ­νειά μου. Το νησί έχει προ­δια­γρα­φές για ανά­πτυξη κι ας είναι μια σταλιά.

Αρα εσείς ουσια­στικά λάβατε την απόφασή σας βλέ­πο­ντας μια εκπομπή στην τηλε­ό­ραση.

Ναι, αυτό με παρα­κί­νησε. Κι όταν είδα τους Αρκιούς και τις εκκλή­σεις της κυρίας Μαρίας, μετά έψαχνα ένα-ένα τα ακρι­τικά νησιά της Ελλάδας μας, και τα γνώρισα μέσω του δια­δι­κτύου.. Σας πλη­ρο­φορώ ότι αν δεν είχα την οικο­γέ­νειά μου θα τα είχα παρα­τή­σει όλα και θα πήγαινα ακόμα και στην Κίναρο, όπου μένει η κυρά Ρηνιώ μόνη της και κρατά ψηλά την ελλη­νική σημαία κι ας έμενα και σε αντί­σκηνο.

Η οικο­γέ­νειά σας, πώς αντέ­δρασε σε αυτή την πρόταση της μετα­κό­μι­σης σε ένα νησί όπως οι Αρκιοί;

Η πρόταση ήταν δική μου και μπορώ να πω ότι η σύζυγός μου αρχικά ξαφ­νιά­στηκε, όμως όπως σας είπα και πριν, ούτε εδώ η κατά­σταση είναι εύκολη πλέον. Το συζη­τή­σαμε και είπαμε ότι η μετα­κό­μιση στους Αρκιούς, του­λά­χι­στον θα μας προ­σφέ­ρει ποιο­τική ζωή και θα είμαστε στην πατρίδα μας. Σας μιλώ ειλι­κρινά, στις 6 ημέρες που έμεινα εκεί για να γνωρίσω το νησί, βρήκα ξανά τον εαυτό μου, ένιωσα καλύ­τερα. Κατά­λαβα ότι ήθελα να ζήσω σε αυτό το νησί με την οικο­γέ­νειά μου. Επι­πλέον, οργί­ζο­μαι με όλα αυτά που συμ­βαί­νουν σήμερα στο Αιγαίο και πιστέψτε με οι λόγοι είναι κυρίως πατριω­τι­κοί που επέλεξα τους Αρκιούς, δεν θα είχα κανένα λόγο να το κάνω αυτό αν τα πράγ­ματα ήταν δια­φο­ρε­τικά. Και μπορώ να σας πω ότι μιλώ­ντας και με άλλους Ελληνες ομο­γε­νείς, έχουν κι εκείνοι την ίδια σκέψη και θέληση αλλά οπωσ­δή­ποτε δεν είναι εύκολο να λάβει κανείς την απόφαση να φύγει από την Γερ­μα­νία για να εγκα­τα­στα­θεί σε ένα μικρό νησί. Υπάρχει ακόμα μια οικο­γέ­νεια που έχει την ίδια σκέψη και θα ήθελε να μας ακο­λου­θή­σει στους Αρκιούς, αλλά υπάρ­χουν περισ­σό­τερα θέματα που θα πρέπει να διευ­θε­τή­σουν πριν να γίνει αυτό.

Με βάση τον σχε­δια­σμό, πότε προ­βλέ­πετε να μετα­κο­μί­σετε στους Αρκιούς;

Το συντο­μό­τερο δυνατόν. Απλώς κάποια δια­δι­κα­στικά πράγ­ματα πρέπει να διευ­θε­τη­θούν προη­γου­μέ­νως, με κυρί­αρχο την εύρεση σπιτιού για να μεί­νουμε με την οικο­γέ­νειά μου. Είμαστε σε αυτή τη δια­δι­κα­σία, δεν είναι εύκολο, γιατί όπως αντι­λαμ­βά­νε­στε δεν υπάρ­χουν πολλές επι­λο­γές, λόγω του μεγέ­θους του νησιού και των λιγο­στών κατοί­κων, πιστεύω όμως ότι με τη βοήθεια της κυρίας Μαρίας, της δασκά­λας, και των τοπικών αρχών θα βρούμε ένα σπιτάκι για να μεί­νουμε.

Επαγ­γελ­μα­τικά έχετε σκεφτεί με τι θα ασχο­λη­θείτε εκεί;

Ναι, το έχω σκεφτεί κι αυτό. Υπάρ­χουν επι­λο­γές, μέσω της ενα­σχό­λη­σης με τον πρω­το­γενή τομέα, όμως για να μπουν οι βάσεις γι αυτό θα πρέπει πρώτα να βρεθεί κατοι­κία.

Το κορίτσι σας, πώς βλέπει την προ­ο­πτική να μετα­κο­μί­σει σε ένα τόσο μικρό νησί;

Το κορίτσι μου είναι 9 χρονών και βλέπει με ενδια­φέ­ρον αυτή την προ­ο­πτική.

Ερχό­μενο στην Ελλάδα, τι τάξη θα πάει;

Θα πάει στο δημο­τικό, θα πρέπει να μάθει την ελλη­νική γλώσσα. Η κόρη μου μιλάει ελλη­νικά αλλά δεν δια­βά­ζει και δεν γράφει. Μια χρονιά θα πρέπει να πάει πίσω στο ελλη­νικό σχολείο για να μάθει να δια­βά­ζει και να γράφει σωστά ελλη­νικά. Είναι 9 χρονών, έχει ακόμα χρονικά περι­θώ­ρια για να το κάνει αυτό. Αργό­τερα θα είναι πιο δύσκολα.

Πάντως είναι μεγάλη απόφαση αυτή, αλλάζει όλη σου τη ζωή.

Είναι πολύ μεγάλη απόφαση, γιατί καταρ­χήν ρισκάρω το μέλλον της κόρης μου. Είναι 9 χρονών, εδώ θα μπο­ρούσε να τελειώ­σει το σχολείο έχοντας περισ­σό­τε­ρες ίσως επι­λο­γές για το μέλλον… Ομως, βλέπω ότι κι εδώ τα πράγ­ματα δυσκο­λεύ­ουν. Προ­φα­νώς υπάρ­χουν ακόμα επι­λο­γές και σαφέ­στατα θα ήταν ευκο­λό­τερα τα πράγ­ματα για την ίδια σε σχέση με τις επι­λο­γές ενός μικρού νησιού, όμως η ζωή της θα είναι καλύ­τερη ποιο­τικά απ ό,τι εδώ στη Γερ­μα­νία. Εξάλλου και στην Ελλάδα θα έχει επι­λο­γές. Αλλά για να είμαστε ειλι­κρι­νείς, είναι μεγάλη απόφαση και δεν την πήρα εύκολα. Για ‘μενα είναι η τελευ­ταία μου ευκαι­ρία να στήσω την ζωή μου από την αρχή.

Αρα στα 50 ξεκι­νάτε πάλι από την αρχή.

Δεν με φοβίζει αυτό γιατί πιστεύω ότι εκεί θα είμαστε πολύ καλύ­τερα. Θα πάρω το ρίσκο μου και πιστεύω ότι θα μου βγει σε καλό. Αυτό που μένει είναι να βρεθεί ένα σπίτι να ξεκι­νή­σουμε τη ζωή μας και ίσως να παρα­δειγ­μα­τι­στούν κι άλλοι και να ενι­σχύ­σουμε όχι μόνο τους Αρκιούς αλλά όλα τα μικρά νησάκια της πατρί­δας μας, να πάρουν και πάλι ζωή. Μπορεί μετα­κο­μί­ζο­ντας στα μικρά νησιά μας, να μην έχεις την ευκαι­ρία να γίνεις πλού­σιος αλλά κερ­δί­ζεις άλλο πλούτο, που νομίζω ότι είναι πιο σημα­ντι­κός. Εμείς έχουμε τη θέληση και τη βούληση και είμαστε έτοιμοι να μετα­κο­μί­σουμε και αύριο, το ζήτημα είναι να ενδια­φερ­θούν κι εκείνοι που πρέπει στην πατρίδα για να κάνουμε πραγ­μα­τι­κό­τητα το όνειρό μας.