Που πάνε τα self-test;

Σύμ­φω­να με την πιο πρό­σφα­τη ενη­μέ­ρω­ση του υπουρ­γεί­ου υγεί­ας, στην Ελ­λά­δα έχουν δια­τε­θεί συ­νο­λι­κά από την αρχή της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­ναϊ­ού πε­ρί­που 108.000.000 συ­σκευ­ές self-test σε πε­ρί­που 7,8 εκα­τομ­μύ­ρια πο­λί­τες. Μια συ­σκευα­σία δια­γνω­στι­κού τεστ πε­ρι­λαμ­βά­νει τη πλα­στι­κή δο­κι­μα­στι­κή ται­νία, μια μπα­το­νέ­τα, τον σω­λή­να εκ­χύ­λι­σης με το ρυθ­μι­στι­κό διά­λυ­μα και η υπό­λοι­πη συ­σκευα­σία. Σύμ­φω­να με έρευ­να επι­στη­μό­νων του  Εθνι­κού Με­τσό­βιου Πο­λυ­τε­χνεί­ου η ουσία που πε­ριέ­χε­ται στο ρυθ­μι­στι­κό διά­λυ­μα ονο­μά­ζε­ται αι­θο­ξυ­λιω­μέ­νη οκτυ­λο-/εν­νεϋ­λο­φαι­νό­λη, η οποία έχει χα­ρα­κτη­ρι­σθεί ως  ουσία που προ­κα­λεί με­γά­λη ανη­συ­χία ως προς την το­ξι­κό­τη­τα τους. Αυτό ση­μαί­νει πως παρά το γε­γο­νός πως η πο­σό­τη­τα της ου­σί­ας στο δια­λυ­τι­κό υγρό για μια συ­σκευα­σία που θα χρη­σι­μο­ποι­η­θεί στο σπίτι, είναι πολύ μικρή και δεν δια­φαί­νε­ται να προ­κα­λεί κίν­δυ­νο σε πε­ρί­πτω­ση δια­δερ­μι­κής επα­φής, είτε επα­φής με τα μάτια ή τους βλεν­νο­γό­νους, σε με­γά­λες πο­σό­τη­τες αυτή δύ­να­ται να προ­κα­λέ­σει δυ­σμε­νείς επι­πτώ­σεις όταν βρε­θεί στο πε­ρι­βάλ­λον» Αγο­ρά­ζο­ντας ένα self test αγο­ρά­ζου­με μαζί, την σα­κού­λα του φαρ­μα­κεί­ου (πλα­στι­κή τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές), το χάρ­τι­νο κουτί της συ­σκευα­σί­ας, την πλα­στι­κή θήκη της μπα­το­νέ­τας, τις οδη­γί­ες χρή­σης, το πλα­στι­κό σω­λη­νά­ριο και το ίδιο το test. Η οδη­γία ανα­φέ­ρει να μην τα πε­τά­με σε « σε μπλε κά­δους ή απο­χε­τεύ­σεις», γιατί έτσι φτά­νουν στο πε­ρι­βάλ­λον πολύ πιο γρή­γο­ρα και ανε­ξέ­λεγ­κτα». Το δια­κύ­βευ­μα δεν είναι μόνο ο τρό­πος με τον οποίο θα πε­τά­ξου­με τα self-tests στον πρά­σι­νο κάδο ( αν υπάρ­χει και εάν μπού­με σ’ αυτή τη… λε­πτο­μέ­ρεια) και αυτά απλώς να φτά­σουν στους ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ, αλλά τι γί­νε­ται μετά. Ήδη πολ­λές χώρες της Ευ­ρώ­πης προ­χω­ρούν σε ταφή ή καύση των απο­βλή­των αυτών. Εδώ;