Χρύσα Καραγιάννη: 25/9 Παγκόσμια Ημέρα Δράσης κατά της Κλιματικής Αλλαγής

Από την υπο­ψή­φια Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου εκ­δό­θη­κε η ακό­λου­θη ανα­κοί­νω­ση:

Η φε­τι­νή Πα­γκό­σμια ημέρα Δρά­σης κατά της Κλι­μα­τι­κής Αλ­λα­γής δεν προ­σφέ­ρε­ται για κα­νε­νός εί­δους εορ­τα­σμούς και με­γά­λα λόγια, ει­δι­κά στη χώρα μας. Μάλ­λον ως εθνι­κή ημέρα πέν­θους έπρε­πε να είχε κη­ρυ­χθεί μετά τις τόσες κα­τα­στρο­φές που υπήρ­ξαν…

Ζούμε σε μια ανο­χύ­ρω­τη χώρα, της οποί­ας η πο­λι­τι­κή ηγε­σία (κε­ντρι­κή κυ­βέρ­νη­ση και αυ­το­διοί­κη­ση όλων των βαθ­μί­δων) αρέ­σκε­ται στο να επα­να­λαμ­βά­νει ότι ο κρα­τι­κός μη­χα­νι­σμός έχει προ­ε­τοι­μα­στεί κα­τάλ­λη­λα και έγκαι­ρα – όπως άλ­λω­στε γρά­φουν στα πρα­κτι­κά των συ­σκέ­ψε­ων των ορ­γά­νων πο­λι­τι­κής προ­στα­σί­ας – και ότι κι­νή­θη­κε έγκαι­ρα και απο­τε­λε­σμα­τι­κά σε βο­ή­θεια όσων κιν­δύ­νευαν, όταν οι ει­κό­νες από τον θεσ­σα­λι­κό κάμπο, τη Ρο­δό­πη, τη Δαδιά τη Ρόδο.. μαρ­τυ­ρούν το αντί­θε­το: ανυ­παρ­ξία έργων, κα­θυ­στέ­ρη­ση & ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα στις πα­ρεμ­βά­σεις αντι­με­τώ­πι­σης και ανα­κού­φι­σης των πλη­γέ­ντων, υπο­στε­λέ­χω­ση και μη επαρ­κής χρη­μα­το­δό­τη­ση των υπη­ρε­σιών και των ανά­λο­γων φο­ρέ­ων. Και μπο­ρεί οι κα­τα­στρο­φές από το μένος των φυ­σι­κών φαι­νο­μέ­νων να είναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα όχι μόνο για την Ελ­λά­δα, ωστό­σο η ρη­το­ρι­κή του «εί­μα­στε έτοι­μοι να αντα­πε­ξέλ­θου­με σε κάθε καύ­σω­να/κα­ται­γί­δα» είναι άτοπη και δεί­χνει την υπο­κρι­σία των φο­ρέ­ων της αυ­το­διοί­κη­σης και του ευ­ρύ­τε­ρου κυ­βερ­νώ­ντος χώρου) .

Όλα αυτά συμ­βαί­νουν, ενώ, όπως ανα­φέ­ρουν στους απο­λο­γι­σμούς τους, έχουν δα­πα­νη­θεί πολλά εκα­τομ­μύ­ρια για έργα, και μά­λι­στα αντι­πλημ­μυ­ρι­κά, ενώ η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ότι τα πε­ρισ­σό­τε­ρα εξ αυτών είναι στα χαρ­τιά, ενώ πολλά από όσα έγι­ναν κα­τέρ­ρευ­σαν από τις κα­κο­τε­χνί­ες. Εθνι­κοί και πε­ρι­φε­ρεια­κοί άρ­χο­ντες ρί­χνουν οι μεν τις ευ­θύ­νες στους δε και τε­λι­κά όλοι πα­ρα­μέ­νουν στη θέση τους και διεκ­δι­κούν την επα­νε­κλο­γή τους.

Εμείς στο συν­δυα­σμό «ΑΝΟΙ­ΧΤΟΙ ΟΡΙ­ΖΟ­ΝΤΕΣ» πι­στεύ­ου­με ακρά­δα­ντα ότι απο­τε­λε­σμα­τι­κή πο­λι­τι­κή προ­στα­σία και ασφά­λεια για τους πο­λί­τες υπάρ­χει όταν δια­χει­ρι­ζό­μα­στε προ­λη­πτι­κά το πε­ρι­βάλ­λον με σχέ­διο και στόχο την αν­θε­κτι­κό­τη­τα των νη­σιών και των

δρα­στη­ριο­τή­των που χω­ρο­θε­τού­νται σε αυτά και πα­ράλ­λη­λα στην εξα­σφά­λι­ση της ποιό­τη­τας ζωής των κα­τοί­κων.

Με ΑΝΟΙ­ΧΤΟΥΣ ΟΡΙ­ΖΟ­ΝΤΕΣ και δια­φα­νείς δια­δι­κα­σί­ες σχε­δια­σμού και δια­κυ­βέρ­νη­σης που πε­ρι­λαμ­βά­νουν το τε­τρά­πτυ­χο Αυ­το­διοί­κη­ση – Πα­νε­πι­στή­μιο – Επι­χει­ρη­μα­τι­κοί Φο­ρείς – Πο­λί­τες μπο­ρούν τα νησιά μας να κι­νη­θούν ου­σια­στι­κά προς την βιω­σι­μό­τη­τα, προ­κει­μέ­νου εμείς και οι συ­μπο­λί­τες μας να απο­λαμ­βά­νου­με τη ποιό­τη­τα ζωής που δι­καιού­μα­στε.

Ας απο­τε­λέ­σει αυτή η μέρα, λοι­πόν, το εφαλ­τή­ριο για ν’ ανα­γνω­ρί­σου­με την ευ­θύ­νη που ανα­λο­γεί σε μια ανερ­χό­με­νη πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή, ατε­νί­ζο­ντας σε ένα μέλ­λον όπου ο πο­λί­της ζει εναρ­μο­νι­σμέ­να με το φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον, χωρίς να φο­βά­ται να χάσει τη ζωή και τη πε­ριου­σία του από τα φυ­σι­κά φαι­νό­με­να.