ΑΘΛΗΤΙΚΑ

“Τιμή μου που έπαιξα στον Παναθηναϊκό”

Μάκης Δούβαλης 2 λεπτά ανάγνωση
ΑΔΕΛΦΕΣ ΚΟΙΛΙΑ

Όπως είχαμε γράψει, η 19χρονη Ροδί­τισσα Παρα­σκευή Κοιλιά θα κυνη­γή­σει το όνειρο της στην Αμερική, όμως δεν ξέχασε να ευχα­ρι­στή­σει τον Πανα­θη­ναϊκό και τις συμπαί­κτριες της για την στήριξη που είχε σε κάθε βήμα της. Δια­βά­στε τι συζή­τησε με την Δώρα Παντέλη! Η νεαρή μπα­σκε­τμπο­λί­στρια είπε μεταξύ άλλων:

«Συμ­φώ­νησα με το Furman University, είναι ένα ιδιω­τικό, μικρό πανε­πι­στή­μιο στην Division I με 3.000 μαθητές. Ξεκί­νησα από τις ακα­δη­μίες του Διαγόρα και ήρθα στην Αθήνα σε ηλικία 16 ετών, όταν ήρθε η πρόταση του Πανα­θη­ναϊ­κού, μαζί με την δίδυμη αδερφή μου, με την οποία πηγαί­ναμε πακέτο ως πέρσι! Είχαμε πάρει πρω­τά­θλημα κορα­σί­δων, νεα­νί­δων και ένα πρω­τά­θλημα Α2 μαζί.

Στα μέσα της δευ­τέ­ρας Λυκείου σκε­φτό­μα­σταν οικο­γε­νειακά τι θα κάνουμε: είχαμε δύο επι­λο­γές, Πανελ­λή­νιες ή Αμερική. Το βασικό ήταν ότι ο πατέρας μου είχε σπου­δά­σει στην Αμερική, οπότε ήταν αυτός που μπο­ρούσε να μας κατευ­θύ­νει σε κάτι που δεν γνω­ρί­ζαμε. Λόγω του Πανα­θη­ναϊ­κού κατά­φερνα να συν­δυάσω σχολείο και μπάσκετ και θέλησα να κάνω το ίδιο στην Αμερική, που νομίζω ότι είναι η καλύ­τερη επιλογή. Νομίζω πως είναι δύσκολο να συν­δυά­σεις σπουδές και μπάσκετ αν δεν το θες πολύ, δεν γίνεται να το κάνεις χωρίς πρό­γραμμα και χωρίς να είσαι επι­με­λής.

Δεν είχα αγα­πη­μένη παί­κτρια μεγα­λώ­νο­ντας, όμως αυτή που παρα­κο­λου­θούσα ήταν η Εβίνα Μάλτση. Όταν πήγα στον Πανα­θη­ναϊκό οι αγα­πη­μέ­νες μου έγιναν οι γυναί­κες που μας καθο­δη­γού­σαν, όπως η Τούλα Καλέν­τζου. Για μένα ήταν τερά­στια τιμή που συνερ­γα­στή­καμε και δεν θα κρύψω ότι την πρώτη φορά που την συνά­ντησα, της ζήτησα αυτό­γραφο! Από αγα­πη­μέ­νους παίκτες… ο Δια­μα­ντί­δης! Ένας και μονα­δι­κός! Από τους τωρι­νούς παίκτες της Ευρω­λί­γκας, ο Καλάθης, πάντα Πανα­θη­ναϊ­κός!

Κατά τη διάρ­κεια αυτής της δύσκο­λης δια­δι­κα­σίες όλες οι συμπαί­κτριες μου και το προ­πο­νη­τικό stuff ήταν μαζί μου, δίπλα μου, κάθε μέρα, και θέλω να το τονίσω αυτό, δεν θα μπο­ρούσα να ζητήσω περισ­σό­τερα! Θεωρώ ότι η ατμό­σφαιρα στον «Τάφο του Ινδού» δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Οι φίλα­θλοι είναι κοντά στην ομάδα, την αγκα­λιά­ζουν και στις καλές, και στις κακές στιγμές. Όταν πριν δύο χρόνια η ομάδα κατέ­βηκε με νεά­νι­δες, νομίζω ότι είχαμε μόνο μια γυναίκα και οι υπό­λοι­πες ήταν 15 ως 20 ετών, η στήριξη του κόσμου ήταν απί­στευτη και καμία μας δεν θα το ξεχάσει ποτέ! Ήταν τερά­στια τιμή που έπαιξα στον Πανα­θη­ναϊκό και φυσικά θα ήθελα να παίξω ξανά σε αυτόν στο μέλλον, ποιος δεν θα το ήθελε;».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.