«Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη» Και μετά;

Εχει ακου­στεί πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ τα τε­λευ­ταία χρό­νια, από το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό της χώρας όταν το εγκα­λούν: «Ανα­λαμ­βά­νω την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη» σου λέει.

Ωραία! Την ανέ­λα­βες και μετά;

Εχει συ­νέ­πειες αυτή η πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη; Ποιες είναι; Ο ανα­λαμ­βά­νων την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη για κάτι, χάνει το πο­λι­τι­κό του αξί­ω­μα και την διοι­κη­τι­κή του θέση;  Επι­στρέ­φει στο Δη­μό­σιο τους μι­σθούς σαν συ­ντο­νι­στής ή προϊ­στά­με­νος, αφού οι πο­λι­τι­κές του απο­φά­σεις κι οι ενέρ­γειες δη­μιούρ­γη­σαν ζημιά ή δεν έφε­ραν απο­τέ­λε­σμα το ανα­με­νό­με­νο ή ακόμη και αυτό που είχε υπο­σχε­θεί ; Ανα­γκά­ζε­ται να διορ­θώ­σει με δικά του έξοδα την ζημιά που προ­κά­λε­σε ή απο­ζη­μιώ­νει το Δη­μό­σιο;  Απο­ζη­μιώ­νει μα δικά του έξοδα όσους έχουν θιγεί από τις συ­νέ­πειες των πο­λι­τι­κών του απο­φά­σε­ων; Υπάρ­χει, τέλος πά­ντων, κά­ποιου εί­δους συ­νέ­πεια που να συ­νο­δεύ­ει την συ­γκε­κρι­μέ­νη έκ­φρα­ση όσον αφορά τον πο­λι­τι­κά υπεύ­θυ­νο, για οτι­δή­πο­τε;

Τί­πο­τε απ’ όλα αυτά. Την ανα­λαμ­βά­νει και ξανά προς την δόξα τραβά. Ο όρος  «πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη» είναι – ή έχει γίνει- μια κε­νό­λο­γη και συ­νει­δη­τή επι­νό­η­ση όσων την επι­κα­λού­νται, η οποία σκο­πεύ­ει στην προ­σω­ρι­νή εκτό­νω­ση της έντα­σης που δη­μιουρ­γεί­ται στους πο­λί­τες από το αί­τη­μα από­δο­σης δι­καιο­σύ­νης, μπρο­στά την συ­νει­δη­το­ποί­η­ση της ασυ­δο­σί­ας και της συλ­λο­γι­κής ζη­μιάς που προ­κα­λεί η ανευ­θυ­νό­τη­τα (του­λά­χι­στον) κι η ασυ­νει­δη­σία των πο­λι­τι­κών. Ο όρος αυτός από μόνος του απο­τε­λεί κο­ρυ­φαίο δείγ­μα πε­ρι­φρό­νη­σης και εμπαιγ­μού, των πο­λι­τών.

Υ.Γ. Ναι ξέρω, κά­ποιοι θα επι­κα­λε­σθούν το τι δεν θα πρέ­πει να ποι­νι­κο­ποιεί­ται η πο­λι­τι­κή ζωή, διότι δια­φο­ρε­τι­κά δεν θα μπο­ρεί να ασκη­θεί με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και τόλμη η πο­λι­τι­κή  και θα ανα­πτυ­χθεί η ευ­θυ­νο­φο­βία μπρο­στά στον φόβο της ποι­νι­κής ή αστι­κής ευ­θύ­νης. Δεν βρί­σκω πει­στι­κή την άποψη ότι ένας για­τρός ή ένας δι­κη­γό­ρος ή ένα μέλος διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου εται­ρεί­ας, ακόμη και ένας απλός υπάλ­λη­λος, πρέ­πει να φέ­ρουν ευ­θύ­νη για τις πρά­ξεις που ασκούν κατά την άσκη­ση των κα­θη­κό­ντων τους, πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των πρά­ξε­ων ή πα­ρα­λεί­ψε­ων που οφεί­λο­νται σε αμέ­λεια, ενώ από την άλλη οι πο­λι­τι­κοί θα πρέ­πει να είναι ανεύ­θυ­νοι ή πε­ριο­ρι­σμέ­νης ευ­θύ­νης. Αλλά και εάν δε­χθού­με την άποψη αυτή, θα πρέ­πει να ανα­λο­γι­σθού­με μήπως έχει… πα­ρα­φο­ρε­θεί η έν­νοια της «πο­λι­τι­κής ευ­θύ­νης» και κα­κο­ποι­η­θεί.

Μήπως από  τότε που ανα­κα­λύ­φθη­κε το «ανα­λαμ­βά­νω την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη» χά­θη­κε η η έν­νοια της πο­λι­τι­κής τιμής, το φι­λό­τι­μο που λέει πιο απλά η λαϊκή ρήση.