Ροδίτες άσκησαν ανακοπή κατά εταιρείας διαχείρισης απαιτήσεων για χρέη ξενοδοχειακής επιχείρησης

Με ανακοπή ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου προ­σέ­φυγε μία ομόρ­ρυθμη εται­ρεία και 4 κάτοι­κοι Ρόδου, υπό­λο­γοι για χρέη ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας, κατά ανώ­νυ­μης εται­ρείας δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων για την ακύρωση δια­τα­γής πλη­ρω­μής που εξέδωσε η τελευ­ταία σε βάρος τους, ποσού 602.371,84 ευρώ.

Ειδι­κό­τερα, η καθ’ ης η ανακοπή εξέδωσε ενα­ντίον της ομόρ­ρυθ­μου εται­ρείας ως πρω­το­φει­λέ­του και των 4 ανα­κο­πτό­ντων ως εγγυ­η­τών, την υπ’ αριθμ. 106/2021 διαταγή πλη­ρω­μής με την οποία, υπο­χρε­ώ­θη­καν να κατα­βά­λουν στην καθ’ ης το ποσό των 602.371,84 ευρώ.

Σύμφωνα με την ανακοπή, η διαταγή πλη­ρω­μής είναι άκυρη καθώς ελλεί­πει δια­δι­κα­στική προ­ϋ­πό­θεση και συγκε­κρι­μένα η ενερ­γη­τική νομι­μο­ποί­ηση της καθ’ ης καθώς δεν απέ­δειξε ότι είναι δια­χει­ρί­στρια του δανείου, αφού, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται οι ανα­κό­πτο­ντε, η εται­ρεία δεν είναι καθο­λική αλλά ειδική διά­δο­χος ορι­σμέ­νων μόνο εκ των απαι­τή­σεων που είχε η δικαιο­πά­ρο­χός της.

Επι­πλέον οι ανα­κό­πτο­ντες δια­τεί­νο­νται ότι η καθ’ ης παρά­νομα ονόμασε αλλη­λό­χρεο λογα­ρια­σμό τη μεταξύ τους σύμβαση πίστω­σης, με απο­τέ­λε­σμα να διπλα­σια­στεί το χρέος εξαι­τίας παρά­νο­μων υπέ­ρο­γκων ανα­το­κι­σμών, ενώ η απαί­τηση κατέστη ανε­κα­θάρ­ρι­στη επι­πλέον και για το λόγο ότι υπο­λό­γιζε τόκους με βάση έτος 360 ημερών και όχι 365 ημερών με απο­τέ­λε­σμα να επι­βα­ρύ­νο­νται για κάθε ημέρα με 1,3889% επι­πλέον τόκους.

Ακόμη, οι ανα­κό­πτο­ντες υπο­στη­ρί­ζουν ότι επι­τρέ­πε­ται μόνο ο ανα­το­κι­σμός τόκων και σε καμία περί­πτωση δεν επι­τρέ­πε­ται ο ανα­το­κι­σμός προ­μη­θειών και εξόδων και ως εκ τούτου δεν πλη­ρού­ται η βασική προ­ϋ­πό­θεση του βέβαιου και εκκα­θα­ρι­σμέ­νου της απαι­τή­σεως, και η διαταγή πλη­ρω­μής τυγ­χά­νει ακυ­ρω­τέα.

Επίσης, οι ανα­κό­πτο­ντες δια­τεί­νο­νται ότι δεν υπήρχε εν τοις πράγ­μασι αλλη­λό­χρεος λογα­ρια­σμός ούτε γνήσιο άνοιγμα πίστω­σης και επρό­κειτο ουσια­στικά για δάνειο αφού πάντοτε η καθ’ ης ήταν πιστώ­τρια και ουδέ­ποτε οφει­λέ­τιδα.

Ακόμη κατά την έκδοση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής, δεν απο­δεί­χθηκε εγγρά­φως σύμφωνα με τους ανα­κό­πτο­ντες η αδιά­λει­πτη λογι­στική τήρηση της πίστω­σης και ο τρόπος με τον οποίο γεν­νή­θηκε και ανήλθε η συνο­λική οφειλή στο ποσό των 602.371,84 ευρώ. Η καθ’ής, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι τα προ­σκο­μι­ζό­μενα απο­σπά­σματα απο­δει­κνύ­ουν την αδιά­λει­πτη και συνε­χό­μενη τήρηση της πίστω­σης, ωστόσο δεν προ­σκό­μισε το σύνολο των εγγρα­φών στα λογι­στικά βιβλία της από την ημε­ρο­μη­νία της αρχικής σύμ­βα­σης ήτοι από το 2003 παρά προ­σκό­μισε μόνο κινή­σεις λογα­ρια­σμών αρχό­με­νες 10 ολό­κληρα έτη αργό­τερα από την αρχική ημε­ρο­μη­νία υπο­γρα­φής της αρχικής σύμ­βα­σης και συγκε­κρι­μένα τις χρε­ο­πι­στώ­σεις ως αυτές τηρή­θη­καν στα λογι­στικά βιβλία με αφε­τη­ριακή ημε­ρο­μη­νία το έτος 2012.

Όπως υπο­στη­ρί­ζουν οι ανα­κό­πτο­ντες για 10 συνεχή έτη από το 2003 ως τo 2012 μεσο­λά­βη­σαν και πρό­σθε­τες πράξεις των συμ­βά­σεων και μετα­βο­λές και αυξο­μειώ­σεις στα επι­τό­κια για τα οποία δεν προ­σκο­μί­στηκε από την καθ’ης κανένα έγγραφο απ’το οποίο να προ­κύ­πτει η αλλη­λου­χία της απαί­τη­σης και του τρόπου απ’τον οποίο προ­κύ­πτει το τελικό κατά­λοιπο του λογα­ρια­σμού.

Τέλος οι ανα­κό­πτο­ντες υπο­στη­ρί­ζουν ότι η καθ’ ης όφειλε να ασκήσει τα δικαιώ­ματα της στρε­φό­μενη αρχικώς κατά της πιστού­χου και μόνο αν στρε­φό­μενη κατά της πρω­το­φει­λέ­τριας και αν δεν ικα­νο­ποιούσε ολο­σχε­ρώς τις αξιώ­σεις της τότε θα μπο­ρούσε να στραφεί και κατά των εγγυ­η­τών.

Για αυτούς τους λόγους ζητούν με την ανακοπή τους να ακυ­ρω­θεί η διαταγή πλη­ρω­μής.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται η δικη­γο­ρική εται­ρεία Μηνά Ι. Τσέρκη & Συνερ­γα­τών.