Όταν η τηλεόραση ανοητεύει

Μεγάλη συζή­τηση γίνεται για την απουσία  κάλυψης του συλ­λα­λη­τη­ρίου από τηλε­ο­πτι­κούς σταθ­μούς. Και τα μεν ιδιω­τικά κανάλια είναι εμπο­ρι­κές επι­χει­ρή­σεις και οι απο­φά­σεις τους κρί­νο­νται από τις τηλε­θε­α­τές τους. Το ακα­τα­νό­ητο όμως είναι γιατί η δημόσια τηλε­ό­ραση δεν το έπραξε και ιδίως η ΕΡ3, η οποία έχει έδρα την Θεσ­σα­λο­νίκη και θα έπρεπε να μετα­δώ­σει εάν όχι ολό­κληρο το συλ­λα­λη­τή­ριο αρκετά πλάνα με έκτα­κτες μετα­δό­σεις. Είχε ηθικό χρέος να το πράξει και πρέπει να πω πως το γεγονός της μη προ­βο­λής του συλ­λα­λη­τη­ρίου – να το γνω­ρί­ζουν όσοι τυχόν την επιδίωξαν- έφερε να αντί­θετα απο­τε­λέ­σματα. Στην εποχή του δια­δι­κτύου όποιος προ­σπα­θεί να κρύψει μια είδηση, με χιλιά­δες κόσμου στους δρόμους,  απλώς ανοη­τεύει. Δεν έχει σημασία αν κάποιος συμ­φω­νεί ή δια­φω­νεί μαζί τους. Η τηλε­ό­ραση λόγω του όγκου του πλήθους όφειλε να είναι εκεί .Οι κάμερες δεν περι­γρά­φουν… δεί­χνουν… κι όταν δεν δεί­χνουν σημαί­νει ότι απο­κρύ­πτουν. Αυτά μπο­ρού­σαν να γίνουν στις δεκα­ε­τίες του ’60 του ’70 που υπήρχε μόνο η κρατική τηλε­ό­ραση και ότι έπαιζε αυτή, ήταν είδηση, ότι δεν έπαιζε αυτή, το μαθαί­ναμε με ένα 24ωρο καθυ­στέ­ρηση από τις εφη­με­ρί­δες.