Όταν καίγονται άνθρωποι, περιουσίες και φυσικός πλούτος, ο εχθρός όποιος κι αν είναι, είναι κοινός για όλους και εξίσου απεχθής. Ας σιωπήσουμε όλοι εμείς από την ασφάλεια των πληκτρολογίων που ξεκινήσαμε να κάνουμε λογαριασμό και επιμερισμό ευθυνών. Μπορούμε μόνο βουβά και ταπεινά να είμαστε νοερά δίπλα σε ανθρώπους που θρηνούν νεκρούς και κλαίνε για τις περιουσίες τους. Θα έλεγα, η πολιτική τάξη, που είναι διαχρονικά ανεπαρκής, να βρει από την πλευρά της επιτέλους τις απαντήσεις που πρέπει, ώστε να μην ζούμε άλλες τραγωδίες πότε από φωτιές και πότε από πυρκαγιές, αλλά άδικός κόπος. Αν ήταν θα τις είχαν βρει… Η συλλογική, διακομματική πολιτική ευθύνη βρίσκεται στην προετοιμασία και στη λειτουργικότητα των υποδομών. Κι αυτές δεν υπήρξαν και δεν υπάρχουν. Αλλά όπως ξέρουμε καλά σε αυτή τη χώρα, για τις μεγάλες τραγωδίες δεν φταίει κανείς. Τέτοιες ώρες είναι ώρες ευθύνης και κυρίως για πολιτικά πρόσωπα, πολλοί εκ των οποίων δεν απέφυγαν να εκμεταλλευθούν άλλη μια εθνική τραγωδία. Το ίδιο ισχύει για τα ΜΜΕ… “Πόλεμος” ήταν αυτό που ζήσαμε προχθές.Και όποιος καπηλεύεται τα θύματα αυτού του “πολέμου¨” ένθεν και εκείθεν, διαπράττει Υβριν… Σιωπή λοιπόν και πολλή περισυλλογή οι ανευθυνοϋπεύθυνοι.

Σχολιασμός άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ