Α-τυπος και υπογραμμός: Οφειλόμενη τιμή

Στη διάρ­κεια της ζωής μας συνα­ντιό­μα­στε με πολλούς ανθρώ­πους. Συνα­να­στρε­φό­μα­στε μαζί τους, είτε για μικρό χρονικό διά­στημα είτε για μεγάλο. Κάποιοι μένουν, κάποιοι κατε­βαί­νουν από το τρένο της δια­δρο­μής μας.

Σημασία έχει, τι έχει να προ­σφέ­ρει ο κάθε άνθρω­πος, και τι έχεις να του προ­σφέ­ρεις εσύ. Προ­φα­νώς όχι υλικά αγαθά. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι, που μπορεί να συνα­να­στρα­φή­καμε για λίγο μαζί τους κι όμως να μας έδωσαν τόσα πολλά, που θα έχουμε να πορευό­μα­στε για μια ζωή και το αντί­στροφο.

Στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημη­τρίου της Αστό­ριας, είχα την τύχη να συνα­ντήσω των πατέρα Βασί­λειο Λούρο. Έναν νέο άνθρωπο, σεμνό, ταπεινό, πράο, μει­λί­χιο με λόγο καθη­λω­τικό. Η πόρτα του γρα­φείου του είναι πάντα ανοιχτή όπως και η αγκαλιά του για όσους ζητούν την συμ­βουλή και τη βοήθειά του.

Ο πατέρας Βασί­λειος Λούρος, με μια πολύ ενδια­φέ­ρουσα προ­σω­πική ιστορία η οποία δεν ήθελε να δημο­σιο­ποι­η­θεί γιατί δεν επι­θυ­μεί να προ­βλη­θεί ο ίδιος αλλά μόνο το έργο της εκκλη­σίας, με δέχθηκε στο γραφείο του χωρίς να με γνω­ρί­ζει, παρά το φορ­τω­μένο του πρό­γραμμα, «γιατί αφού μου ζητή­σατε να σας μιλήσω για την εκκλη­σία, δεν θα ήταν σωστό να μην ανοίξω την πόρτα».

Στη διάρ­κεια της συνά­ντη­σης, ήταν αδύ­να­τον να λει­τουρ­γήσω ως δημο­σιο­γρά­φος θέτο­ντας ερω­τή­ματα για τον ρόλο της εκκλη­σίας στην ομο­γε­νειακή παροι­κία και το σημα­ντικό έργο που επι­τε­λεί, που ήταν και ο αρχικός σκοπός της επί­σκε­ψής μου. Προ­τί­μησα να ακούσω τον καθη­λω­τικό λόγο του, που πόρρω απείχε από οποιασ­δή­ποτε μορφής κήρυγμα, με την έννοια που όλοι γνω­ρί­ζουμε.

Μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας ο ιερέας Βασί­λειος Λούρος, ένας άνθρω­πος στη δική μου ηλικία, ειλι­κρι­νής, συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νος και ρεα­λι­στής, με κέρδισε πρω­τί­στως ως (συν)άνθρω­πος και μου έδωσε να κατα­λάβω πώς πρέπει να είναι οι ιερείς που θέλουν να στέ­κο­νται δίπλα στους πιστούς και πόσο σημα­ντι­κός είναι ο ρόλος τους.

Προ­φα­νώς, είχαμε μια συζή­τηση που δεν μπορεί να δημο­σιο­ποι­η­θεί, όχι μόνο για το περιε­χό­μενό της, όσο και για το βαθύ­τερο νόημά της… Γιατί δεν θα μπο­ρούσα να απο­τυ­πώσω στο χαρτί ούτε τον τόνο της φωνής του, ούτε την έκφραση του προ­σώ­που του, ούτε τις κινή­σεις των χεριών του.

Αυτό όμως που μπορώ να κατα­θέσω είναι πως σίγουρα ο πατέρας Βασί­λειος Λούρος, απο­τε­λεί «φάρο» για τους Ελληνες της Νέας Υόρκης και της ομο­γέ­νειας, και θα πρέπει να απο­τε­λεί παρά­δειγμα για άλλους ιερείς, που ίσως έχουν αντι­λη­φθεί λάθος το ρόλο τους και τον προ­ο­ρι­σμό τους.

Στη διάρ­κεια της σύντο­μης συνά­ντη­σής μας, πήρα πάρα πολλά, από έναν άνθρωπο, έναν ιερέα, που άξια είναι εκπρό­σω­πος Του Κυρίου.

Η προ­σω­πική αυτή εμπει­ρία δημο­σιο­ποιεί­ται μόνο και μόνο, ως οφει­λό­μενη τιμή στο πρόσωπό του και στο έργο που επι­τε­λεί συνο­λικά αλλά και για τον κάθε ένα άνθρωπο ξεχω­ρι­στά, αλλά κι επειδή μάς λείπουν τέτοιοι ιερείς από την εκκλη­σία. Ιερείς που επι­τε­λούν λει­τούρ­γημα, που βρί­σκο­νται στη θέση τους από καθαρή επιλογή και με απόλυτη συνεί­δηση για τον ρόλο τους. Που φέρνουν κοντά στην εκκλη­σία τους πιστούς και που κάνουν πιο ισχυρή την πίστη των ανθρώ­πων απέ­να­ντι όχι μόνο στον Θεό αλλά και στους ανθρώ­πους…