CNN: Μέγιστο λάθος το στερεότυπο ότι η Ελλάδα είναι ο “κακός” της ευρωκρίσης

Πολ­λές φορές οι συ­γκρί­σεις δί­νουν τον τόνο σε ένα υπό­δειγ­μα. Η Ευ­ρώ­πη βρί­σκε­ται εν μέσω μια πο­λι­τι­κής και οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης που εν­δέ­χε­ται να την πλή­ξει δο­μι­κά και να απει­λή­σει την ολο­κλή­ρω­σή της, σκορ­πώ­ντας ύφεση και λι­τό­τη­τα.

Το CNN φέρ­νει το πα­ρά­δειγ­μα δύο χωρών για να κα­τα­δεί­ξει πως η στε­ρε­ο­τυ­πι­κή άποψη ότι ο «κακός» της Ευ­ρω­κρί­σης είναι μόνο η Ελ­λά­δα, συ­νι­στά μέ­γι­στο λάθος. Το πα­ρά­δειγ­μα έχει ως εξής:

Έχου­με τη χώρα Α και τη χώρα Β. Η χώρα Α είναι ένα μικρό έθνος με μακρά ιστο­ρία στη φο­ρο­δια­φυ­γή, σε υψηλά δη­μό­σια χρέη και σε δυ­σλει­τουρ­γι­κό κλίμα στον επι­χει­ρη­μα­τι­κό και ρυθ­μι­στι­κό τομέα. Επι­τρέ­πει στους ερ­γα­ζό­με­νους να συ­ντα­ξιο­δο­τού­νται στα 50 τους και πλη­ρώ­νει δι­πλές συ­ντά­ξεις. Επι­πλέ­ον, μα­γεί­ρε­ψε τα στοι­χεία του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της για να μπει στην Ευ­ρω­ζώ­νη.

Η χώρα Β, από την μεριά της, είναι ένα με­γά­λο, ιστο­ρι­κά ισχυ­ρό έθνος, με ρεκόρ χα­μη­λού δη­μό­σιου χρέ­ους. Κα­τά­φε­ρε, δε, να τρέ­ξει ακόμη και πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα στο ύψος του 2% πριν από το καί­ρια χτύ­πη­μα της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης το 2008. Πα­ράλ­λη­λα, ει­σήλ­θε στην Ευ­ρω­ζώ­νη με μια ει­λι­κρι­νή απο­τί­μη­ση των λο­γι­στι­κών δε­δο­μέ­νων της.

Για να μην υπάρ­χει καμία αμ­φι­βο­λία, ο συ­ντά­κτης του CNN απο­κα­λύ­πτει ευθύς εξαρ­χής ότι η χώρα Α δεν είναι άλλη από την Ελ­λά­δα. Σπεύ­δει, όμως, να συ­μπλη­ρώ­σει πως είναι λάθος να πι­στεύ­ει κα­νείς πως η κρίση στην Ευ­ρώ­πη προ­κλή­θη­κε από τη συ­γκε­κρι­μέ­νη χώρα.

Όσο για τη δεύ­τε­ρη χώρα, εν­δε­χό­με­να, κά­ποιοι να πι­στέ­ψουν ότι πρό­κει­ται για τη Γερ­μα­νία. Κι όμως, είναι η Ισπα­νία. Η οποία μπο­ρεί να μην ακο­λού­θη­σε το δρόμο της Ελ­λά­δας, εντού­τοις έπεσε σε μια δίνη. Το πο­σο­στό ανερ­γί­ας αυτή τη στιγ­μή είναι στο 23,7%, ενώ το 2013 έφτα­σε ακόμη και στο 27%. Και στις δύο χώρες άπα­ντες κά­νουν λόγο για μια χα­μέ­νη γενιά. Και στις δύο χώρες εμ­φα­νί­στη­κε μια επεν­δυ­τι­κή φού­σκα που στη συ­νέ­χεια έσκα­σε, ρί­χνο­ντας τους λαούς στα δί­χτυα της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης. Ήτοι: είδαν το δη­μό­σιο χρέος τους να εκτο­ξεύ­ε­ται δρα­μα­τι­κά σε σχέση με το ΑΕΠ και οι οι­κο­νο­μί­ες τους να συρ­ρι­κνώ­νο­νται.

Τι φταί­ει;

Από τη στιγ­μή που η Ελ­λά­δα και η Ισπα­νία ανα­ζή­τη­σαν μέσω δια­φο­ρε­τι­κών προ­σεγ­γί­σε­ων τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή τους σύ­νε­ση, πώς μπο­ρεί να εξη­γη­θεί το τε­λι­κό απο­τέ­λε­σμα; Η απά­ντη­ση του άρ­θρου είναι ότι το όλο θέμα δεν έχει να κάνει με τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή σύ­νε­ση, αλλά με τη δομή του ευρώ.

«Η έντα­ξη στο ευρώ υπο­χρέ­ω­σε και τις δύο χώρες να τυ­πώ­νουν το δικό τους χρήμα, να το υπο­τι­μούν όταν έπρε­πε και να κα­θο­ρί­ζουν τα επι­τό­κια. Αυτές δεν είναι ασή­μα­ντες πα­ρα­χω­ρή­σεις, ει­δι­κά σε μια νο­μι­σμα­τι­κή ένωση όπου υπάρ­χουν αυ­στη­ροί δη­μο­σιο­νο­μι­κοί κα­νό­νες που αρ­νού­νται στις χώρες την όποια ευ­ε­λι­ξία. Έτσι δεν μπο­ρούν να αντι­δρά­σουν σε μια κρίση, ενώ το εμπό­ριο εντός των χωρών της Ευ­ρω­ζώ­νης είναι σο­βα­ρά ανι­σόρ­ρο­πο», ανα­φέ­ρει το άρθρο.

Τα επι­τό­κια

Τα πράγ­μα­τα έγι­ναν ακόμη πιο δε­σμευ­τι­κά από τη στιγ­μή που αμ­φό­τε­ρες οι χώρες δεν μπο­ρού­σαν να ρυθ­μί­σουν τα επι­τό­κιά τους. Ως εκ τού­του, στη συ­νέ­χεια «υπερ­θερ­μάν­θη­καν» με τους φρε­νή­ρεις και απε­ρί­σκε­πτους ρυθ­μούς που δα­νεί­ζο­νταν (από γερ­μα­νι­κές και άλλες τρά­πε­ζες της Ευ­ρώ­πης). Έτσι έφτα­σαν στο ασύμ­φο­ρο ση­μείο να μην μπο­ρούν να πα­ρα­κο­λου­θή­σουν την επι­τό­κια της ΕΚΤ που είχαν δια­μορ­φω­θεί βάσει των οι­κο­νο­μι­κών συν­θη­κών της Γερ­μα­νί­ας και της Γαλ­λί­ας. Η αδυ­να­μία της Ελ­λά­δας και της Ισπα­νί­ας να τυ­πώ­σουν δικό τους χρήμα τις οδή­γη­σε να δα­νει­στούν κι άλλο χρήμα, οι τρά­πε­ζες πλη­σί­α­σε στην κα­τάρ­ρευ­ση, ενώ τα προ­γράμ­μα­τα διά­σω­σης τους οδή­γη­σε σε μια κρίση χρέ­ους. Τέλος, βρέ­θη­καν μπρο­στά στο φάσμα μια εξευ­τε­λι­στι­κής εξό­δου από την ΕΕ.

Εσω­τε­ρι­κή υπο­τί­μη­ση

Τι επα­κο­λού­θη­σε (λι­τό­τη­τα, ανερ­γία, ύφεση) είναι γνω­στά. Όπως είναι γνω­στή και η μέγ­γε­νη του δη­μό­σιου χρέ­ους που σφίγ­γει και τις δύο χώρες – ιδιαι­τέ­ρως την Ελ­λά­δα (175% του ΑΕΠ η Ελ­λά­δα, 100% του ΑΕΠ η Ισπα­νία). Επει­δή, λοι­πόν, το «μα­ξι­λά­ρι» δεν μπο­ρού­σε να υπάρ­ξει, συ­νέ­βη το φαι­νό­με­νο της εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης – ήταν ο μόνος τρό­πος να πα­ρα­μεί­νουν οι χώρες αντα­γω­νι­στι­κές. Με το απο­τέ­λε­σμα να είναι κοι­νω­νι­κά και οι­κο­νο­μι­κά κα­τα­στρο­φι­κό.

Για να κα­τα­λή­ξει το άρθρο: «Μπο­ρεί ο Μάριο Ντρά­γκι να είπε πως θα κάνει τα πάντα για το ευρώ, εντού­τοις αυτό δεν ση­μαί­νει πως η Ελ­λά­δα και η Ισπα­νία θα μεί­νουν για πάντα στο ευρώ. Μπο­ρεί οι πε­ρισ­σό­τε­ροι να πι­στεύ­ουν πως η κρίση προ­κλή­θη­κε από την ελ­λη­νι­κή δη­μο­σιο­νο­μι­κή ανευ­θυ­νό­τη­τα (άρα έχει ηθική διά­στα­ση), όμως τα γε­γο­νό­τα δεί­χνουν το αντί­θε­το».

enikonomia.gr