Ζωή σε αναμονή

Υπάρ­χει μια κα­τη­γο­ρία αν­θρώ­πων, που βλέ­πουν τις μέρες να περ­νούν, που βλέ­πουν τη ζωή τους να κυλά αλλά οι ίδιοι δεν ζουν. Εχουν βάλει τη ζωή τους σε ανα­μο­νή πε­ρι­μέ­νο­ντας… να εκ­δο­θεί η σύ­ντα­ξη που τους οφεί­λει το κρά­τος, από τα δικά τους δου­λε­μέ­να, για να μπο­ρέ­σουν να ζή­σουν.

Υπάρ­χει μια κα­τη­γο­ρία αν­θρώ­πων, που αγο­ρά­ζουν τα φάρ­μα­κά τους με δα­νει­κά, που πε­ριο­ρί­ζουν το φα­γη­τό τους, που έρ­χο­νται γιορ­τές και δεν γιορ­τά­ζουν, που ντρέ­πο­νται να επι­σκε­φθούν τα εγ­γό­νια τους γιατί αδυ­να­τούν να τους αγο­ρά­σουν δώρο, που κρύ­βουν από τα παι­διά τους τις τρύ­πιες τσέ­πες τους και το άδειο ψυ­γείο, που ζουν με την αγω­νία του λο­γα­ρια­σμού της ΔΕΗ, που μπο­ρεί και να μην έχουν τη­λέ­φω­νο…

Υπάρ­χει μια κα­τη­γο­ρία αν­θρώ­πων που ζουν με την ελ­πί­δα ότι αυτό το μήνα μπο­ρεί και να μπει στο λο­γα­ρια­σμό η σύ­ντα­ξη την οποία πε­ρι­μέ­νουν και ένα και δύο μπο­ρεί και τρία χρο­νια…

Υπάρ­χει μια κα­τη­γο­ρία αν­θρώ­πων που για το κρά­τος δεν υπάρ­χει, είναι νού­με­ρα και αριθ­μοί κα­τα­χω­ρι­σμέ­νοι σε ένα λο­γι­σμι­κό και είναι στην ανα­μο­νή μέχρι να φτά­σει η σειρά τους και κα­νείς δεν ξέρει να τους πει πότε.

Υπάρ­χει μια κα­τη­γο­ρία αν­θρώ­πων που μό­χθη­σαν, δού­λε­ψαν σκλη­ρά στη ζωή τους και σή­με­ρα θύ­μα­τα των συ­γκυ­ριών, της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης και του αδη­φά­γου τέ­ρα­τος της γρα­φειο­κρα­τί­ας, ζουν στη σκιά των εξε­λί­ξε­ων χωρίς να ζουν, πε­ρι­μέ­νο­ντας τα «κου­ρε­μέ­να» ανα­δρο­μι­κά που τους χρω­στούν οι τε­χνο­κρά­τες.

Υπάρ­χει μια κα­τη­γο­ρία αν­θρώ­πων που δεν θα έπρε­πε να υπάρ­χει και όσοι δια­χρο­νι­κά ευ­θύ­νο­νται για τις χι­λιά­δες ζωές σε ανα­μο­νή, θα έπρε­πε να σκύ­βουν το κε­φά­λι από σε­βα­σμό στον αγώνα που δί­νουν οι -σε ανα­μο­νή- συ­ντα­ξιού­χοι για να ζή­σουν αξιο­πρε­πώς όταν από καιρό τούς έχουν στε­ρή­σει την αξιο­πρέ­πειά τους.

Καλο Πάσχα… Εν ανα­μο­νή της Ανά­στα­σης. Για όλους.